ILANGO KRISHNAN

 TWO POEMS BY

ILANGO KRISHNAN

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

1. THE CITY

(*HAPPY CHENNAI DAY)

The very day when

carrying along a skeletal language

and some bits and pieces of hopes

when you the little soldier Ilango

set out from your place

just as the street is washed

as soon as the funeral procession commences

your hometown has washed away

its memories of thee.

So what

The city where you have arrived

has never forsaken you

Two storms

Then a flood

Added to that scorching summers

A few relatively harmless foes

So it has given me lots

But, for the valour of your small sword

It is nothing – right?

And still more

A Lion

A Hyena

A Wolf

- So all and more

you have encountered

were ever so vigorous

vying with each other.

Ilango....

This is a small desert

A small jungle

A small ocean

As befitting a small soldier

A small battlefront

Your lovely little baby donkey _

You shouldn’t have said in its ears once

That it is a horse

For as many as four times

it fell deep into the pit of

excessive self-confidence

Twice it tumbled into enmity

Once it dived into love

Still

You are not all that bad Ilango

For this city

had rain hidden between its deserts

there were brooks in the jungles

Quiet prevailed in the ocean too

Just as lions

there are deer

Just as hyenas

there are rabbits

With hope surging

like the sunlight

at dawn in the East

with dews making way

say to your own self once

Ilango

THIS IS YOUR CITY

THIS IS YOUR CITY.

Ilango Krishnan

•

//ஹேப்பி சென்னை டே //

நகரம்

---

ஓர் ஒடிசலான மொழியையும்

கொஞ்சம் சில்லறை நம்பிக்கைகளையும்

எடுத்துக்கொண்டு

இந்நகருக்கு வந்த குட்டி வீரன் நீ இளங்கோ

நீ ஊரைவிட்டு கிளம்பிய

தினமே

பிணம் கிளம்பியதும் வீதியை கழுவுவதைப் போல்

தன் நினைவுகளை கழுவிவிட்டது பிறந்த நகரம்

அதனாலென்ன

நீ வந்து சேர்ந்த நகரம்

உன்னைக் கைவிடவில்லை

இரண்டு புயல்களை

பின் ஒரு வெள்ளத்தை

கூடவே கடும் கோடைகளை

கொஞ்சம் எளிய பகைகளை

என நிறையவே கையளித்தது

உன் சிறிய கைவாளின் தீரத்துக்கு

அதுவெல்லாம் விஷயமே இல்லைதானே

பின்னும்

ஒரு சிங்கம்

ஒரு கழுதைப் புலி

ஒரு ஒநாய்

என நீ எதிர்கொண்ட எதுவுமே

சளைத்ததில்லை இளங்கோ

இது ஒரு குட்டிப் பாலைவனம்

இது ஒரு குட்டி வனாந்திரம்

இது ஒரு குட்டி சமுத்திரம்

ஒரு குட்டி வீரனுக்கு ஏற்ற

குட்டிப் போர்க்களம்

உன் அழகான கழுதைக் குட்டி

அதன் காதுகளில்

அதை ஒரு குதிரை என

சொல்லியிருக்கக் கூடாது நீ

அதீத தன்னம்பிக்கையில்

அது நான்கு முறை குழியில் விழுந்தது

இரண்டு முறை பகையில் விழுந்தது

ஒரு முறை காதலில் விழுந்தது

ஆனாலும்

ஒன்றும் மோசம் இல்லை இளங்கோ

இந்நகரம்

தன் பாலைவனங்களுக்கு

இடையே மழையும் வைத்திருந்தது

வனாந்தரங்களில் சுனைகள் இருந்தன

சமுத்திரத்திலும் அமைதியிருந்தது

சிங்கங்கள் போலவே

மான்களும் இருக்கின்றன

கழுதைப் புலிகளைப் போலவே

முயல்களும் இருக்கின்றன

விடிகாலையில்

பனி விலகும் கிழக்குக்கு இடையே

சூரிய ஒளி பெருகுவது போல் திரளும்

நம்பிக்கையோடு

ஒருமுறை சொல்லிக்கொள் இளங்கோ

இது உனது நகரம்

இது உனது நகரம்

2. THE MONSOON

Rain clouds have gathered

All over the land

the aroma of soil has bloomed

the chill that slowly swells in the air

has filled joy in plants’s chlorophylls

the soft darkness of the Rain

enters inside buildings

screeching the birds rush to their nests

everything is ready

My Love

Once you come

We can commence

monsoon

at once.

