MULLAI AMUTHAN

 A POEM BY

MULLAI AMUTHAN

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

We have cast away the nest

with venom unleashed.

Yet

the voice of the Koel

filled with anguish and despair

hovers over the nest

shattered beyond repair.

This is how I carried him

who went as witness for my sake

Mother said: Be silent….

Write not a word…

Don’t turn enraged

This is how one should press the

cartridges

said my friend …

The shot missed the target

Comrades bear the burden……

The burden of burial ground

weighed in the tears of everyone…

Tell now, isn’t the Koel’s voice of

anguish and despair

reverberating in the graveyard too,

everywhere…..

கூட்டை குரோதத்துடன் அகற்றியிருந்தோம்..

ஆனாலும்

குயிலின் ஈனக்குரல்

இன்னும்

சிதைந்த கூட்டைச் சுற்றி அலைகிறது.

எனக்காக

அவன் சாட்சியாய்ப் போனவனை

இப்படித்தான்

சுமந்தேன்.

அம்மா சொன்னாள்..மௌனமாக இரு..

எதையும் எழுதாதே..கோபங்கொள்ளாதே..

வில்லைகளை

இப்படித்தான் அழுத்தவேண்டும் என தோழனும் சொன்னான்..

குறி பிசகியது..

தோழர்கள் சுமக்கிறார்கள்.

இடுகாட்டின் கனதி அனைவரின் கண்ணீரில் தெரிந்தது..

இப்போது சொல்..

குயிலின் ஈனக்குரல் இடுகாட்டிலும் ஒலிக்கிறது..

முல்லைஅமுதன்

MARIMUTHU SIVAKUMAR

 A POEM BY

MARIMUTHU SIVAKUMAR

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

AN APPEAL

In front of

the idol

that has a thin smile left on its lips

I sit

Have you seen the way

the sacredness of saffron cloth

being torn to shreds

in those plays staged

with you as the set-property?

Did you see it all….?

You are always submerged in

meditation

She waiting for thy return

has at last learnt to live for herself

You are an offering dedicated to the world

Just open your eyes a little

and see the atrocities around.

You would realize the pain and anguish of people….

See the world

that

using your sermons

playing havoc in preserving the Panchsheel.

Finally,

I appeal to thee

Turn into stone

those who stain your sermons

That alone

would bring

Freedom anew

to those who follow thee.

.................................................................................................

*Panchsheel, or the "Five Principles of Peaceful Coexistence," are foundational foreign policy principles formulated by India and China in 1954 to govern international relations. Derived from Sanskrit meaning "five virtues," they promote non-aggression, non-interference, and mutual respect for sovereignty

...................................................................................

விண்ணப்பம்.

சிறு புன்னகை மட்டுமே

உதடுகளில் மீதமிருக்கும்

சிலை முன் அமர்கிறேன்.

உன் சிலைகளை வைத்து நடத்திய நாடகங்களில்

காவி உடையின் மகிமை கிழிந்ததை கண்டீரா..

எப்போதும் தியானத்தில் இருக்கிறாய்...

உன் வரவை எதிர்பார்த்திருந்தவள் தனக்காக வாழ பழகிக் கொண்டாள்...

நீ உலகத்துக்காக அர்ப்பணிக்கப்பட்டவன்...

கொஞ்சம் கண்களை திற...

கொஞ்சம் அதர்மங்களைப் பார்...

மக்களின் வேதனைகள் புரியும்.

உன் போதனைகளை வைத்து

பஞ்ச சீலங்களை கலக்கப்படுத்தும்

உலகினை பார்...

இறுதியாக விண்ணப்பம்...

உன் போதனைகளை களங்கப்படுத்தும்

அயோக்கியர்களை கல்லாய் சமைத்துவிடு...

