KADANGANERIYAN ARIHARASUTHAN

A POEM BY

 KADANGANERIYAN ARIHARASUTHAN

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

While on the verge of losing consciousness

a few words seeping through the fingers

bloom into a poem.

With sun hitting straight at your face

When waking up from the land

gifting you colour blindness for a short while

they all tease you.

If it was early night when the words that made you swoon

trickled

That when I had a vision of it

was the hour of dawn.

In between

all that weaving its own self

and paraded in the dream

I don’t remember.

Yet when seeing it all in print

when the faces surfacing

bear witness to all that had taken place

Except falling at Her feet

and paying homage to her

there is no other way, for sure.

Kadanganeriyaan Ariharasuthan

•

நினைவு தப்பிப் போகும் வேளையில்

ஒரு சில சொற்கள் விரல்கள் வழிக் கசிந்து கவிதையாக மலர்கின்றன

கதிரவன் முகத்திலடிக்க

நிலத்திலிருந்து விழிக்கும் போது

அவை யாவும் நிறக் குருடை சற்று நேரத்திற்கு பரிசளித்தபடி பரிகசிக்கின்றன

கள்ளூர

சொற்கள் கசிந்தது முன் ஜாமமெனில்

அதனை தரிசித்த வேளை அதிகாலை

இடைப்பட்ட நேரத்தில்

தன்னைத்தானே நெய்து கொண்டபடி

சொப்பனத்தில் உலா வந்ததெதுவும்

நினைவில் இல்லை

ஆனாலும் அச்சுப் பிரதியாக பார்க்கும் போது

மேலெழும் முகங்கள் நடந்த யாவற்றுக்கும்

சாட்சி சொல்லும் போது

அவள் தாள் பணிந்து

தொழுவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை

KADANGANERIYAN ARIHARASUTHAN

 A POEM BY

KADANGANERIYAN ARIHARASUTHAN

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

The words that had all along been held close

with trust utmost

help me in ascending the mount

When I look back with suspicion usual of a human

Without asking “Oh you, are you doubting us

who had accompanied you all these days

not abandoning you even in the terrible abyss,

they bloom into flowers.

I embrace them with passion unleashed

and adorn me with them all over

The fragrance or stench that those

who come face-to-face

experience

is each one’s destiny.

For me nothing matters

None significant

More than my heart my legs are so melting

The container is real stark water

When you reflect your own face

In me

Don’t I know the dimesnisonsfo your countenance

So many a kinship

Hopes

Principles

Ideologies

While everything is belied and defeated

Though wading through and coming past

Cave- w ritings

Inscriptions

Palm-leaves

Printed sheets

The words that still remain the final hope of mankind

I construct those words

But

In those times when I am the one giving

the sacrificial offering

and the one who is receiving it

Everything turns a little blurred

and subsequently becomes clearer.

Kadanganeriyaan Ariharasuthan

•

இதுகாறும் நம்பி கைக்கொண்ட

சொற்கள் மலையேற துணை நிற்கின்றன.

மனிதக் குணத்தோடு சந்தேகித்து திரும்பிப் பார்த்தால்

அட ! அத்தனை அதல பாதாளத்தில் கூட

உன்னைக் கைவிடாமல் கூடவே வந்த

எங்களையே சந்திக்கிறாயா

எனக் கேட்காமல் பூவாக மலர்கின்றன

அத்தனை தீவிரத்துடனும்

மூர்க்கத்துடனும்

அள்ளி வாரிச் சூடிக் கொள்கிறேன்

அதனை எதிர்கொள்பவர்

அனுபவிக்கும்

நறுமணமோ

துர்வாசமோ

அவரவர் ஊழ்வினை

எனக்கு

எதுவும்

யாரும் பொருட்டில்லை

என் மனதைவிட கால்கள் அத்தனை நீர்மையானவை

பாத்திரமோ அச்சு அசல் தண்ணீர்

உங்களுடைய முகத்தையே

என்னில் பிரதிபலிக்கும் போது

எனக்குத் தெரியாதா என்னுடைய முகம் என்னவென்று

அத்தனை

உறவுகள்

நம்பிக்கைகள்

கொள்கைகள்

கோட்பாடுகள் என

யாவும் தோற்றுக் கொண்டிருக்கும் போது

குகை ஓவியங்கள்

கல் வெட்டுக்கள்

ஒலைச் சுவடிகள்

அச்சுக் காகிதங்கள் கடந்து வந்தாலும்

இன்னும் மனிதர்களின் கடைசி நம்பிக்கையாக

இருக்கும் சொற்களை சமைப்பவன் நான்

என்னவொன்று

பலி கொடுப்பவனாகவும்

அதனை ஏற்பவனாகவும்

இருக்கும் நேரங்களில்

யாவும் சற்றே குழம்பித் தெளிகின்றன.

