MANONMANI (PUDHUEZHUTHU)'S POEM

A POEM BY 

MANONMANI (PUDHUEZHUTHU)

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

 When Lao Tzu was sipping tea

I was there with C.Mani.
The lid of the bottle in the earthen- pot
he went on tightening.
Sad indeed getting back something before 

sending it off
said he.
Whose job is it to preserve the cups from turning dry
asked Lao Tzu.
without words the pot remains Eternal Tao- vacuum
said Lao Tzu.
What is its name
Never ever a name said Lao Tzu.
Mani too couldn’t control his laughter.
Trickling Tea sways inside the bottle
as yellowish liquid.
It tries to exert its influence says Mani.
That would always be functional ‘The’ observes Lao Tzu.
Poisonous insect has stung the child says Mani
Shrinking his thin-line eyes Lao Tzu laughs.
Any and everything keep moving in
opposite direction Hon’ble ‘The’
Mani mutters.
Though not in race
It is that which wins
says Lao Tzu
That never competes
says Mani in the words of Lao Tzu
Both became silent.
Being aware Words became redundant.

...................................................................................
*கவிஞர் சி.மணியின் மொழிபெயர்ப்பு நூல். தாவோ தே ஜிங்(ஆன்மிகம்) [ க்ரியா , 2002 ]

**Lao Tzu : Laozi என்றும் Lao-Tze, என்றும்
அழைக்கப்படுபவர் பண்டைய சீன தத்துவஞானியும் எழுத்தாளருமாவார். Tao Te Ching, நூலின் ஆசிரியர். தாவோ தத்துவத்தை நிறுவியவர்.தாவோயிய மதம் மற்றும் மரபார்ந்த சீன மதங்களில் கடவுளாக பாவிக்கப்படுபவர். (நன்றி: விக்கிபீடியா)
.......................................................................................

Manonmani Pudhuezuthu

லாவோட்சு தேநீர் அருந்தும் போது
சி மணியுடன் நானும் இருந்தேன்.
ஓட்டைப் பானையில்
எடுத்த புட்டியின் மூடியை
இன்னும் திருகிக் கொண்டிருந்தார்
ஒன்றை அனுப்பும் முன்னர்
திரும்பப் பெறுவதுதான் துயரம் என்றார்
கோப்பைகளை வற்றாமல் இருக்கச் செய்வது
யார் வேலை என்றார் லாவோட்சு
சொற்களில்லாமல் நிரந்தரத் தாவோ
காலியாக இருக்கிறது புட்டி என்றார் மணி
அதற்கு என்ன பெயர்
எப்போதும் பெயரே இல்லை என்றார் லாவோட்சு
மணிக்கும் சிரிப்பு பொத்துக் கொண்டு வருகிறது
சிந்தும் தேநீர் மஞ்சள்நிற திரவமாக புட்டியில் குலுங்குகிறது
அதன் ஆதிக்கத்தை செலுத்தப் பார்க்கிறதென்கிறார் மணி
அது செயல்பட்டுக் கொண்டே இருக்கும்
தே என்கிறார் லாவோட்சு
விஷப்பூச்சி குழந்தையைக் கடித்து விட்டது
என்கிறார் மணி
கோட்டுக் கண்களை இடுக்கிச் சிரிக்கிறார் லாவோட்சு
எல்லா விஷயங்களுக்கும்
எதிர்திசையில்
போய் கொண்டிருக்கிறது உன்னத தே
மணி முனுமுனுக்கிறார்
போட்டியில் இல்லை என்றாலும்
அதுதான் வெற்றி பெறுகிறது
என்கிறார் லாவோட்சு
அது ஒருபோதும் போட்டியிடுவதில்லை
என்கிறார் லாவோட்சுவின் சொற்களில் மணி
இருவரும் அமைதியாகி விட்டனர்
அறிந்ததால் பேச்சில்லை.

..............................................................................................

