THEEPIKA THEEPA

 A POEM BY 

THEEPIKA THEEPA 

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

  ANANDHAN 

ALSO HAD A LIFE

O

There was a life for Anandhan also

Who used to be with tyre and stick

coming to the roadside shop

inside the laughing eyes of he 

wearing pin-attached half-pants 

and with cat-fur back

there was the pride of a car.

He who would buy sugar for five rupees 

and silk -egg sambol for half-a-rupee

buying a kadabu sweet for the remaining 10 paise

and concealing it inside jaw

would go flying

Catching dragonflies and make them fly 

with thread tied

Catching crow and tying soda-lid 

make them fly

What would his days spent thus

do for hunger

they stealthily stoned the green mangoes

His mother plucking grass and

Reaching home late with twenty rupees

Chasing away the sleeping cat

and lighting the stove

would provide him hot lunch.

Neither he who went barefoot

and studied in Maha Vidhyalaya

Nor his family

had any dream about education.

Hunger

Hovering around hunger they crept and

spread

Those children

growing under the hot sun

God kept them away from dire ailments

not being vengeful towards the little ones

For the father who covered with sacks

 his children

lying huddled all too close

in the tiny hutment

throughout the night

blisters and boils of 

the next day’s hunger.

Even today Anandhan’s home 

remains the same

with no Anandhan. 

Deepika

ஆனந்தனுக்கும் ஒரு வாழ்விருந்தது. 

------------------‌‌----------------------------------------

Pரயறும்,  தடியுமாக

பெட்டிக் கடைக்கு வருகிற

ஆனந்தனுக்கும் ஒரு வாழ்விருந்தது. 

ஊசி குத்திய காற்சட்டையும், 

பூனை மயிர் முதுகுமாய் சிரிக்கிறவனின்

கண்களுக்குள்

ஒரு காரின் பெருமிதமிருந்தது.

ஐஞ்சு ரூபாய்க்கு சீனிச் சரையும்

ஐம்பது சதத்துக்கு

சில்க் முட்டைச் சம்போவும்

வாங்கிக் கொண்டு போகிறவன்,

மிச்சப் பத்துச் சதத்துக்கு

ஒரு கடாபி இனிப்பு வாங்கி

கொடுப்புக்குள் புதைத்துக் கொண்டு

பறந்து போவான்.

தும்பிகளைப் பிடித்து நூல் கட்டிவிடுவதும்,

காகத்தைப் பிடித்து

சோடாமூடி கட்டி விடுவதுமாய் கழிந்த

அவன் பகல்கள்

பசிக்கு என்ன செய்யும்?

கள்ள மாங்காய்களுக்கு கல்லெறிந்தன.

புல்லுப் பிடுங்கி விட்டு,

இருபது ரூபாவோடு

பின்னேரம் வீட்டுக்குப் போகிற

அவனின் தாய் தான்,

பூனை கலைத்து அடுப்பு மூட்டி

கொதிசோறு கொடுப்பாள்.

வெறுங்காலோடு போய்

மகா வித்தியாலத்தில்

படித்து விட்டு வந்தவனிடமும் சரி,

குடும்பத்திடமும் சரி

கல்வி பற்றி

எந்தக் கனவுமே இருந்ததில்லை.

பசி.

பசியை சுற்றிக் கொண்டு தான்

அவர்கள் படர்ந்து கிடந்தார்கள்.

குஞ்சும்,  குறுணியுமாய்

வெயிலுக்குள் வளர்ந்த பிள்ளைகளுக்கு

நோயென்று பெரிதாய்

வஞ்சம் வைத்ததில்லை தெய்வம்.

பொட்டுக் குடிசைக்குள்

ஒட்டிக் கொண்டு தூங்குகிற

தன் குழந்தைகளுக்கு

சாக்கைப் போர்த்தி விடுகிற 

நாட்கூலித் தகப்பனுக்கு

இரவெல்லாம்

நாளைய பசியின் கொப்பளங்கள். 

