TWO POEMS BY
JEYANTHAN JESUDOSS
(Nova Nadhi)
Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)
The sky started leaking
The land began to rot
Old age became an all drenched blanket
In the joints that toiled till losing consciousness
The rusted doors groan
The shrunken skin all crumpled
Are streams from time immemorial
Droplets run through them
and search for the trails of youth past.
The rain that touches the staggering legs
Is but needle piercing to annihilate
For some woman
Tea at the window-corner
For some male
Watery mat
Spread by the leaking roof
Using the shovel called Rain
Time digs the land.
The droplets leaping and splashing
in the rock aged thousands of years
are but water-bullets.
Nothing is permanent here.
The degenerations of land are but
the invaluable signatures of Rain.
Siddhartha’s statue
and He believed to be a Siddha
are floating in the wrath of Rain
Rrgid and frozen.
Rain is not
Poetry being written by God
It is His ongoing interrogation.
......................................................................................
*FELLOW POET CHOZHAN VAALARIVAN'S READERLY TEXT:
............................................................................................
*Rain doesn’t pour. The sky slowly eases out its burden. The Land doesn’t accept it. It demolishes itself. Here, Nature is no mere scene here. that is the way Time is told. Old age is not a feeling or emotion. Just as the soaked blanket it presses itself hard on the body. the joints that had toiled hard till they lost consciousness are no more able to bear. The doors surrounding them, not being closed, groan. Man living within his body is revealed by the Rain here.
The shrunkenness of skin, its crumpling and shrinking appear like Land’s time-immemorial steams. When the rain-drops run htrough them it is not the journey of water. It is the trail of Time searching for the youth gone past and lost. The rain that touches the staggering legs is no pleasing coolness. It is the needle piercing inside, the rain that becomes the windowside Tea for one woman becomes aroofless night for another man. The same water – but different punishments.
Rain here is not Gods Poetry. It is the hand of Time that takes hold of the shovel and dig the land. At the instant when the droplets splashing on the rock aged thousands of years turn into water-bullets, all that was believed to be permanent start floating. Siddharthas statue, and the man who was believed to be a Siddha stand alike, rigid and frozen, with no difference at all. Rain doesn’t penalize. It interrogates. Continuously. Steadfastly. Till there is a response
......................................................................................
மழை குறித்த இறுதிப் பிரதி
கசியத் தொடங்கியது வான்
நசியத் தொடங்கியது நிலம்
நனைந்த போர்வையானது முதுமை
நினைவு தப்பும்வரை உழைத்த மூட்டுகளில்
துருவேறிய கதவுகள் முனகுகின்றன.
தோலின் சுருக்கங்கள் தொல் ஓடைகள்
துளிகள் அவற்றின் வழி ஓடிக்
கடந்து போன இளமையின்
தடம் தேடுகின்றன
தள்ளாடும் கால்களைத் தொடும் மழை
கொல்ல ஊடுருவும் குத்தூசி
யாரோ ஒருத்திக்கு
ஜன்னலோரத் தேநீர்
யாரோ ஒருவனுக்கு
ஒழுகும் கூரை விரித்த
தண்ணீர் பாய்
மழை மண்வெட்டி கொண்டு
நிலத்தைக் கொத்துகிறது காலம்
பல்லாயிரம் வயதுகொண்ட பாறையில்
துள்ளித்தெறிக்கும் துளிகள்
தண்ணீர் தோட்டாக்கள்
நிலைபெற்றதென எதுவுமில்லை
விலை கொடுக்க முடியாத
மழையின் கையெழுத்துக்களே
மண்ணின் சிதைவுகள்
சித்தார்த்தனின் சிலையும்
சித்தன் என நம்பப்பட்டவனும்
மழையின் கோபத்தில்
விறைத்து மிதக்கிறார்கள்
கடவுள் எழுதும் கவிதை அல்ல மழை
அவரின் தொடர் விசாரணை.
- நோவா நதி
...................................................................................................................
*சக கவிஞர் சோழன் வாலறிவனின் வாசகப் பிரதி:
.......................................................................................................................
மழை பெய்வதில்லை; வான் மெதுவாக தன் சுமையைத் தளர்த்துகிறது. நிலம் அதை ஏற்றுக்கொள்வதில்லை, அது தன்னைச் சிதைக்கிறது. இங்கே இயற்கை ஒரு காட்சி அல்ல; அது காலம் செயல்படும் விதம். முதுமை ஒரு உணர்ச்சி அல்ல, நனைந்த போர்வை போல உடலின் மேல் அழுத்தமாகப் படர்கிறது. நினைவு தப்பும்வரை உழைத்த மூட்டுகள் இனி தாங்கவில்லை; அவற்றைச் சுற்றிய கதவுகள் மூடப்படாமல் முனகுகின்றன. மனிதன் தன் உடலுக்குள் வாழ்வதை இங்கே மழை வெளிப்படுத் துகிறது.