*translator's note: இந்தக் கவிதையை மொழிபெயர்ப்பது எளிதல்ல. கவிஞர் சி.மணி, சீன லாவோ ஸு இவர்களுடைய எந்த அம்சத்தை - கவிஞர் என்ற அளவிலும் மனிதர், ஆசான் என்ற அளவிலும் கவிஞர் குறிப்பாக உணர்த்துகிறார் என்பது புரிய நமக்கு இவர்களை ஓரளவுக்காவது தெரிந்திருக்கவேண்டும்.

அதே சமயம், Half learning is more dangerous என்பதும் உண்மையே.

எனக்கு இவர்களை இவர்கள் படைப்புகளை ஓரளவுக்குத் தெரியும் என்று சொல்லிக்கொள்ள முடியுமா - தெரியவில்லை. யோசித்துப்பார்த்தால், யாரைத்தான் நமக்கு ஓரளவுக்குக்கூடத் தெரியும் - நமக்கு நாம் உட்பட. .....

லாவோஸூ தான் தமிழில் சரியான உச்சரிப்பா என்பதே எனக்கு சரியாகத் தெரியாது.

அவருடைய கூற்றுகள் ஆங்கிலத்தில் இருக்கின்றன. அவற்றை என் மொழிபெயர்ப்பில் நான் அப்படியே பயன்படுத்துவதுதான் சரியா? அவற்றை நான் எங்கேயென்று தேடுவது?

ஒரு கவிஞர் ஏன் வரிக்கு வரி குறிப்புணர்த்தல்க ளோடு அல்லது மொத்த கவிதையுமே குறியீடு களாலானதாய் தன் கவிதையை உருவாக்க வேண்டும் என்று கேட்பது அபத்தம்.

இலக்கியம் என்பதே மொழியின் வழியானது. ஒரே விஷயத்தை எண்ணிறந்த வழிகளில் சொல்ல மொழியே உதவுகிறது.

ஒரு கவிதையில் மேம்போக்காக பெயர்களும் குறிப்புகளும் தரப்பட்டிருந்தால் அதை வாசகரால் கண்டுகொள்ள முடியும். அந்தக் கவிதையைக் கடந்துசென்றுவிட முடியும்.

அப்படியில்லை, அந்தக் கவிதை எதையோ நுட்பமாகச் சொல்லத்தான் அத்தனை பெயர்களையும் குறிப்புகளையும் இடம்பெறச்செய்திருக்கிறது என்று தெரிந்தால் முடிந்த அளவு அந்த விஷயங்களைத் தெரிந்துகொண்டு அந்தக் கவிதையின் உட்பொருளை நெருங்க முயற்சி செய்வார் வாசகர்.

மொழிபெயர்ப்பாளரும் வாசகரே என்ற அளவில் நான் மேற்சொன்னவையாவும் மொழிபெயர்ப்பாள ருக்கும் பொருந்தும்.

ஒரு வாசகராக தனக்குத் தெளிவாகாத, தெரியாத பகுதிகளை, குறிப்புகளை, பெயர்களை உள்ளடக்கி யிருக்கும் ஒரு கவிதையை மொழிபெயர்ப்பாளர் மொழிபெயர்க்கலாமா? கூடாதா?

கவிதையை உள்ளது உள்ளபடி மொழிபெயர்த்தால் மோசமாகிவிடுவது உண்டு என்பதுபோலவே மோசமாகிவிடாமலிருப்பதும் உண்டு. உள்ளது உள்ளபடி மொழிபெயர்க்கப்படும் நிலையில் ஒரு கவிதையில் இடம்பெறும் பெயர்கள், குறிப்புகள் அவை பரிச்சயமான வாசகர்களால் அதிகம் புரிந்து கொள்ளப்படவும் வழியுண்டு. ஆனால், அப்படி உறுதியாகச் சொல்லிவிடவும் முடியாது.

