S.J.BABYAN

 A POEM BY 

S.J.BABYAN

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

B

Falling as seed

rising and spreading branches

there stood the Tree.

It thought of giving 

shade and fruits.

As birds came and sat

It reached the zenith of bliss.

Each  building nest in a branch

They so captured it!

The names of branches changed;

The tree’s name alone

None remembered.

The hand that shared the fruits

Remaining empty

Those who shared the nests

Leapt in joy reveling.

The darkness of roots

None has ever viewed.

The green of the fresh leaves alone

They acclaimed.

None cared about the roots 

embracing the soil.

Sitting in branches touching the sky

They would draw borders

Those who reposed in the shade

Forgot to write the history of Sun

Each leaf

Called its green

A separatee category.

But 

Juice is one and the same

Those who spoke close to your ears

When the wind blew

When storm arrived

Flew in search of their own sky

The roots that borne that land

They didn’t note even in the map.

In the end

The tree alone

Remained standing there in silence

For

It knows

The land can be captured

Fruits can be plucked

But the memories of roots 

entrenched deep down

none can encroach.

வித்தாக விழுந்து

எழுந்து கிளை பரப்பி

நின்றது மரம்.

நிழல் கொடுத்து

கனி கொடுக்க அது

நினைத்தது.

பட்சிகள் வந்தமர

ஆனந்தத்தின் எல்லைக்கே

சென்றது.

ஆளுக்கொரு கிளையில்

கூடமைத்து கையகப்படுத்தின

அவை!

கிளைகளின் பெயர்கள்

மாறின;

மரத்தின் பெயர் மட்டும்

யாருக்கும் நினைவில்லை.

கனிகளைப் பகிர்ந்த கை

காலியாகவே இருந்திட

கூடுகளைப் பகிர்ந்தவர்கள்

குதித்து குதூகளித்தனர்.

வேர்களின் இருளை

யாரும் இதுவரை பார்த்ததில்லை.

பச்சிலைகளின் பசுமையை

மட்டும் கொண்டாடினர்.

மண்ணை அணைத்திருந்த

வேர்களைப் பற்றி 

யாரும் பேசுவதில்லை.

வானம் தொட்ட

கிளைகளில் அமர்ந்து

எல்லைகளை வரைவர்.

நிழலில் ஓய்ந்தவர்கள்

வெயிலின் வரலாற்றை

எழுத மறந்தனர்.

ஒவ்வொரு இலையும்

தன் பச்சையை

தனிச்சாதி என்றது.

ஆனால்

சாறு ஒன்றுதான்.

காற்று வந்தபோது

காதோரம் பேசியவர்கள்,

புயல் வந்ததும்

தனக்கான

வானத்தைத் தேடிப் பறந்தனர்.

அந்த நிலத்தை

தாங்கிய வேர்களை

வரைபடத்தில் கூட

குறிக்கவில்லை.

இறுதியில்,

மரம் மட்டும்

மௌனமாக நின்றது.

ஏனெனில்

அதற்குத் தெரியும்.!

நிழலைக் கைப்பற்றலாம்.

கனியைப் பறித்துக் கொள்ளலாம்.

ஆனால்,

மண்ணின் ஆழத்தில்

பதிந்திருக்கும்

வேர்களின் நினைவை

யாராலும் ஆக்கிரமிக்க முடியாது.

செஜெ பபியான்