இன்றைக்கும் 

அப்படியே தானிருக்கிறது 

ஆனந்தனில்லாத ஆனந்தன் வீடு. 

------ xxx -------

தீபிகா 

SRINESAN

A POEM BY 

SRINESAN

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

THE CRADLE OF GODDESS

A Family comprising 

Mother, Father and Child

was killed by the Goddess

by carrying out an accident.

As the Mother was a good soul

The goddess sent her to the paradise 

on the right side

Calling the Father a cruel fellow

She pushed him into hell 

on the left side.

Not knowing whether it was good or bad

She kept the child with herself.

The child that began to cry

craving for its parents

continued to weep non-stop.

oud into cloth and lighting a rope

twining them both

the goddess tying a cradle in the space

placed the child in it and started swinging it.

The cradle oscillated between

Heaven and Hell.

The child that started seeing Mother 

on the right side

and Father on the left side

stopped crying.

The goddess heaved a sigh of relief.

But the child began to sob again

Poor thing - The Goddess

completely forgetting 

whether to turn the child good

or bad

started swinging the cradle

and she is swinging it ever.

MARIMUTHU SIVAKUMAR

A POEM BY 

MARIMUTHU SIVAKUMAR

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

ALIENS

The other world convened an emergency meeting

It invited one from my world too

As that one I attended

The other world condemned 

this world’s vicious culture of weaponry

Witnessing the fraudulent  trips 

of this world that has resources 

in abundance

the leaders of the alien world

criticised caustically

The clownish leaders of the world

not having the capacity to protect the globe

contemplating on  shifting man to Mars

should be severely punished

they swore

For catching hold of those leaders 

Not having the skill and will to save the world

And to throw them in fire

In the alien world

They sent me again to this world

I was changed into 

millions of sun-rays

For crushing the demons of weapons

that dominate the world

proving dreadful

I turned into an armament

Marimuthu Sivakumar

வேற்றுலக மனிதர்கள்.

வேற்றுலகம் அவசர சந்திப்பொன்றிக்காக கூடியது.

எம் உலகத்திலிருந்தும் ஒருவரை அழைத்திருந்தது.

அவ்வொருவனாக நான் சென்றிருந்தேன்..

உலகத்தின் ஆயுத கலாசார வன்மத்தை வேற்றுலகம் கண்டித்தது.

அத்தனை வளங்களை கொண்ட உலகத்தின் நேர்மையில்லா பயணங்களை கண்டு மிக கடுமையாக வேற்றுலக தலைவர்கள் விமர்சித்தனர்.

உலகை காக்கும் திறனை இழந்து

செவ்வாயில் மனிதனை குடியேற்ற நகரும் கோமாளித் தலைமைகள் தண்டிக்கப்பட வேண்டுமென சூளுரைத்தனர்...

உலகை காக்க திறமையற்ற தலைவர்களை பிடித்து வேற்றுலகத்துள் தீயிலிட என்னை மீண்டும் உலகிற்கு அனுப்பினர்...

பல்லாயிர சூரிய கதிர்களாக நான் மாற்றப்பட்டேன்...