இத்தனை ஐயப்பாடுகளையும் மீறி எனக்கு இந்தக் கவிதையை மொழிபெயர்க்கவேண்டும் என்று ஆர்வமாயிருந்ததால் மொழிபெயர்த்தேன். தோழர் மனோன்மணி உரிய திருத்தங்களை, விளக்கங் களைத் தருவார் என்ற நம்பிக்கையில்.

இங்கேயுள்ள என் மொழிபெயர்ப்பில் இன்னும் திருத்தங்கள் தேவை என்பதை உணர்ந்தே அதை இங்கே பதிவேற்றுகிறேன்.

இந்த மொழிபெயர்ப்பில் குறைகாண்பவர் இந்தக் கவிதைக்கான அப்பழுக்கற்ற மொழிபெயர்ப்பைத் தந்தால் அது கவிஞருக்கு செய்யும் மரியாதை. அத்தகைய அப்பழுக்கற்ற மொழிபெயர்ப்பை வாசிக்க நானும் ஒரு வாசகராக ஆர்வமாக இருக்கிறேன்.

தோழமையுடன்
லதா ராமகிருஷ்ணன்.

'KAVIGNAR' MAJEETH'S POEM

A POEM BY 

‘KAVIGNAR’ MAJEETH

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

WAVES APART

Upon the sands of this water-spraying seashore

with salt seeping in my person filled with sand all over
I lie there contemplating…

With one wave rising, breaking and scattering
another wave rose in great haste
and chased the previous one…
And unable to touch it
that too crumbled and ceased to be.

Henceforth what am I to ponder over
Which is lie which is truth
Death or Life

I became confusion confounded.

Will there be the stamp of death
in every thing….?

Who at all could return from Death
and tell

I have absolutely no love lost for this life
with its end mysterious:

But I fear not Death too.
With no death how am I to expire?

No living species on this earth can forget
that Life and Death are not real

Just as these waves that can never mate
Life and Death of a human do not congregate.

கவிஞர் மஜீத்

"பூட்டாத அலைகள் "

நீர் தெறிக்கும் இந்த
கடற்கரை மணலில்
உடம்பில் உப்புக்கசிந்து மண்அப்பி
விழுந்து கிடந்து சிந்திக்கிறேன்...
ஒரு அலை எழுந்து முறிந்து சிதறிப்போக...
இன்னொரு அலை வேகமாக எழுந்து...
முதலில் வந்ததை துரத்தி...
தொடமுடியாமல் அதுவும் சிதைந்து போனது...
நான் இனி
எதை சிந்திப்பது...எது பொய்..எது உண்மை
மரணமா வாழ்கையா?
எனக்குள் ஒரே குழப்பம்...
மரணத்தின் அடயாளம்
ஒவ்வொரு பொருளிலும்
இருக்குமா...?
மரணித்து மீண்டும் வந்து
யாரால்தான் அதை கூறமுடியும்...?
முடிவு தெளிவில்லாத இந்த வாழ்க்கையில் ஒரு துளி கூடப்பிரியமில்லை;
ஆனால்
மரண பயமும் எனக்கில்லை...
மரணமில்லாமல் நான் மரணிப்பதெப்படி..?
இந்தயுகத்தில் வாழும் எந்த ஜீவராசிகளும் மறக்கமுடியாது
மரணமும் வாழ்க்கையும் போலியென்று...
புணரமுடியாத இந்த அலைகளைப்போல
மனிதனின் மரணமும் வாழ்க்கையும்
ஒன்றை ஒன்று சந்திப்பதில்லை...!

மஜீத்

KUGAI MA.PUGAZHENDHI'S POEM

A POEM BY 

KUGAI MA.PUGAZHENDHI

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

I have almost arrived at the distance of

acquiring my appearance of the aged
Just as these trees shed leaves flowers fruits
all the way
I have sprayed words of such nature
from myself
Words
sprouting in a joyous quiver
blooming in an ecstatic stupor
and ripening in grand experience.
Reading those words
is to stand firmly fixed in that moment
in that point
sending roots deep down
Memories that roll and swirl the Time
forward and backward
float as the dark and light
that spread on words
Though none cares to observe
I brim in lines with words
in no way excess of my being
Nowadays
my lines just like me
with rays of light gleaming
sprouting from me
words
already grey-haired
with no hesitation whatsoever.

