VASANTHADHEEPAN

 A POEM BY

VASANTHADHEEPAN

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

Times as barks the Tree has worn

Dreams it stretches as branches

on all sides

sprouted as leaves

its hundred hearts.

On the mouth of the tap-root

Deep-seated in the soil

Thousands of tongues

As adventitious roots

Collects fluidity; moisture

Wading thrugh the chain of fields

It spreads fertility

As the coolness of greenery

It gets into lives myriad.

Absorbing air-pollutions

It fills the atmospheres with

Elixir.

Providing shade and channelizing

It keeps beings alive

With fruits.

That which is felled by

Axe, Saw and Sickle

Is not Tree

But the very life of this world

வசந்த தீபன்

__________________________

காலங்களைப் பட்டைகளாக

தரு அணிந்து இருக்கிறது

கனவுகளைக் கிளைகளாக

திசை எட்டும் நீட்டுகிறது.

இலைகளாக கிளைத்திருக்கின்றன

அதன்

நூறு இருதயங்கள்.

மண்ணில் ஊன்றியிருக்கும்

ஆணிவேர் வாயில்

சல்லிவேர்களாய்

ஆயிரம் நாவுகள்

நீர்மையை சேகரிக்கின்றன.

தொடர் நிலங்களுக்கு ஊடாக

செழிப்பை பரத்துகிறது.

பச்சையின் குளிர்மையாக

உயிர்களுக்குள் ஊடுருவுகிறது.

காற்றின் மாசுகளை உள்வாங்கி

அமுதத்தை வெளிகளில் நிரப்புகிறது.

நிழலிட்டு ஆற்றுப்படுத்தி

கனிகளால் உயிர்களுக்கு உயிரூட்டுகிறது.

கோடாரிகளும் ரம்பங்களும் அரிவாள்களும்

அறுத்தெடுப்பது தருவையல்ல

இகத்தின் வாழ்வை.

KAVIDHAIKAARAN ELANGO

 A POEM BY

KAVIDHAIKAARAN ELANGO

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

KEY-HOLE OF NIGHTS

The doors remain

open

Instances of locking and leaving

Do not stand in our way

In the key-holes of Nights

Days struggle ever

as the trespasser’s duplicate key.

The doors take upon themselves

the responsibility of safeguarding

the treatises of kinship.

Those notes of memory’s documentation

deemed to be secrets

We turn them into files

compiled with care and caution.

At the threshold of

the Great Grand structure called heart

we remain seated

for a long time

as idle gatekeeper.

இரவுகளின் சாவித்துவாரம்

*

வாசல்கள் திறந்திருக்கின்றன

பூட்டிச் செல்லும் தருணங்கள்

நம்மை வழிமறிப்பதில்லை

இரவுகளின் சாவித்துவாரங்களில்

பகல்கள் எப்போதும்

ஒரு

கள்ளச் சாவியைப் போல் திணறுகின்றன

உறவுகளுக்கான ஒப்பந்தங்களை

பாதுகாக்கும் பொறுப்பை

கதவுகள் ஏற்றுக் கொள்கின்றன

ரகசியமென முடிவாகும்

நினைவுகளின் ஆவணக் குறிப்புகளை

கவனங் கொண்டு கோர்க்கும்

கோப்புகளாக்குகிறோம்

மனமென்னும்

பிரமாண்ட கட்டடத்தின் வாசலில்

வேலையற்ற வாட்ச்மேனைப் போல

நெடுங்காலமாய்

உட்கார்ந்திருக்கிறோம்

****

-கவிதைக்காரன் இளங்கோ

AAKAASA MOORTHY

 A POEM BY

AAKAASA MOORTHY

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

Taking by the hands all those who had built walls inside walls

He pulled them out

Are all these miracles

Can we eat them to our heart’s content

Asked they laughing

Hey, you madcap

Go see the doctor at once

Then he alone

Continued looking, without blinking

Can there be this boon of a dusk again

Curly hair, clouds mating

Two pearl-oysters with wide-opened mouths

Oyster giving birth

The water-colour painting

Curved and jammed

Being radiant as the rainbow

It is going to wane…

The dark-cloudy twilight hour’s

all-engulfing luminance

Going Going – Gone

Ho – how so insane ; how so insane

ஆகாச மூர்த்தி

சுவருக்குள் சுவர் கட்டி இருந்தவர்களை எல்லாம் கையைப் பிடித்து வெளியே இழுத்து வந்தான்