உலகை ஆட்டிப்படைக்கும் ஆயுத பேய்களை நசுக்க ஆயுதமானேன்...

~~~~~

மாரிமுத்து சிவகுமார்

S.J.BABYAN

 A POEM BY 

S.J.BABYAN

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

B

Falling as seed

rising and spreading branches

there stood the Tree.

It thought of giving 

shade and fruits.

As birds came and sat

It reached the zenith of bliss.

Each  building nest in a branch

They so captured it!

The names of branches changed;

The tree’s name alone

None remembered.

The hand that shared the fruits

Remaining empty

Those who shared the nests

Leapt in joy reveling.

The darkness of roots

None has ever viewed.

The green of the fresh leaves alone

They acclaimed.

None cared about the roots 

embracing the soil.

Sitting in branches touching the sky

They would draw borders

Those who reposed in the shade

Forgot to write the history of Sun

Each leaf

Called its green

A separatee category.

But 

Juice is one and the same

Those who spoke close to your ears

When the wind blew

When storm arrived

Flew in search of their own sky

The roots that borne that land

They didn’t note even in the map.

In the end

The tree alone

Remained standing there in silence

For

It knows

The land can be captured

Fruits can be plucked

But the memories of roots 

entrenched deep down

none can encroach.

வித்தாக விழுந்து

எழுந்து கிளை பரப்பி

நின்றது மரம்.

நிழல் கொடுத்து

கனி கொடுக்க அது

நினைத்தது.

பட்சிகள் வந்தமர

ஆனந்தத்தின் எல்லைக்கே

சென்றது.

ஆளுக்கொரு கிளையில்

கூடமைத்து கையகப்படுத்தின

அவை!

கிளைகளின் பெயர்கள்

மாறின;

மரத்தின் பெயர் மட்டும்

யாருக்கும் நினைவில்லை.

கனிகளைப் பகிர்ந்த கை

காலியாகவே இருந்திட

கூடுகளைப் பகிர்ந்தவர்கள்

குதித்து குதூகளித்தனர்.

வேர்களின் இருளை

யாரும் இதுவரை பார்த்ததில்லை.

பச்சிலைகளின் பசுமையை

மட்டும் கொண்டாடினர்.

மண்ணை அணைத்திருந்த

வேர்களைப் பற்றி 

யாரும் பேசுவதில்லை.

வானம் தொட்ட

கிளைகளில் அமர்ந்து

எல்லைகளை வரைவர்.

நிழலில் ஓய்ந்தவர்கள்

வெயிலின் வரலாற்றை

எழுத மறந்தனர்.

ஒவ்வொரு இலையும்

தன் பச்சையை

தனிச்சாதி என்றது.

ஆனால்

சாறு ஒன்றுதான்.

காற்று வந்தபோது

காதோரம் பேசியவர்கள்,

புயல் வந்ததும்

தனக்கான

வானத்தைத் தேடிப் பறந்தனர்.

அந்த நிலத்தை

தாங்கிய வேர்களை

வரைபடத்தில் கூட

குறிக்கவில்லை.

இறுதியில்,

மரம் மட்டும்

மௌனமாக நின்றது.

ஏனெனில்

அதற்குத் தெரியும்.!

நிழலைக் கைப்பற்றலாம்.

கனியைப் பறித்துக் கொள்ளலாம்.

ஆனால்,

மண்ணின் ஆழத்தில்

பதிந்திருக்கும்

வேர்களின் நினைவை

யாராலும் ஆக்கிரமிக்க முடியாது.

செஜெ பபியான்

CHOZHAN VAALARIVAN

 A POEM BY 

CHOZHAN VAALARIVAN 

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

THE LION

Many a month

I had been treading all alone in the jungle

one day I turned and looked

a lion was walking along with me

It didn’t see me

I too didn’t see it.

we both were walking in the same direction.

we crossed the rivers

got drenched in rain

During nights

it lay a little away

at morning when I wake up

it would have got up well before me.

i had fear.

it had nothing of that sort.