குகை மா.புகழேந்தி

நான்
என் வயதான தோற்றத்தை
அடைந்துவிடும் தூரத்திற்கு வந்துவிட்டேன்
வரும் வழிதோறும்
இந்த மரங்கள்
இலைகளை பூக்களை கனிகளை
உதிர்ப்பதைப்போல
என்னிலிருந்தும் அப்படியேயான
சொற்களை இரைத்துக்கொண்டே வந்திருக்கிறேன்
எல்லாம்
ஒரு சிலிர்ப்பில் துளிர்த்து
ஒரு மயக்கத்தில் மலர்ந்து
பெரும் அனுபவத்தில் கனிந்த சொற்கள்
அச்சொற்களை வாசிப்பதென்பது
அந்நொடியில் அப்புள்ளியில்
வேர்களை இறக்கியபடி நின்றுகொள்வதுதான்
காலத்தை முன்னும் பின்னுமாய்
சுழற்றிக் கொள்கிற நினைவுகள்
சொற்களின் மீதில் படரும்
இருளும் ஒளியுமாய் மிதக்கின்றன
யாரும் கண்டுகொள்ளாத போதும்
என் இருப்பை மீறி
ஒரு சொல்லும் மிகாத
வரிகளில் நிறைகிறேன் நான்
இப்போதெல்லாம்
என்னைப் போன்றதே
என் வரிகளும் என்பதாய்
ஒளிக் கீற்றுகள் பளீரிட
என்னிலிருந்து முளைக்கின்றன
முன்பே நரை முகிழ்த்த
சொற்கள்
சற்றும் தடுமாற்றமின்றி.

LAKSHMI MANIVANNAN'S POEM

A POEM BY

LAKSHMI MANIVANNAN

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

That boy stands there
as the very personification of longing
What a great height wonders he looking up
You look nothing extraordinary.
If this itself denotes great height
then, what a hollow pit he must be dwelling in

He has bought a two-storey house
This one has bought a car.
During Holy Mother’s ten day festival
They buy new dresses on all ten days.

How can anyone live in this street
Tell me brother
Asks he.

Let the job be anything whatsoever
but first
reduce the height seen by this boy
and fill up the pit,
My Lord
Let him migrate,
nothing wrong
But, he shouldn’t regard this rat-hole
as Great height.
He too was an inhabitant of this street
You see.

Lakshmi Manivannan

அந்தச் சிறுவன்
அப்படி ஏங்கி நிற்கிறான்
எவ்வளவு உயரம் என்று பார்க்கிறான்
நீங்கள் சாதாரணமாகத்தான் இருக்கிறீர்கள்
இதுவே உயரமென்றால்
அவன் எவ்வளவு
பள்ளத்திலிருக்கிறான் பார்த்தீர்களா ?
அவன் இரண்டுமாடி போட்டுவிட்டான்
இவன் கார் வாங்கியாச்சு
புனித அன்னை பத்துநாள் திருவிழாவில்
பத்து நாளும் புதுத்துணி
வாங்குகிறார்கள்
இந்தத் தெருவில்
எப்படி
வாழமுடியும் ?
சொல்லுங்கள் அண்ணா
என்று கேட்கிறான்
எந்த வேலை வேண்டுமாயினும்
இருக்கட்டும்
முதலில் இச்சிறுவன் பார்க்கும்
உயரம் குறைத்து
பள்ளம் நிரப்புங்கள்
ஆண்டவரே
அவன் இடம்பெயருவதைப் பற்றிகூட
ஒன்றுமில்லை
என்றாலும்
இந்த எலிக்குகையை
இவ்வளவு உயரமென்று
அவன்
எண்ணக் கூடாது
அவனும்
இதே தெருவில்
வசித்தவன்
பார்த்தீர்களா?