அதுவே

உன்னை பின்பற்றும் மக்களுக்கு

புதிய விடுதலை தரும்...

~~~~~~~~

மாரிமுத்து சிவகுமார்

MADHUSUDHAN SUKUMARAN

 A POEM BY

MADHUSUDHAN SUKUMARAN

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

I am an animal

The identity of my being

Is not lost

the flesh charred and burnt

by the Forest Fire

is not what I require

nor am I a species

feeding on the leftovers.

Smelling blood

And tearing flesh

In uncompromising hunt

Is what I am used to

Throbbing nerves

Trembling and turning still

Gives me intense thrill.

I am an artist-par-excellence

Who enjoys the sound of death

Asmusic divine.

With the primordial flame of my hunger

raging

leaving the jungle

I entered the city

Thousands of animals there

With the striking resemblance of my bloody venom

Thousands of animals there

Everywhere.

நானொரு மிருகம்.

என் இருப்பின் அடையாளம்

தொலைந்து போகவில்லை.

காட்டுத்தீ பொசுக்கிய

கருகிய மாமிசமல்ல என் தேவை.

மிஞ்சியது போதுமென ஏற்கும்

எச்சில் மிருகமுமல்ல நான்.

சமரசமற்ற வேட்டையில்

குருதி முகர்ந்து

நகங்கள் பதித்து

தசை கிழிக்கும் பழக்கம் எனக்கு.

துடிக்கும் நரம்புகள்

நடுங்கி அடங்குவது

நிரம்பப் பிடிக்கும்

மரணத்தின் ஓசையை

இசையென ரசிக்கும்

மகாக்கலைஞன் நான்.

என் பசியின் ஆதி தழல்

கனன்றெரிய

வனம் நீங்கி நகர் புகுந்தேன்

என் குரூரம் கொப்பளிக்கும்

அதே சாயலில் ஆயிரம் மிருகங்கள்.

*****

மதுசூதன் சுகுமாரன்

IYARKKAI

A POEM BY

IYARKKAI

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

MOON MEDICINAL

Reflecting on Moon

in Darkness Absolute

is consummate

Just as playfully placing the foot

on the belly of the lying Mani

we can do in the moonlight.

Just as

Mani not knowing any difference between

legs and hands

lying stretched with face up

and showing its belly

seeking comfort

the pale Blue radiance would

start spreading from the feet

The well in the garden

with its one track

getting submerged in the moon.

Yet, going outside then

and drinking a mugful of water

so cool we can stand

as the very moon.

We need Darkness

Reflection on Moon

and the Moon.

நிலவு மருந்து

*****************

- இயற்கை

அந்தகாரத்தின் நிலவு ஞாபகம்

ஒரு பூரணம்.

படுத்துக் கிடக்கும் மணியின் வயிற்றில்

செல்லமாய்க் கால் வைப்பது போல

நிலவொளியில் பதியலாம்

கால் கை என்றறியாத

மணி

மல்லாந்து சௌகரியத்திற்காக

வயிற்றைக் காண்பிப்பது போல

வெளிர்நீல வெளிச்சம்

பாதங்களிலிருந்து பரவிச் செல்லும்.

தோட்டத்துக் கிணறு

ஒரு வழி

நிலவில் மூழ்க.

ஆனால் ஒரு குவளைத் தண்ணீரை

அப்போது வெளியில் சென்று

அருந்த

சில்லென்று

நிலவாய் நிற்கலாம்.

அந்தகாரம் வேண்டும்

நிலவின் ஞாபகம் வேண்டும்.

நிலவு வேண்டும்.

K.PUNITHAN

 A POEM BY

K.PUNITHAN

(PUNITH PUNI)

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

HERONS

Mossy pond

Two white ducks,

bought and brought,

feeding on the insects

slowly removed the moss

spread on the water surface.

Just as a pond

wiping its own countenance.

By its side

flowers of myriad colours

bloomed in abundance.

Plantain trees stood

leaning against wind’s shoulder.

At that corner

two herons

grazing aloneness

walked on slowly.

In the stagnant field

that has brought down

the Sky’s Blue

as rainwater

They with their footprints

wrote poetry.

Now I realized -

This earth is but

the fantasy of

Two Birds.

கழுத்தாளர்கள்

பாசி படர்ந்திருந்த குளம்.

விலைக்கு வாங்கி வந்த

இரு வெண் வாத்துகள்—

பூச்சிகளைத் தின்றபடி

நீரின் மேல் படர்ந்த பச்சையை

மெதுவாக அகற்றின.

ஒரு குளம்

தன் முகத்தைத் தானே

துடைத்துக் கொள்வது போல.

அதன் அருகே

வண்ணப்பூக்கள் அதீதமாக மலர்ந்தன.

வாழைமரங்கள்

காற்றின் தோளில் சாய்ந்து நின்றன.

அந்த ஓரத்தில்

இரண்டு கழுத்தாளர்கள்—

தனிமையை மேய்த்தபடி

மெதுவாக நடந்தார்கள்.

வானத்தின் நீலத்தை

மழைநீராக இறக்கி வைத்திருந்த

தேங்கிய வயலில்

அவை காலடிச் சுவடுகளால்

கவிதை எழுதின.

அப்போது புரிந்தது—

இரண்டு பறவைகளின்

கற்பனைதான்

இந்த பூமி.

தேங்கிய நீரில்

தலைகுனிந்து பார்த்தபோது

புத்தரின் அரண்மனை

அமைதியாக மிதந்தது.