தோலின் சுருக்கங்கள் நிலத்தின் பழைய ஓடைகளைப் போலத் தெரிகின்றன. மழைத்துளிகள் அவற்றின் வழியே ஓடும்போது, அது நீரின் பயணம் அல்ல; கடந்து போன இளமையைத் தேடும் காலத்தின் தடம். தள்ளாடும் கால்களைத் தொடும் மழை குளிர்ச்சியல்ல, அது உள்ளே ஊடுருவும் குத்தூசி. ஒருத்திக்குக் ஜன்னலோரத் தேநீராக மாறும் மழை, இன்னொருவ னுக்குக் கூரையில்லா இரவாகிறது. ஒரே நீர், வேறு வேறு விதமான தண்டனை கள்.
மழை இங்கே கடவுளின் கவிதை அல்ல. அது மண் வெட்டி எடுத்துக் கொண்டு நிலத்தைக் கொத்தும் காலத்தின் கை. பல்லாயிரம் வயதுடைய பாறையில் துள்ளும் துளிகள், தண்ணீர் தோட்டாக்களாக மாறும் தருணத்தில், நிலைபெற்றதென நம்பிய அனைத்தும் மிதக்கத் தொடங்குகிறது. சித்தார்த்தனின் சிலையும், சித்தன் என நம்பப்பட்ட மனிதனும் வேறுபாடின்றி விறைத்து நிற்கிறார்கள். மழை தண்டிப்பதில்லை; அது விசாரிக்கிறது. தொடர்ச்சியாக, இடைவிடாது, பதில் வரும்வரை.
(2)
I gushed out of a rock
None there to call me a fountain
I became a stream
The sky alone touched me
A Fawn soaking its legs
leapt crying ‘The source of river’
As I too leapt
The rainbow christened me
Waterfall.
I walked on
well past the foothills
They sanctified me as Mother
Trees called me their mirror
Stars tried to swim in my waves
Wherever she goes
She extends life to waterbeds
and fertility
As the mother of our lungs -
Said the silvery stars
with their eyes twinkling
dazzling against the eyes of
Moon playing waterskiing.
When I came to the city
I yearned to see the faces of those
going past hurriedly.
Those who spent time bathing in me
Got lost drowning in their own selves.
As bearing all the sins
Even the bridges don’t look at me.
The city goes past me
Day-in and day-out
Nut, I am not able to go past the city
Inside the prison of walls
I lie unconscious
Stars come not to swim
Moon wants not to do skiing
The fish
keep searching for me
in the tanks.
பாறையின் இதயத்திலிருந்து பீறிட்டேன்
ஊற்றென அழைக்க ஒருவரும் இல்லை
ஓடையாக உருவெடுத்தேன்
வானம் மட்டும் எனைத் தொட்டது
நவ்வியொன்று கால் நனைத்து
நதிமூலம் என்று துள்ளிற்று
நானும் துள்ளிக் குதித்ததால்
அருவியெனப் பெயர் சூட்டியது
வானவில்
அடிவாரம் கடந்து நடந்தேன்
அன்னையாகப் புனிதப்படுத்தினர்
என்னைத் தம் கண்ணாடி என்றன மரங்கள்
நட்சத்திரங்கள் என் அலைகளில் நீந்த முயன்றன
செல்லுமிடமெல்லாம் செழிப்பையும்
நீர்நிலைகளுக்கு உயிர்ப்பையும்
நீட்டுகிறாள் எங்களின் நுரையீரல் தாயென
நீர்ச்சறுக்கி விளையாடும்
நிலவின் கண்கள் கூசும்படி
மின்னிக் கூறின வெள்ளி மீன்கள்
நகரம் நோக்கி வந்தபோது
விரையும் மனிதர்களின்
முகம் காண ஏங்கினேன்
என்னில் நீராடிக் கழித்தவர்கள்
தன்னில் மூழ்கித் தொலைந்தார்கள்
பாவங்கள் அனைத்தையும் சுமப்பதால்
பாலங்கள் கூட என்னைப் பார்ப்பதில்லை
நகரம் அன்றாடம் என்னைக் கடக்கிறது
நகரத்தை என்னால் கடக்க முடியவில்லை
மதில்களின் சிறைக்குள்
மயங்கிக் கிடக்கிறேன்
நட்சத்திரங்கள் நீந்த வருவதில்லை
நிலவுக்குச் சறுக்க விருப்பமில்லை
மீன்கள்
தொட்டிகளில் என்னை
தேடிக்கொண்டிருக்கின்றன
- நோவா நதி