did it come to protect me

or did it leave me without devouring

i know not

days turned into months\one day

i reached the edge of the jungle.

there were people

there were houses

There were mirrors

I looked at the lion

It looked at me

In its eyes

There were no demands nor appeals

I didn’t say ‘ Come’

I didn’t say ‘Go’ either

I alone came walking

After a little while I turned and looked.

It was not there

The massive body was not there

Its sere gait was not there

Its silence,  bigger than my fear

was not there

Some species coming into our life is

not for joining us

It is for being with us a short while

showing who we are to ourselves

and leaving.

Now more than jungle it is amidst humans

that I am all the more alone.

சிங்கம்

பல மாதங்களாக

நான் வனத்தில்

தனியாக நடந்துகொண்டிருந்தேன்

ஒரு நாள் திரும்பிப் பார்த்தேன்

ஒரு சிங்கம்

என்னோடு நடந்துகொண்டிருந்தது

அது என்னைப் பார்க்கவில்லை

நானும் அதனைப் பார்க்கவில்லை

நாங்கள் ஒரே திசையில்

நடந்துகொண்டிருந்தோம்

ஆறுகளைக் கடந்தோம்

மழையில் நனைந்தோம்

இரவுகளில்

அது சிறிது தூரத்தில் படுத்துக் கொண்டது

காலையில்

நான் எழும்போது

முன்னதாகவே விழித்திருக்கும்

எனக்குப் பயம் இருந்தது

அதற்கில்லை

அது என்னைக் காக்க வந்ததா

அல்லது என்னைத் தின்னாமல் விட்டதா

எனக்குத் தெரியாது

நாட்கள் மாதங்களாயின

ஒரு நாள்

காட்டின் விளிம்பை அடைந்தேன்

மனிதர்கள் இருந்தார்கள்

வீடுகள் இருந்தன

கண்ணாடிகள் இருந்தன

நான் சிங்கத்தைப் பார்த்தேன்

அது என்னைப் பார்த்தது

அதன் கண்களில்

எந்தக் கோரிக்கையும் இல்லை

வா என்று நான் சொல்லவில்லை

போ என்றும் சொல்லவில்லை

நான் மட்டும் நடந்து வந்தேன்

சிறிது நேரம் கழித்து திரும்பிப் பார்த்தேன்

அது இல்லை

அந்தப் பெரிய உடல் இல்லை

அந்த அமைதியான நடை இல்லை

என் பயத்தைவிட

பெரிய அதன் மௌனம் இல்லை

சில உயிர்கள்

நம் வாழ்க்கைக்குள் வருவது

நம்மோடு இணைவதற்காக அல்ல

நாம் யார் என்பதை

சிறிது நேரம்

நமக்கே காட்டிவிட்டுப்

போகத்தான்

இப்போது

வனத்தைவிட

மனிதர்களிடையேதான்

நான் அதிகமாகத் தனியாக இருக்கிறேன்

சோழன் வாலறிவன்

SATHIYARAJ RAMAKRISHNAN

 TWO POEMS BY 

SATHIYARAJ RAMAKRISHNAN

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First  Draft)

 I construct our Love

As a sentence

In that sentence

There may not be any truth at all

But it would calm my heart

Is poetry so loving or sorrowful

I know not

But it gives birth to man 

with winged feet.

For rising up from the abyss 

into which the heart has plunged

It might help

***

When a flower blooms

It does so

Accepting the consequences therein.

So is Love.

நமதன்பை 

ஒரு வாக்கியமாய் அமைக்கிறேன்.

அவ்வாக்கியத்தில்

எந்த உண்மையும் இல்லாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால்

அவை என் மனதை அமைதிப்படுத்தும்.

கவிதை

அன்பானதா துயரமானதா எனத் 

தெரியாது.

ஆனால்

சிறகுகளுடன் பாதங்கள் கொண்ட

மனிதனை அது உருவாக்குகிறது.

மனம் இறங்கிய ஆழத்திலிருந்து

மீண்டும் திரும்ப அது உதவலாம்.

*

சத்யா 

*

ஒரு பூ

பூக்கிற போது

அதன்

பின்விளைவுகளை

ஏற்றுக்கொண்டே பூக்கிறது.

காதலும் அப்பேற்ப்பட்டது தான்.

*

முனைவர் சத்யா

VIDYA MANOHAR

FOUR POEMS BY 