KADANGANERIYAN ARIHARASUTHAN

 A POEM BY 

KADANGANERIYAN ARIHARASUTHAN

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

Late at night seeing the doctor in Pettai he returns

carrying his daily routines in his backpack

Unmindful of the buzzing traffic of the ’Rettai paalam’

an insane person is sketching a portrait in the air

and conversing with it.

He who lives almost like a frog

Neither there

Nor here

tries to translate him in vain

and speeds past.

In the Sulochana Mudaliar bridge

that boy

Is still fighting for a rise in daily-wage.

The figure of Krishnaswamy who gave his support

for making Kanimozhi a Rajyasabha MP

surfacing

If crushed under the wheel

After everything has become opportunism

is there any value for conscience

_so asked a voice which I refuted

Reaching the nest in Vannarpettai

shared with a few of my friends

unable to eat and sleep

I set out towards the steps of the temple tank

where Peraachi amman is sitting.

Death is there having thrown his fishhook

in Thamirabarani

for ‘Madhi’

and lying in wait.

The water-level keeps rising and falling.

True

Between the two

feeling his land and the strength of his feet

he kicks away

this globe colossal...

Kadanganeriyaan Ariharasuthan

பின்னிரவில் பேட்டையில் மருத்துவரைப் பார்த்துவிட்டு தன்னுடைய அன்றாடங்களை முதுகுப் பையில் சுமந்தபடி திரும்புகிறான்

அந்நேரத்திலும் ரெட்டைப் பாலத்தின் சுறுசுறுப்பான போக்குவரத்தை சட்டை செய்யாது

சித்த பிரமை பீடித்தவன் ஒருவன்

காற்றில் ஒரு சித்திரத்தை வரைந்து அதனோடு

உரையாடிக் கொண்டிருக்கிறான்

சற்றேறக்குறைய

அங்குமில்லாது

இங்குமில்லாது

தவளையைப் போல வாழ்பவன்

அவனை மொழிபெயர்க்க முயன்று தோற்று

வாகனத்தை விரட்டுகிறான்

சுலோச்சனா முதலியார் பாலத்தில்

அந்தப் பாலகன்

இன்றும் கூலி உயர்விற்காகப் போராடிக் கொண்டிருக்கிறான்

கனிமொழியை ராஜ்யசபா உறுப்பினராக்க

ஆதரவு கொடுத்த கிருஷ்ணசாமி யின் உருவம்

மேலெழ

அதனை சக்கரத்தில் நசுக்கினால்

எல்லாம் பிழைப்புவாதமென்றாகிப் போன பின்பு

மனசாட்சிக்கு என்ன மரியாதை எனக் கேட்ட குரலை மறுதலித்தேன்

சேக்காளிகளுடன் பகிர்ந்து கொண்டிருக்கும்

வண்ணார்பேட்டை யில் அமைந்திருக்கும் கூடடைந்து

உணவும் கொள்ளாமல்

நித்திரையும் வராமல் போக

பேராச்சியம்மன் அமர்ந்திருக்கும் படித்துறை

நோக்கிப் போகிறேன்

காலன் தன் தூண்டிலை

தாமிரபரணியில்

மதிக்காக வீசிவிட்டு

காத்திருக்கிறான்

ஏறி

இறங்குவதாக இருக்கிறது

நீர் மட்டம்

வளர்வதும்

தேய்வதுமாக நிலவு

உண்மை

இரண்டுக்கும் இடையில்

தன் நிலத்தையும்

பாதங்களின் பலத்தையும்

உணர்ந்தவன்

உதைத்துத் தள்ளுகிறான்

இப் பெருங் கோளத்தை...

KADNGANERIYAN THAMIZHNAADU

A POEM BY

KADNGANERIYAN THAMIZHNAADU

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

The joyous uproar of people caught in the

thunderous sound of the great waterfall

surging downwards

rise up to the sky as the spray of rain

He who filling one in another

walking on an even base

quietly watches bemused.

In order to test his patience

a vision comes shaped out of the

divine court

and while getting immersed in the words

created out of the celestial dance gifted by it

in ecstatic revelry

everything written turned soaked to the core.

Unable to bear the angst of the words

drenched and trembling

Crying aloud complaining

the Omniscient appearing to appease

appointed the Sun and the Wind

as slaves to me

and went away

Seeing the direction of my words’ radiance

the wind swirls this globe.

But, alas

I am not able to enslave this ocean

At least now

should somehow learn the technique of

slicing and severing

atleast now.

