TWO POEMS BY
SHAHIBKIRAN THAKKAI
(1)
released from art absolutely
and almost touching its nascent stage
- The Half Circle
That the residual whole
As abstract painting
Waiting for its shade
Who can know of it?
Sun’s eyes sans lids
Would open.
”ஓவியத்தைப்
பிரிந்த வண்ணங்கள்
கலையிலிருந்து
முழுமையாக விடுபட்டு
ஆதி நிலையைத்
தொட்டுவிடும்
அரை வட்டம்
எஞ்சிய முழுமை
அரூப ஓவியமென
தன் வண்ணத்திற்காகக்
காத்திருப்பதை
யார்தான் அறிவாரோ?
திறந்து கொள்ளும்
பகலவனின்
இமைகளற்ற
கண்கள்”
(2) THE JUNGLE
of the town itself
as a Cross
Killing pain
not just today but always -
a Word that cannot be waded through.
That Word defies meaning
in any and all language.
It is not in inserting the thread
into the needle
It is in reaping the benefits.
Henceforth all that unites
are the ones separated.
That
moving as a seed
balances this universe
The state of equilibrium
floats
as Dusk
the scent of a forest
a Beetle that never goes astray
Can we balance
the ‘lone-word’ language
that covers the nights
with universe being the lid
But something sans identity
keeps coming in my dreams
At the very instant
when I bring down from the Cross
the Word
weighing heavy with the
pain of language
It becomes a Big Bang.
வனம்.
°°°°°°°°°°
ஊரின்
இந்த அடையாளமே
ஒரு சிலுவைபோல.
மரண வேதனை
இன்றல்ல என்றுமே கடக்கமுடியாத
ஒரு சொல்.
அந்த சொல்லை
மொழி அர்த்தப்படுத்துவதே இல்லை.
நூலை ஊசியில்
கோர்பதில் இல்லை அதன்
பயனை சேகரிப்பதில் இருக்கிறது.
இனி ஒன்றிணைப்பது
எல்லாமே பிரிக்கப்பட்டவையே.
அது
ஒரு விதையாக நகர்ந்து
இந்த பிரபஞ்சத்தை
சமன்படுத்துகிறது.
சமன்பட்ட ஒரு நிலை
அந்தியாக, ஒரு காட்டின் வாசனையாக
வழிதவறாத வண்டாக நீந்துகிறது.
இரவுகளை
பிரபஞ்ச மூடியில் கவிழ்த்திருக்கும்
ஒற்றை சொல் மொழியை
நிலைபடுத்தமுடியுமா?
தெரியவில்லை.
ஆனால்
அடையாளமற்ற ஒன்று
என் கனவில் வந்து கொண்டே இருக்கிறது.
மொழியின் வலியில்
அந்த சொல்லை
சிலுவையிலிருந்து இறக்கும்போதே
அது ஒரு
பெருவெடிப்பாகிறது.
- சாகிப்கிரான்.
.jpg)
No comments:
Post a Comment