VIDYA MANOHAR

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

THE WIND

(1) WIND AND I

I travel along the wavelength of Wind.

As a blank sheet of paper!

Atop mountains

Atop trees 

Atop flowers

Flying on and on

Finally I fall on the land

As poem penned by wind

(2) WIND’S BELOVED

They who know not 

my love for the wind

They who know not 

my lust for the clouds

Think that I stand in silence

All the while I fly 

joining hands with the wind

Aided by wings of thoughts.

(3)

Amorphous the wind’s hands are

Its fingers

Red Lily’s long stems

They would rub against the heads of mountains

Haul foam in waves

Would tap the buds

The flowery doors would open

In the wide-opened flower

It would collect pollen 

and apply it on the nails

It would get wet in the stream 

and the summer would dry it….

Clinging to life 

it would lie confined in the body!

As cold Northerly wind

arriving at the door

It would touch the Yellow of

Golden Shower plant

and smear it upon my skin

In dreams I waited 

to be wedded to this

Formless one!

‘Bring the password’ 

I would have you then

as my bride 

said the wind

and went past.

***

(4) MELTING IN THE WIND

The wind would

unsettle

extinguish

Say thee

Someday

 it would embrace!

It is to melt

In the wind

So long a wait

(மொழிபெயர்ப்பாளர் குறிப்பு: மூல கவிதையில் 'அணைக்கும்' என்ற சொல் இரண்டு அர்த்தங்களில் கையாளப்பட்டிருக்கிறது. அந்த அழகை மொழிபெயர்ப்பில் கொண்டுவர இயலவில்லை)

KANNAN VISWAGANDHI

TWO POEMS BY 

KANNAN VISWAGANDHI

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

[1]

“I have received” said one

“The wrapper is damn good” said another.

As if his crown would be in danger if something uttered

the senior remained submerged in silence as ever.

“Write on Love. You would get instant attention

suggested a fellow poet

who has acquired name and fame

As the family man from Kongu land 

waiting to see the minister                    

 _ spreading the towel

having hand as pillow

plunged into sleep at the entrance itself

the thoroughly tired Poem-Colleciton

"கிடைக்கப் பெற்றேன்" என்றார் ஒருவர் 

"அட்டைப் படம் அருமை" என்றார் மற்றொருவர் 

ஏதேனும் சொல்லி விட்டால் கிரீடத்திற்கு ஆபத்தென 

எப்போதும் போல ஆழ்ந்த மௌனத்தில் மூத்தவர் ஒருவர் 

"காதலை எழுது, கவனம் பெறுவாய்" ஆலோசனை சொன்னார் வளர்ந்த கவியொருவர்

அமைச்சரைச் சந்திக்கக் காத்திருக்கும் 

கொங்கு நாட்டு சம்சாரியாக

துண்டை விரித்துப் போட்டு 

தலைக்குக் கை வைத்து 

வாசலிலியே தூங்கி விட்டது

களைத்துப்போன கவிதைத் தொகுப்பு.

[2]

This is the fifth coffee

since morning

Beginning from the fist window 

I have come to the third window

As the sound of bell 

lunch in a short while

In between some official meetings

At 3 pm  it is time for the children 

to return from school

Coffee again

Charulatha seen long ago is remembered now

This is how , my friends

this miniscule   life

has kept the man 

having jungle in his mind

with legs chained