பேரருவி விழும் சப்தத்தில்

நீராடும் மக்கள் எழுப்பும் உற்சாகக் குரல்கள்

தூவானமாய் வான் முட்ட உயர்கிறது

ஒன்றை மற்றொன்றில் நிரப்பி

சம தளத்தில் நடை பயில்பவன்

அமைதியாக வேடிக்கை பார்க்கிறான்

அவனது பொறுமையை சோதிக்க

சித்திரசபையிலிருந்து உருக் கொண்டுவருகிறொரு சித்திரம்

அது கையளித்ததோ விரல்களின் நடனத்தில்

உருக் கொள்ளும் சொற்களை

களிகூர்ந்து நீராடும் போது

எழுதிய அத்தனையையும் நனைந்து போயிற்று

சொற்கள் குளிரில் நடுங்கப் பொறுக்காது

கத்திக் கூச்சலிட

சமாதானப் படுத்த வந்த ஈசன்

கதிரவனையும்

காற்றையும் எனக்கடிமையாக நியமித்துவிட்டுச் சென்றான்

என் சொற்கள் சுடரும் திசைபார்த்து

இந்தப் புவியைச் சுழற்றுகிறது காற்று

என்னவொன்று இந்த ஆழியைத் தான்

அடிமையாக்க முடியவில்லை

சங்கறுக்கும் சூட்சுமத்தை

இனியாவது கற்றுக் கொள்ள வேண்டும் 

கடங்கநேரியான் தமிழ்நாடு

KADANGANERIYAN THAMIZHNAADU

 A POEM BY

KADANGANERIYAN THAMIZHNAADU

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

For the grand old lady banging against the soil

and surfacing

while the feet walk along the primordial crematoriums

a handful of words are there

to offer

In return

She points at the direction and course meant for me.

Hearing the noise

a black-naped hare runs away in terrible haste

and falls a prey

to the hound accompanying the shepherd

When there is a reckoning that

at that time, at that spot

blood has to spill somehow

without fail

whoever gives it – does it matter at all

Land or Lady –

suffice to have the face aglow

The twilight sky applies yellow

nothing more can be done

save going to have a bath anon.

ஆதிச் சுடுகாடுகளில் பாதங்கள் நடைபயிலும் போது

மண்ணை முட்டியெழும் கிழவிக்கு கையளிக்க சொற்கள் கொஞ்சம் கைவசம் இருக்கின்றன

பதிலாக

எனக்கான திசைவழியை கை காட்டுகிறாள்

அரவம் கேட்டு குழி முயலொன்று தலைதெறிக்க ஓடி

மேய்ப்பனோடு காவலுக்கு வந்த நாய்க்கு இரையாகிறது

அந்த நேரத்தில் அந்த இடத்தில்

ரத்தம் சிந்தியாக வேண்டுமென கணக்கிருக்கும் போது

யார் கொடுத்தால் என்ன

மண்ணோ / பெண்ணோ முகம் சிவந்தால் போதாதா

அந்தி வானம் வேறு மஞ்சளைப் பூசுகிறது

இதற்கு மேல் நான் செய்வதற்கொன்றுமில்லை

நீராடுவதைத் தவிர...

KADANGANERIYAN THAMIZHNAADU[2 POEMS]

 TWO POEMS BY

KADANGANERIYAN THAMIZHNAADU

Translated into Tamil by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

Ways blocked everywhere but

there is the lap of Sea the Holy Mother always

to find solace.

Having the ears that can feel the Supreme Quiet

lying in the midst of the noise

of the ever babbling waves’ voice

is boon classic.

While lifting the dumped wastes

and casting them away in one swing

the waves would lilt and dance

in the magnetic pull of the New Moon Day

I enter the Sea searching for fishes.

Oh, come metamorphosing into one such.

கடங்கநேரியான் தமிழ்நாடு

வாழ்வின் அத்தனை திசைகளும் அடைக்கப்பட்டிருப்பினும்

எப்போதும் தஞ்சம் புக கடல் மாதாவின் மடியிருக்கிறது .

கடலலைகளின் ஓயாத பேச்சுச் சத்தத்திடையே இருக்கும்

பேரமைதியை உணரும் காதுகளைப் பெற்றிருப்பது

பெரு வரம் .

தன்மீது கொட்டப்பட்ட குப்பைகளைத் தூக்கி

தூர எறிந்து ஒதுக்கும்.

(2)

They are blessed by Life to probe into their childhood and write it.

Going to school for a mouthful of food

…………………………

Wading through all those we have arrived here, haven’t we?

The human acumen that casts aside the fish

that elude the baits and nets

as rotten

would always keep itself alive and kicking.

The river would hug and kiss them

and allow them to swim along its flow.