Ilango Krishnan

கார்காலம்

கார்மேகங்கள் திரண்டுவிட்டன

நிலமெங்கும்

பூவாய் மலர்ந்திருக்கிறது மண் வாசம்

காற்றில் மெல்ல ஏறும் சீதளம்

தாவரங்களின் பச்சையங்களில்

குதுகலத்தைக் கொண்டு வந்துவிட்டது

மழையின் மென்னிருள் மரங்களிலிருந்து

கட்டடங்களுள் நுழைகிறது

மழை மழை மழை யென

கூவிக் கூடடைகின்றன புள்ளினங்கள்

அனைத்தும் தயாராகிவிட்டன

அன்பே

நீ

வந்தால்

தொடங்கிவிடலாம்

இக் கார்காலத்தை

ILANGO KRISHNAN

 A POEM BY

ILANGO KRISHNAN

Translated into English by Latha Ramakrishnan (*First Draft)

Well,

Let’s say

That you are genius unparalleled

That is, you are the ones who taught us Feminism

You are the ones who taught us Dalitism

That is,

You are the ones who taught us Poetry

But for you

We would have, indeed yes we would have

Forgotten Pudumaipithan

That is, poor Nicanor Parra

(Is the spelling correct – the woe of Tamil Medium)

But for you

We wouldn’t have got to know him

Then, what is his name

Ha-yes Kazantzakis (Again, the spelling)

Then, who – Lorca

Oh-no, he is not in your list

We, we alone spoke of all those

How conveniently we have forgotten

Then Marti

Then Neruda

Manushyaputran calls him a Tamil Poet. True to the core

Then, who is this Neruda?

Why should it annoy thee

It is we who proclaimed Post-Modernism

Next

We discussed decentralization

Before that

We debated the issue of Structuralism

We spoke of Dalit Politics

Feminism

Identity Politics

We proposed the neo-classic sloganeering

Workers of the World Unite

In Derida’s words

Yes, we held aloft Althusser

And we highlighted Gramsci whom you find hard to stomach

(How conveniently you’ve forgotten)

It is we who have brought into being the placet where Francis Banan and Bratan Bratan merge

It is we who hail and celebrate

Susan Chandok and Sheila Roboth

It is our male chauvinistic minds that keep discussing

Julio Cortazar and Judith Butler

The List of names ours would be longer than yours

I say it in plain words

losing poesy

So what

We know all too well

that you are cunningly bringing forth

your worn-out loincloth.

Better Luck Next time.

Ilango Krishnan

சரி!

ஒரு பேச்சுக்கு வைத்துக்கொள்வோம்...

நீங்கள் மேதைகள்

அதாவது எங்களுக்குப் பெண்ணியம் போதித்தது நீங்கள்தான்

அதாவது எங்களுக்கு தலித்தியம் கற்பித்தது நீங்கள்தான்

அதாவது

எங்களுக்கு கவிதையை கற்பித்தது நீங்கள்தான்

நீங்கள் இல்லை என்றால்

புதுமைப்பித்தனை.... ஆம் புதுமைப்பித்தனை நாங்கள்

ஆம் நாங்கள் மறந்திருப்போம்

அதாகப்பட்டது நிக்கோனர் பர்ரா

(இஸ்பெல்லிங் சரிதானே... பாவம் தமிழ் மீடியம்)

நீங்கள் இல்லாவிட்டால் நாங்கள் அவரை தெரியாமலே போயிருப்போம்

அப்புறம் அவர் பெயர் பெயரென்ன

ஆங்... கசாண்ட்ண்சகிஸ் (மறுபடியும் பெல்லிங்) அவரெல்லாம் தெரிஞ்சிருக்கிகுமா

அப்புறம் இன்னொருவர் லோர்காவா

அச்சோ அவரெல்லாம் உங்கள் லிஸ்ட்டே இல்லியே

நாங்கள்தான் நாங்களேதான் அவரை எல்லாம் சொன்னோம்

எவ்வளவு வசதி மறந்தோம்

அப்புறம் மார்த்தி

அவன் யார் இன்னும் அந்த நெரூதா,

மனுஷ்யபுத்திரன் அவரை தமிழ் கவி என்கிறார். சத்தியமான சொல்.