and arms stretched out begging for salary.

காலையிலிருந்து இது ஐந்தாவது காபி

முதல் ஜன்னலில் ஆரம்பித்து மூன்றாவது ஜன்னலுக்கு வந்து விட்டேன் 

மணியடித்தது போல இன்னும் சிறிது நேரத்தில் பகலுணவு 

இடையிடையே அலுவலக சந்திப்புகள் 

மூன்று மணிக்கெல்லாம் பள்ளி சென்ற பிள்ளைகள் வீடு திரும்பும் நேரம் 

மீண்டும் காபி

எப்போதோ பார்த்த சாருலதா இப்போது நினைவில் 

இப்படித்தான் நண்பர்களே

நினைவில் காடுள்ள மனிதனை

காலில் சங்கிலியிட்டு

சம்பளத்திற்கு கையேந்த வைத்திருக்கிறது 

இம்மீச்சிறு வாழ்வு

கண்ணன் விஸ்வகாந்தி

ATHMAJIV

 THREE POEMS BY 

ATHMAJIV

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

None from above

noticed.

The child drawn 

in the semblance of God

growing  into an adult

returns to a cliff.

Alive and kicking

it reaches the hands of 

the sculptor

 waiting to carve Satan.

With the removal of 

each particle

Satan alive 

is all set to come out.

He who comes

and stands next to Satan 

on the carved boulder

laughs:

“The same hands that carved me 

resembling  God’s 

when I was a child

had sculpted the semblance of Satan

Today’

The sculptor’s hands shiver.

‘indeed it is God that

 reality has turned into Satan’

-Observing thus

goes away Satan

pain-borne.

Now the sculptor’s hands

lie resting.

வானத்திலிருந்து கவனிக்கவில்லை

யாரும்.

கடவுளின் சாயலில் வரைந்த குழந்தை

வளர்ந்து பெரியவனாகித் திரும்புகிறது

ஒரு மலைப்பாறைக்கு.

சாத்தானை செதுக்க காத்திருக்கும்

சிற்பிக்கு கிடைக்கிறது உயிருடன்

அது.

ஒவ்வொரு துகள் அகலும்போதும்

உள்ளிருந்து வெளிவர துடிக்கிறது

உயிருடன் சாத்தான்.

செதுக்கப்பட்டப் பாறையில்

நிற்கிற சாத்தானுக்கு அருகில்

வந்து நிற்கிறவன் சிரிக்கிறான்.

"நான் 

குழந்தையாய் இருந்தபோது

கடவுளின் சாயலென 

செதுக்கிய கரங்கள்தான்

இன்று

சாத்தானின் சாயலை 

செதுக்கியிருக்கிறது'

சிற்பியின் கரங்கள் 

நடுங்குகின்றன.

"கடவுளைத்தான் 

சாத்தானாக்கி இருக்கிறது 

எதார்த்தம்" 

என்றபடி நகர்கிறது

வலிகளைச் சுமந்த சாத்தான்.

சிற்பியின் கரங்கள் இப்பொழுது

ஓய்வாக இருக்கின்றன.

ஆத்மாஜீவ் 

2.HOW MANY CABINS  STILL LEFT?

Facing Time that has wiped off 

all his dreams

 He asked just one question.

Losing his essential  self 

absolutely

Standing in the middle of a dense jungle

He was retrieving his soul 

buried under some unknown tree.

He separated his head from his torso

His hands remained stretched 

begging shamelessly

‘They who give are noble ones, 

those who give not….’

He swallowed 

the words that followed.

The right eye searched for a way 

to renew the lost vision of the left eye

At the time of death

Who would get this eye with 

ripe cataract.

Chasing words 

on behalf of the stomachs 

inside which

the demon of poverty 

danced deliriously

he begged all for alms

leaving none at all

Taking out poems of yester years

he quenched his hunger

For others too there would remain

dreams of their own to eat

so their hunger satiated.

For going to the other side of the revolving earth

and hide himself

doing away with all walls

he stood there bearing just the burdens