— க. புனிதன்

DEEN GAFOOR

 A POEM BY

DEEN GAFOOR

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

TODAY A THRESHOLD I AM

Today I stand as a threshold.

Inside, days bygone

go on shrinking

and are sleeping inside an

earthen pot.

Outside, new roads

going beyond my legs

are running somewhere.

A crow

sitting on my shoulder

has forgotten the story of yesterday

entirely.

The rain tried to pour down

but the sky stood still today

i tried to speak

words inside my mouth

turned into dust

One and all

go past me.

None remembers

the threshold

But

Only at night

an old shadow come

and opening me

leaves in silence.

At that time

I am no human

Nor poetry

I become a memory

Left behind.

இன்று நான் ஒரு வாசல்

•••

இன்று நான் ஒரு

வாசலாக நின்றிருக்கிறேன்.

உள்ளே பழைய நாட்கள்

சுருங்கி சுருங்கி

ஒரு மண்சட்டியில் உறங்குகின்றன.

வெளியே புதிய வீதிகள்

என் கால்களைத் தாண்டி

எங்கோ ஓடிக்கொண்டிருக்கின்றன.

ஒரு காகம் என் தோளில் அமர்ந்து

நேற்றைய கதையை

முழுதாக மறந்துவிட்டது.

மழை பெய்ய முயன்றது

ஆனால் வானம் இன்று

அசைவற்று இருந்தது.

நான் பேச முயன்றேன்

சொற்கள் என் வாய்க்குள்

தூசியாக மாறின.

என்னைக் கடந்து

எல்லோரும் செல்கிறார்கள்.

யாரும் வாசலை

நினைவில் வைத்துக் கொள்வதில்லை.

ஆனால்

இரவில் மட்டும்

ஒரு பழைய நிழல் வந்து

என்னைத் திறந்து பார்த்து

மௌனமாகப் போகிறது.

அப்பொழுது

நான் மனிதன் அல்ல

கவிதை அல்ல

விட்டுச் செல்லப்பட்ட

ஒரு நினைவாக மாறுகிறேன்.

•••

டீன் கபூர்

VASANTHADHEEPAN

 A POEM BY

VASANTHADHEEPAN

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

Times as barks the Tree has worn

Dreams it stretches as branches

on all sides

sprouted as leaves

its hundred hearts.

On the mouth of the tap-root

Deep-seated in the soil

Thousands of tongues

As adventitious roots

Collects fluidity; moisture

Wading thrugh the chain of fields

It spreads fertility

As the coolness of greenery

It gets into lives myriad.

Absorbing air-pollutions

It fills the atmospheres with

Elixir.

Providing shade and channelizing

It keeps beings alive

With fruits.

That which is felled by

Axe, Saw and Sickle

Is not Tree

But the very life of this world

வசந்த தீபன்

__________________________

காலங்களைப் பட்டைகளாக

தரு அணிந்து இருக்கிறது

கனவுகளைக் கிளைகளாக

திசை எட்டும் நீட்டுகிறது.

இலைகளாக கிளைத்திருக்கின்றன

அதன்

நூறு இருதயங்கள்.

மண்ணில் ஊன்றியிருக்கும்

ஆணிவேர் வாயில்

சல்லிவேர்களாய்

ஆயிரம் நாவுகள்

நீர்மையை சேகரிக்கின்றன.

தொடர் நிலங்களுக்கு ஊடாக

செழிப்பை பரத்துகிறது.

பச்சையின் குளிர்மையாக

உயிர்களுக்குள் ஊடுருவுகிறது.

காற்றின் மாசுகளை உள்வாங்கி

அமுதத்தை வெளிகளில் நிரப்புகிறது.

நிழலிட்டு ஆற்றுப்படுத்தி

கனிகளால் உயிர்களுக்கு உயிரூட்டுகிறது.

கோடாரிகளும் ரம்பங்களும் அரிவாள்களும்

அறுத்தெடுப்பது தருவையல்ல

இகத்தின் வாழ்வை.

KAVIDHAIKAARAN ELANGO

 A POEM BY

KAVIDHAIKAARAN ELANGO

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

KEY-HOLE OF NIGHTS

The doors remain

open

Instances of locking and leaving

Do not stand in our way

In the key-holes of Nights

Days struggle ever

as the trespasser’s duplicate key.

The doors take upon themselves

the responsibility of safeguarding

the treatises of kinship.

Those notes of memory’s documentation

deemed to be secrets

We turn them into files

compiled with care and caution.

At the threshold of

the Great Grand structure called heart

we remain seated

for a long time

as idle gatekeeper.

இரவுகளின் சாவித்துவாரம்

*

வாசல்கள் திறந்திருக்கின்றன

பூட்டிச் செல்லும் தருணங்கள்

நம்மை வழிமறிப்பதில்லை

இரவுகளின் சாவித்துவாரங்களில்

பகல்கள் எப்போதும்

ஒரு

கள்ளச் சாவியைப் போல் திணறுகின்றன

உறவுகளுக்கான ஒப்பந்தங்களை

பாதுகாக்கும் பொறுப்பை

கதவுகள் ஏற்றுக் கொள்கின்றன

ரகசியமென முடிவாகும்

நினைவுகளின் ஆவணக் குறிப்புகளை

கவனங் கொண்டு கோர்க்கும்

கோப்புகளாக்குகிறோம்

மனமென்னும்

பிரமாண்ட கட்டடத்தின் வாசலில்

வேலையற்ற வாட்ச்மேனைப் போல

நெடுங்காலமாய்

உட்கார்ந்திருக்கிறோம்

****

-கவிதைக்காரன் இளங்கோ