உங்களுக்கு என்ன பிரச்சனை

நாங்கள்தான் பின் நவீனத்துவத்தை அறிவித்தோம்

பிறகு

மைய தகர்ப்பைப் பேசினோம்

முன்பே

அமைப்பியலை பிரச்சனைப்படுத்தினோம்

தலித் அரசியலை

பெண்ணியத்தை

அடையாள அரசியலை பேசினோம்

உலகத் தொழிலாளர்களே ஒன்று படுங்கள் என்ற புதுச் செவ்வியல் கோஷத்தை தெரிதாவின் சொற்களில் முன் மொழிந்தோம்

ஆம் அல்தூஸரைத் தூக்கிப் பிடித்தோம்

உங்ளால் செரிக்கவே இயலாத கிராம்ஷியையும் முன் வைத்தோம்

(எவ்வளவு வசதியாய் மறந்தீர்கள்)

பிரான்சிஸ் பனானும் ப்ரேட்டன் ப்ரேட்டன்பாவும் ஒன்றிணையும் இடத்தை நாங்கள்தான் உருவாக்கினோம்

சூசன் சொண்டாக்கையும் ஷீலா ரோபோத்தையும் நாங்கள்தான் கொண்டாடுகிறோம்.

ஹூலியோ கிருஷ்தோவாவையும் ஜூடித் பட்லரையும் எங்கள் ஆணாதிக்க மூளைகள்தான் பேசிக் கொண்டிருக்கின்றன.

பெயர்களின் பட்டியலை உங்களை விடவும் நாங்கள் பெரிதாகவே சொல்வோம். எதார்த்தமாய் சொல்கிறேன்.

நான் இதில் கவித்துவத்தைத் தவறவே விடுகிறேன்.

ஆனாலும் என்ன

உங்கள் பழைய கோவணத்தை

சாதுர்யமாகக் கொண்டு வருவதை

புரிந்தே இருக்கிறோம்

பெட்டர் லக் நெக்ஸ்ட் டைம்.

இளங்கோ கிருஷ்ணன்

ILANGO KRISHNAN'S POEM

 A POEM BY

ILANGO KRISHNAN

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

IMPRINT

My unshared secrets of the world within

I have turned into rivers that articulate

in a resounding voice

My deep affections unused and hardened

I have turned into hillocks

My unrealized nightmares

I have turned into stars

My Times aflame being alive

I sprayed it on all the Spaces

My body that remained unclaimed

I would give it to the soil

Then, on a day

in the eyes of He who

at odd hour

inhaling air

walking on the earth

ascending the mountains

bathing in the river

keep gazing at the star

I would sprout

as a tear-drop

and bloom in his lips

as a smile.

(To ISAI and SUKUMARAN)

Kaayachandigai - 2007

Ilango Krishnan

சுவடு

பகிரப்படாத

என் அந்தரங்கங்களை

பெருங்குரலெடுத்துப் பேசிச் சொல்லும்

நதிகளாக்கினேன்

புழங்காது இறுகிய

என் பிரியங்களை

மலைக் குன்றங்களாக்கினேன்

நிறைவேறாத

என் துர்கனவுகளை

விண்மீன்களாக்கினேன்

வாழ்ந்தெரித்த

என் காலங்களை

வெளிகளில் தூவினேன்

எவரும் கோராத

என் உடலை

மண்ணுக்குத் தருவேன்

பின் ஒரு நாள்

அகாலத்தில்

காற்றைச் சுவாசித்து

மண்ணில் நடந்து

மலைகளில் ஏறி

நதியில் குளித்து

விண்மீன் பார்ப்பவன்

கண்களில் துளிர்ப்பேன்

துளிக் கண்ணீராய்

இதழ்களில் மலர்வேன்

ஒரு புன்னகையாய்

(இசைக்கும் சுகுமாரனுக்கும்)

- காயசண்டிகை 2007

ILANGO KRISHNAN's POEMS

TWO POEMS BY 

ILANGO KRISHNAN

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

1. CALM

This summer burns like an oven

At night when the cricket wails abysmally
a boy feeling feverish urinates
The yellow marble crystals of ailment

with string untying, scatters.
The salty stench proving unbearable
the wind turning away its face
Neem-flowers drop
Some ripened leaves atop
drop
Up above
so high
two stars drop
Momentarily
May I drop asks Earth
Gently a hand touches his shoulder
and instantly peace comes to prevail all around.