இதெல்லாம் அதிசயமா

இதெல்லாம் அள்ளிச் சாப்பிட முடியுமா என்றார்கள்

சிரித்தார்கள்

பைத்தியம்

போய் வைத்தியம் பார்

பிறகு அவன் மட்டும்

கண்கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்

இப்படியொரு அந்தி இனி கிடைக்குமா

சுருட்டைத் தலைமுடி மேகத்தின் புணர்வு

இரண்டு வாய்திறந்த கடல் சிப்பிகள்

சிப்பியின் பிரசவம்

வளைந்து பிதுங்கி

வானவில்லாய் பட்டொளி வீசும் நீர்வண்ண ஓவியம்

மறையப் போகிறது

மறைகின்றது

மறைந்தே விட்டது

அந்தக் கருமேக அந்தியின் உலகாண்ட வெளிச்சம்

பைத்தியம் பைத்தியம்

ANWER BUHARI

 TWO POEMS BY

ANWER BUHARI

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

(1)

Tree I am

There is tree inside my stomach

In the hands of wind that knows not reading

A book I have become

Upon my body a woman metamorphosing into flower

buds and blooms

With men turning into fruits and hanging

prawns and shrimps videograph the procession of snails.

The eggs laid by butterflies in the nest of crow

turning into apples and flying

Not having the heart to chase away the crabs

that sell wall-clocks

I who sprout again and again is a Tree.

நான் மரம்.

எனது வயிற்றுக்குள் கடல் இருக்கிறது.....

வாசிக்கத் தெரியாத காற்றின் கையில்

புத்தகமானேன்.

எனது மேனியில் பூவாகி அரும்புகிறாள் மாது.

ஆண்கள் பழமாகித் தொங்க, நத்தைகளின் ஊர்வலத்தை இறால்கள் ஒளிப்பதிவு செய்கின்றன.

காக்கையின் கூட்டில் வண்ணத்துப்பூச்சிகள் இட்ட முட்டைகள்

ஆப்பிளாகிப் பறக்க,

சுவர்க்கடிகாரம் விற்கும் நண்டுகளை துரத்திவிட மனமின்றி

மீண்டும் மீண்டும் துளிர்க்கும் நான் மரம்.

_______________அன்வர் புஹாரி

(2)

Green Sky

Snow-pouring Sun

Sea that stands erect

Winged Fishes

Tree-climbing Fisherman

The Moon-fruit caught in his dream

_ He who aligned all one above the other

Maya threw a stone at the dream of He

Who arranged it all one above the other

Maya is an enchantress

She knows the magic of Transmigration

A Jungle of Imagination He is

Those who visit the timberland

Do come in after casting off

your common sense

ANANDHAN RAJAPUTHRAN

TWO POEMS BY

ANANDHAN RAJAPUTHRAN

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

1.THE SAME WHIP

The juggler on one side

The priest on the other

In the scream of the whip

there is Lightning

Hunger in one

Rain in another.

Nothing hurts

none.

Listening to Appeals and Prayers

simultaneously

there remains Karuppasaami

standing between

the Circus Tent

and Temple Mandap.

"ஒரே சாட்டை"

வித்தைக்காரன்

ஒருபக்கம்

பூசாரி

மற்றொருபக்கம்

சாட்டையின் அலறலில்

மின்னல் தெரிகிறது.

ஒன்றில் பசி,

மற்றொன்றில் மழை.

யாரையும்

காயப்படுத்தவில்லை

எதுவும்.

ஒரே நேரத்தில்

வேண்டுதலையும்

பிரார்த்தனையையும்

கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்

கருப்பசாமி.

சர்க்கஸ் கூடாரத்திற்கும்

கோயில் மண்டபத்திற்கும்

நடுவே நின்றபடி.

அனந்தன் ராஜபுத்ரன்

2.THE SILENCE OF VIOLIN

On one side

Words as veritable rope

drag me along.

At that time

Music is but

the silent violin

hanging on the wall.

On the other side

when Music gets into me

as river perennial

Words as footwear

left on the shore

lie there

with no use whatsoever

"மௌன வயலின்"

ஒரு பக்கம்

வார்த்தைகள்

என் உள்ளத்தை

கயிறுபோல் இழுத்துச் செல்கின்றன.

அப்போது

இசை என்பது

சுவரில் தொங்கும்

மௌன வயலின்.