J.WAHABDEEN'S POEMS (3)

THREE POEMS BY 

J.WAHABDEEN

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

A BABY SQUIRREL 

MEETING WITH AN ACCIDENT

What chaos there

Why the crows are uproarious

There on the highway
Alas! An accident.
A baby squirrel breathed its last.
does none see it!

Why the hurry, my little squirrel
Where were you heading?

You who played merrily
with the breeze of the coconut grove
relished mango in our school garden
to your heart’s content
feeling happy in the midst of your family
revelling, rejoicing

Why the hurry, little squirrel
Where to go you came this way?

What was that
absent in your morn
that you ran into the adjacent wood
to secure

Was it greed that turned you dead
Though your form small
your life is indeed precious,
O, my dear little squirrel

Despite your parents preventing you
pointing that today is Eid
Why did you come at great speed
to cross the road

That this day our lads
would whizz past in two-wheelers
O, weren’t you aware
Dear little squirrel -
who is no more.......

ஒரு அணில் குஞ்சின் விபத்து.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
என்ன கலவரம்
ஏனோ
காகங்களுக்குள் ஆரவாரம்?

அந்த நெடும்பாதையிலே
அட ஒரு விபத்து
ஒரு அணில் குஞ்சின் மரணம்
ஒருவருமே காணலையோ!

என்ன அவசரம் அணிலே
எங்கு போக வந்தாயோ

தென்னந் தோட்டத்து
தென்றலோடு விளையாடி
எங்கள் பள்ளித் தோட்டத்தில்
மாம்பழம் தின்று மகிழ்ந்து
குடும்பத்தோடு
கூடிக்குதுகலித்த நீ

என்ன அவசரம் அணிலே
எங்கு போக வந்தாயோ

உந்தனது காலைக்குள்
இல்லாத எதனை நீ
பக்கத்துக் காட்டுக்குள்
பறந்து ஓடித்
பொ றுக்கப் போனாய்?

தீராத பேராசை உந்தன்
விபத்துக்குக் காரணமோ
உருவம் சிறிசு என்றாலும்
உன் உசிரு பெரிசுதானே
சின்ன அணிலே.

இது பெருநாள் காலம் என்று
உன் பெற்றோர் தடுத்தும்
வீதியைக் கடக்க நீ
விரைந்து ஏன் வந்தாய்?

எங்கள் பொடியன்கள்
வேகமாக மோட்டார் சைக்கிள்
ஓடும் நாளிது என்று
சோகமாக மரணித்த அணிலே
உனக்குத் தெரியாதா?

ஜே.வஹாப்தீன் -

2. SYMPATHETIC SEA

Just because it rose that day
like a hundred feet mammoth serpentine
stinging places with venom and destroying them without a trace
and only then subsided
I don’t regard the sea
as ruthless

Wonder what news to impart to whom
the sea had rushed in that day?
Wonder what treasure to offer whom?

Our local sea is
too very kindhearted.
Swelling and surging it
serves the fishes in the net-plantain leaves.

Whenever our local brethren steer the float
over the bosom of the sea
it has always secreted milk caringly.

New lines written by the wavy-foams
the sea-breeze sings all over the shore
in gay abandon

Wailing and banging at the shore
resulting in the land eroding,
in order to warn us for the foolery of
robbing our own treasures, the nets
Please don’t regard it as
lacking in kindness

Even if those who had imprisoned it
with stone-cuffs arrive
turning them joyous with its gentle wind
Won’t the sea offer the solace for us as well?

Sea
Benevolent sea
despite losing your beauty and flourish
you allow us to bathe and relish
You are indeed kindness-personified
Truly a magnificent Mother you are

Oh dear mother
Suffice to have your kind breeze and sway
I would be reposing in your lap
day after day.
கடலின் கருணை
.................................

ஏதோ ஒரு ஆத்திரத்தில்
அன்று எழுந்து
நூறடிப்பெரும் பாம்பாகிப்
படமெடுத்து
ஊர்களை கொத்தி அழித்து
அடங்கியதற்காய்
கருணையற்றது கடலென்று
எண்ணுவதில்லை நான்.