நிம்மதி

---

இந்த வேனிற் காலம்

ஓர் அடுப்பு போல் தகிக்கிறது

சுவர்க்கோழிகள் நாரசமாய் கதறும்

இரவில்

காய்ச்சலுடன் சிறுநீர் கழிக்கிறான்

ஒரு சிறுவன்

நோய்மையின் மஞ்சள் பளிங்கு முத்துக்கள்

நூலவிழ்ந்து உதிர்கின்றன

உப்பின் நெடி தாளாது

காற்று முகம் திருப்ப

வேப்பம் பூக்கள் உதிர்கின்றன

உச்சிக் கிளைகளில்

சில பழுத்த இலைகள் உதிர்கின்றன

உயரத்தில்

மிக உயரத்தில்

இரண்டு விண்மீன்கள் உதிர்கின்றன

ஒரு கணம்

உதிரவா என்கிறது பூமி

ஆதூரமாய் அவன் தோளைத் தொடுகிறது

ஒரு கரம்

சட்டென எங்கும் பரவுகிறது நிம்மதி.

*

2. CORONA SCENARIO

In this night

when the city is changing into a memory

for one and all
In each one’s dream
Yesterday’s city opens
The urban-folks of Today
are strolling in it
to and fro
Something weird it is
as moving backward with
legs buckling in front
But Time runs ahead
as river unfrozen
With Dailies not taken with door opened
there kept at the door of the house
_ Four Days.
As rotting bouquet
inside
deep inside
not fetching the last day of her
81st birthday
for the fourth day
an old woman is sleeping
with immense fatigue.

ஒரு கொரோனா கால சித்திரம்

நகரம் அனைவருக்கும்
ஒரு நினைவாய் மாறிக்கொண்டிருக்கும்
இவ்விரவில்
ஒவ்வொருவர் கனவிலும்
விரிகிறதது நேற்றின் நகரம்
இன்றின் நகரவாசிகள்
அதில் உலவிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்
குறுக்கும் நெடுக்குமாய்
முன்னால் மடங்கும்
கால்களைக் கொண்டு
பின்னால் நகர்வதைப் போன்ற
விநோதம் அது
காலமோ உறையாத நதியாய்
முன்னோடுகிறது
கதவு திறந்து எடுக்கப்படாத
நாளிதழ்களோடு
அந்த வீட்டின் முன்
வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன
நான்கு நாட்கள்
வாடிக்கொண்டிருக்கும் பூங்கொத்தாய்
உள்ளே
மிக உள்ளே
ஒரு கிழவி
தன் என்பத்தொரு வயதின்
கடைசி நாளை
நான்காவது நாளாய்
எடுக்காது உறங்கிக்கொண்டிருக்கிறாள்
அத்தனை அயர்ச்சியோடு

ILANGO KRISHNAN’s POEM

A POEM BY
ILANGO KRISHNAN

Rendered in English by Latha Ramakrishnan (*First Draft)

 METAMORPHOSIS

Along a snow-falling Austrian road

all darkened as his shadow

Kafka was walking.

Hearing someone’s call when he turns

there stand a publisher.

Both of them are conversing.

At the back of Kafka a pit was being dug.

A gold - colour pen

was digging with such a finesse,

 noiselessly.

The task coming to an end

in a short while

a stinging punch upon the belly.

Kafka doubles and falls into the pit.

With the translator ‘True’ picking up a big 

stone


and hurl it on his head,


Wasting no time the publisher pours sand


into the pit.


All over the Tamil Land


Kafka keeps on wandering in the form of


Spirit.

உருமாற்றம்
-----
ஆஸ்திரியாவின் பனி விழும் சாலை ஒன்றில்
தன் நிழல் போல் கறுத்து
போய்கொண்டிருக்கிறார் காஃப்கா
யாரோ அவரை அழைக்கும் குரல் கேட்டு திரும்ப
ஒரு பதிப்பாளர் நின்றுகொண்டிருக்கிறார்
இருவரும் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்
காஃப்காவின் பின்னால் ஒரு குழி தோண்டப்படுகிறது
ஒரு தங்க வண்ண பேனா
அது அத்தனை அழகாக சத்தமின்றி தோண்டுகிறது
சற்று நேரத்தில்
குழி தோண்டி முடியவும்
ஓங்கி வயிற்றில் ஒரு குத்து
குழியில் சுருண்டு விழுகிறார் காஃப்கா
மொழிபெயர்ப்பாளர் ட்ரூ
ஒரு பெரிய கல்லை எடுத்துத் தலையில் போட
அவசர அவசரமாய்
மண்ணை அள்ளிப் போடுகிறார் பதிப்பாளர்
தமிழ் நிலமெங்கும்
பேயுரு கொண்டலைகிறார் காஃப்கா