SIVARASA KARUNAKARAN

A POEM BY

SIVARASA KARUNAKARAN

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

In this city

those who read not/ like not Poetry

go on multiplying

Not just poems

They like not Stories too.

For a good movie

just three as audience

In just two days

the theatre had taken it off.

The city-bred

like not even forests ponds rivers.

Destroying forests seem to be

the passion of too many

Ponds and canals they promptly close

Beautiful beach they are

not able to tolerate

Scattering plastic wastes and garbage

everywhere

They feel happy to the core.

One and all hurry on

For sure none knows the destination.

Even during night

after wandering for hours

here there everywhere

thoroughly exhausted

going to bed late

and getting up late

they go

hurrying again

Wind comes hesitantly

sneaking and creeping

Even the Sun.

She who remembers poetry

conceals it from others’ eyes.

If known

She might be deemed a strange species

“What is this?”

So others might frown at her

Gripped by this fear and shame

She hides her own self

Just the same

Those who think of ponds

who dream of birds and

who want to hear bird’s voices.

இந்த நகரத்தில் கவிதைகளைப் படிக்காத / பிடிக்காதவர்களே /

அதிகமாகி வருகிறார்கள்

கவிதைகளை மட்டுமல்ல

அவர்களுக்குக் கதைகளும் பிடிப்பதில்லை

நல்லதொரு திரைப்படத்துக்கு

மூன்றுபேர் மட்டுமே பார்வையாளர்கள்

இரண்டு நாளில் அதைத் தூக்கி விட்டது

தியேட்டர் நிர்வாகம்

நகரவாசிகளுக்கு காடுகளும் குளங்களும்

ஆறுகளும் கூடப் பிடிப்பதில்லை

காடுகளை அழிப்பதில் பலருக்கும் ஆர்வம்

குளங்களையும் வாய்க்கால்களையும் மூடிவிடுகிறார்கள்

அழகான கடற்கரையை

அவர்களால் சகித்துக் கொள்ளவே முடியவில்லை

எங்கும் குப்பைகளையும் பிளாஸ்டிக் கழிவுகளையும் கொட்டி மகிழ்கிறார்கள்

எல்லோரும் விரைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்

போகுமிடம் யாருக்கும் சரியாகத் தெரியாது.

இரவில்கூட

எங்கெல்லாமோ அலைந்து களைத்தபின்

பின்துங்கி

பின் எழுந்து

மீண்டும் விரைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்

காற்றுத் தயக்கத்தோடு பதுங்கிப்

பதுங்கி வருகிறது

சூரியனும்தான்

கவிதையை நினைவில் வைத்திருப்பவள்

யாருக்கும் அது தெரியக் கூடாதென்று ரகசியமாக மறைத்துக் கொள்கிறாள்

தெரிந்தால்

தான் ஒரு வினோதினியாக்கப்படுவேனோ

”என்ன இது?” என்ற முகச் சுழிப்புக்குள்ளாகி விடுவோமோ

என்ற அச்சத்தில் / கூச்சத்தில் / தன்னையே மறைத்துக் கொள்கிறாள்

அப்படித்தான் குளங்களைப் பற்றி யோசிப்பவர்களும்

மரங்களைக் கனவு காண்போரும்

பறவைகளின் குரலைக் கேட்க விரும்புவோரும்.

சிவராசா கருணாகரன்