மற்றொரு பக்கம்

இசை

என் உடலுக்குள்

நதியாய் இறங்கும் போது,

வார்த்தைகள்

கரையில் கழற்றிவிட்ட

செருப்புகள் போல

அவசியமின்றி கிடக்கின்றன.

அனந்தன் ராஜபுத்ரன்

PON ILAVENIL B

A POEM BY

PON ILAVENIL B

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

WORD THAT CAN’T BE READ

The bus that carries along

Memories

goes on moving ahead

The deadly quiet of the ground

that holds the

word that defies reading

fills the heart.

Angst swaying and gripping

wanders in the air

Memories that turned affection

as the fragrance of happiness unmatched

and made you relish and savour

So relieving you of hunger

are flying in front

as the portrait of bus.

It is in the light

that has got lost into the distance

afar

the residual visuals and journeys

hereafter

வாசிக்க முடியாத சொல்

_________

நினைவுகளைக்

கொண்டு செல்லும் பேருந்து

முந்திச் செல்கிறது

யாராலும் வாசிக்க முடியாத

சொல்லை ஏந்தி நிற்கும்

மைதானத்தின் அமைதி

உள்ளத்தில் படர்கிறது

அசைந்து பற்றிக் கொண்ட

துயர் காற்றில் அலைகிறது

ஆனந்தத்திற்கு பிரியத்தை

வாசனையாக நுகரவிட்டு

பசி ஆற்றி திசைகளுக்குள்

மறைந்து போன நினைவுகள்

பேருந்துச் சித்திரமாக

முன்னே பறக்கிறது

தூரத்திற்குள் தொலைந்து

மஞ்சளாகிப்போன

வெளிச்சத்தில் தான் மிச்ச

காட்சிகளும் பயணங்களும்

பொன் இளவேனில்

MAHI ADHIRAN

A POEM BY

MAHI ADHIRAN

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

PICASSO’S RESONANCE BEYOND TIME

We forgot showing to the looking glass

as authentic

the flowers sans fragrance blooming in the graveyard of

words discarded -

We forgot that.

Together we drew the painting

Where a cluster of clouds sitting on a sword.

To whom we gave it

We forgot that.

Also the flame of a dream

frozen in the eyes inside closed lids of

the Here and Now

flooding

we hid it too somehow.

Taking me to be a poisonous spider

with its fibres exhausted

You created a hole in the shadow of our booze-bottles.

In that I hid myself with your memories.

Naked wayfarers with their identity lost

wade through us, going past

Splashing all the way

flesh and lard infinite sans tone and shade

oozing out of the nerves of Time

The unbearable softness of Truth

sheds off weightless feathers

in this poem’s bedroom.

பிகாசோவின் ஒலிக்கு காலமில்லை

.......................................................................................

புறக்கணிக்கப்பட்ட சொற்களின் சுடுகாட்டில்

பூத்திருக்கும் வாசமற்ற மலரை உண்மையென

ஆடியிடம் காட்டியதை மறந்துபோனோம்.

ஒரு வாளின் மீது பஞ்சுப்பொதி அமர்ந்திருக்கும்

ஓவியத்தை சேர்ந்தே வரைந்தோம். அதை

யாரிடம் அளித்தோம் என்பதை மறந்தோம்.

நிகழ்காலத்தின் இமைகள் மூடிய விழிகளில்

உறையும் ஒரு கனவுப் பிழம்பு பிரவாகம்

கொண்டதையும் மறைத்துக் கொண்டோம்

நூல் தீர்ந்துபோன விசச் சிலந்தி நானென

நினைத்து ஒரு வளையை வனைந்தாய்

நமது மதுப்புட்டிகளின் நிழலில். அதில்

உனது நினைவுகளுடன் பதுங்கிக் கொண்டேன்.

அடையாளத்தைத் தொலைத்த நிர்வாண

யாத்ரீகள் கடக்கின்றனர் நமக்கிடையில்

காலத்தின் நரம்புகளில் வழியும் வண்ணமற்ற

நிணத்தை வழியெங்கும் தெளித்தவாறு.

உண்மையின் தாங்கவொண்ணா மென்மை

பாரமற்ற சிறகுகளை உதிர்க்கிறது

இந்தக் கவிதையின் படுக்கையறையில்

Mahi Adhiran

 16

 15

 14

 13

 12

 11

 10

 9

 8

 7

 6

 5

4 

 3

 2

1