Each one in its own course

Nature offers shelter to all.

Your yardsticks and mine

are not one and the same

Yet, the scale is but one.

When each one’s need and cause and fairness

differ

We surrender ourselves at the feet of

cup filled with liquour

providing succour

by making us lose

the ‘I’ in us.

The colour of blood brimming in the cup

would never change.

It is the eyes that perceive

see things in different angles.

Until then this globe would go

round and round.

கடங்கநேரியான் தமிழ்நாடு

பால்யத்தை கிளறிப் பார்த்தெழுத

அவர்களுக்கு வாழ்வு ஆசீர்வதித்திருக்கிறது

ஒருவாய் சோற்றுக்கு பள்ளிக்கூடம் செல்லவும்

சேக்காளிகளின் கிழிந்த ஆடைகளில் தொவைக்காட்சி மை பார்க்க நிர்பந்திக்கப்பட்ட வாழ்வல்லவா நமது

அத்தனையையும் கடந்துதானே இங்கு வந்தோம்

தூண்டில் களுக்கும் வலை களுக்கும்

அகப்படாத மீன்களை

கள்ளப்பட்டவை என விலக்கும் மனித சூக்குமம்

தன்னை உயிர்ப்போடு இயங்க வைக்கும்

அவற்றை உச்சி முகர்ந்து தன்னோடு நீந்த விடும் நதி

அததது அதனனின் போக்கில்

யாவருக்கும் இடமளிக்கும் இயற்கை

உன்னுடைய அளவீடும்

என்னுடைய அளவீடும் ஒன்றல்ல

ஆனாலும் அளவுகோல் ஒன்று தான்

அவரவருக்கான தேவையும் நியாயமும் அறமும்

மாறுபடும் போது

நாம் சுயநினைவை மறக்கச் செய்யும் மதுக் கோப்பையிடம் தஞ்சமடைகிறோம்

கோப்பையில் நிரம்பியிருக்கும் குருதியின் நிறம்

மாறாதது

மாறாக பார்க்கும் கண்களுடைய கோணம்

வெவ்வாறானது

அதுவரை இப் பூமிப் பந்து சுழலும்.

KADANGANERIYAAN PERUMAL'S POEM

A POEM BY 

KADANGANERIYAAN PERUMAL

 Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

Before learning how to swim, have to gulp water and cough

You are my facsimile
Even if you cause me to die
I would never abandon you, my boy
You are a pearl born of my ecstatic joy.

Saying You and I
are words redundant.

Our genes know how to go beyond.

The life of each generation
and the mode of living
and the associated virtues and values keep changing

Love and lust
holding one another and distancing
inducing to share love and commit murder – such is this world

Seasons would change
Can’t say that human love would be constant
Yet that is what keep the earth going round and round

In its name
all kinds of betrayals and justifications take place

Upon the lips of mine
renouncing everything and standing a little away
and watching bemused
a smile would sprout

Hope is its name
That is something loyal to none…

--- Kadanganeriyaan Perumal

நீச்சல் கற்றுக் கொள்ளும் முன் நீரைப்பருகி இருமியாக வேண்டும்
நீ என் பிரதி
என்னை சாகக் கொடுத்தாலும்
உன்னை எந்தவொரு கணத்திலும் விட்டுக் கொடுக்க மாட்டேன்
என் சுகத்தில் உதிர்த்த முத்து நீ.
நீயென்பதும்
நானென்பதும்
அதிகபட்ச வார்த்தை
தன்னைக் கடத்திக் கொள்ளத் தெரியும்
நம் மரபணுக்களுக்கு
ஒவ்வொரு தலைமுறைக்குமான வாழ்வும்
வாழ்க்கை முறையும்
அது சார்ந்த அறமும் மாறிக் கொண்டேயிருக்கிறது
காதலும் காமமும்
ஒன்றையொன்றைப் பற்றியும் விலகியும்
அன்பு செய்யவும் கொலைபுரியவும் தூண்டும் உலகிது
பருவங்கள் மாறிப் போகும்
மனித அன்போ நிலையாயிருக்குமெனச் சொல்ல முடியாது
ஆனாலும் அதுதான் புவியைச் சுழற்றிக் கொண்டிருக்கிறது
அதன் பெயராலே அத்தனை துரோகங்களும் நியாயப் படுத்தலும் நிகழ்கிறது
யாவற்றையும் துறந்துவிட்டு
சற்றே விலகி நின்று
வேடிக்கை பார்க்கும் என் அதரங்களில்
முகிழ்க்கும் ஒரு புன்னகை
அதன் பெயர் நம்பிக்கை
அது யாரொருவருக்கும் விசுவாசமில்லாத ஒன்று...