in the running train no place to sit

nor any spot to keep it and rest

the burden that has got into the heart

Alas where to place it at all

Coming out of the room

He never did return 

In Memory’s racks

How many remain as yet?

Unfastening the legs

That have grown weary in the

Incessant running with the query pursuing

Awaiting the arrival of hands 

that have gone to  beg

Not being able to wipe his tears

He remained standing at the door

Naked to the core.

மிச்சமிருக்கும் அறைகள் எத்தனை?

எல்லாக் கனவுகளையும்

அழித்துவிட்ட காலத்தின்முன்

ஒரேயொரு கேள்வியைதான் கேட்டான்

அவன்.

தன் இயல்பை முற்றாக இழந்து

அடர்வனத்தின் நடுவில்

ஏதோவொரு மரத்தின்கீழ்

புதையுண்ட ஆன்மாவை

மீட்டெடுத்துக் கொண்டிருந்தான்

அவன்.

தலையை தனியே கழட்டி விட்டான்.

ஈயென்று கைகள் ஏந்தியபடி இருந்தன.

இட்டார் பெரியோர், இடாதார்...

தொடர் வார்த்தைகளை

மென்று முழுங்கினான்

அவன்.

இடதுகண் இழந்த பார்வையை

புதுப்பிக்க வழிதேடியது வலதுகண்.

இறப்பின்போது யார்பெறுவார்

புரைமுற்றியக் இக்கண்ணை.

வறுமையின் கோரம் தாண்டவமாடிய

வயிறுகளின் சார்பாக சொற்களை துரத்தி

ஒவ்வொரு நபரிடமும் யாசித்தான்.

பழைய கவிதைகளை மீண்டும் எடுத்து

தன் பசியை போக்கிக் கொண்டான்.

மற்ற வயிறுகளுக்கும் மிச்சம் இருக்கும்

அவரவர் கனவுகள் தின்பதற்கு உணவாய்

அவரவர் பசி அடங்க.

சுழலும் பூமியின் மறுபுறம் போய்

தன்னை மறைத்துக் கொள்ள

எல்லாச் சுவர்களையும் அழித்து

சுமைகளை மட்டும் சுமந்து நின்றான்.

ஓடும் ரயிலில் உட்கார இடமில்லை

வைத்து இளைப்பாற இடமும் இல்லை.

இதயத்தில் ஏறிய பளுவை

எங்கேதான் இறக்கி வைக்க.

அறையை விட்டு வெளியே வந்தவன்

பின்மீண்டும் திரும்பவே இல்லை.

நினைவின் அடுக்குகளில் இன்னும்

மிச்சமிருக்கும் அறைகள் எத்தனை?

கேள்வியுடன் தொடரும் ஓட்டத்தில்

ஓய்ந்துபோன கால்களை கழட்டி

யாசகத்துக்குப்போன கைகளை எதிர்பார்த்து

வழியும் கண்ணீரை துடைக்க வழியின்றி

வாசலிலேயே நின்றிருந்தான்

ஆடையின்றி.

ஆத்மாஜீவ்  

3

In the dream of the hungry man

costly dishes being served.

He looks around searching for his 

starving family

But there was none

In front of him who likes not to eat all alone

the dishes come hand in hand and console him.

‘In their dreams too we would be served

So, eat to your heart’s content’ – They say.

But, refusing to believe

he wakes up his family members

They all get up startled

‘In your dreams were you served with 

delicious costly dishes?’

Asks he hurriedly.

And, they stare at him blankly.

பசித்திருக்கும் மனிதனின் கனவில் 

விலையுயர்ந்த உணவுகள் பரிமாறப்படுகிறது. 

தன் குடும்பத்தை தேடுகிறான். 

பசித்திருக்கும் குடும்பத்தினர்.

அங்கே யாருமில்லை.

தனியே உண்பதற்கு விரும்பாத 

அவன் முன்பு 

உணவுகள் ஒன்று சேர்ந்து 

சமாதானப்படுத்துகிறது.

அவர்களின் கனவுகளிலும் 

நாங்கள் பரிமாறப்படுவோம்

தாரளமாக வயிராற உணவு கொள்.

அவன் நம்பத் தயாராக இல்லை.

விழித்துக் கொள்கிறான்.

அருகில் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும் 

தன் குடும்பத்தினரை எழுப்புகிறான்.

திடுக்கிட்டு எழுகிறார்கள் அனைவரும்.

"உங்கள் கனவில் 

விலையேறப்பட்ட உணவுகள் பரிமாறப்பட்டதா"

அவசர அவசரமாக கேட்கிறான்.

அவர்கள் திருதிருவென பார்க்கிறார்கள் 

அவனை.

ஆத்மாஜீவ்