என்ன சேதியை
யாருக்குச் சொல்ல வந்ததோ
கடல் அன்று!
என்ன புதையலை யாருக்கு கொடுக்க வந்ததோ !

எங்கள் ஊர்க்கடலுக்கு
கருணை அதிகம்.
பொங்கிப் பொங்கி
மீன்களைப் படைக்கிறது
வலைவாழை இலைகளிலே..

கடலின் மார்பில்
எங்களூரான் தோணியோட்டும்போதெல்லாம்
கருணைப் பால் சுரக்க
மறந்ததில்லையே
அது.

அலைப்பாட்டு
நுரை எழுதும் புது வரிகளில்
கரைமுழுதும் பாடி மகிழ்கிறதே
கடற்காற்று.

மடியைப் பறித்த
மடத்தனத்தை எச்சரிப்பதற்காக
கரையில் தலைமுறுத்து அழுது
நிலம் கரைந்ததற்காய்
கருணையற்றதாய்
நீயும் எண்ணிவிடாதே!

கல் விலங்கு போட்டு
கைதியாக்கிவர்கள் வந்தாலும்
குளிர் காற்றால் மகிழ்வித்து
அனுப்புகின்ற நமது கடல்
நமக்கு வீசாதா?

கடலே
கருணைக் கடலே
கரை கரைந்து வடிவிழந்து நீ அழும் அழகில்

குளித்து மகிழ்ந்து குதூகலிக்கவும்
கருணை காட்டிக் கிடக்கிறாய்
நீ தாய்தான்.

தாயே
உன் கருணைக் காற்றே போதும்
நான் தினமும்
உன் மடி தவழ்வேன்.

ஜே.வஹாப்தீன்.

3. 

FAILURE OF THE SMILE-FILLED FACE

Face is the fertile field of human.
Can’t say that smile alone would grow therein.

In my land too smile would grow
and the shoots flourishing would laugh
along with the wind
to their hearts’ content.
The sparrows would peck at the grains.

As I don’t have the land
that uses smile as mere make-up
and applies it excessively
I suffer defeat often.

I have got used to failures
It’s alright
For, the yield would
Eventually prove me a winner.

In many a field
The terrible growth of reed and weed
called anger wrath and what not
destroys the yield of smile.

Unseen
Some would go deep down
and be grown as tubers.
It is but the yield of patience.

As much as possible
let’s sow smile all over our
fertile field, the Face
not as guise to entice;
no matter how many failures
we have to face

புன்னகை பூசிய முகத்தின் தோல்வி.
.................................................

முகம்தான் மனிதனின் விளை நிலம்
புன்னகை மட்டுதான் விளையுமென்று சொல்ல முடியாது.

எனது நிலத்திலும் புன்னகை விளைந்து கதிர் குலுங்கி
காற்றோடு சிரிக்கும்
குருவிகளும்
மணி கொறிக்கும்.

புன்னகையை அளவுக்கு அதிகமாய் பூசி நிறம் காட்டும் நிலம்
என்னிடம் இல்லாததால்
அடிக்கடி நான் தோல்வியை சந்திக்கிறேன்.

தோற்றுப்போவது பழகிப்போய்விட்டது
பரவாயில்லை
விளைச்சல் என்னை
வெற்றியடையச் செய்யும் என்பதால்.

அதிகமான நிலங்களில்
கோபம் வெறுப்பு என்னும்
கோரப்புற்களின் வளர்ச்சி
புன்னகை விளைச்சலை அழித்துவிடுகிறது.

காணதவாறு
சில
கிழங்காய் நிலத்தின் கீழ் இறங்கி
விளைந்து கிடக்கும்
பொறுமையின் விளைச்சல் அதுதான்.

முடியுமானவரை
முகமெனும் நிலத்தில்
புன்னகை விதைப்போம்
பூசி மயக்காமல்
எத்தனை தோல்விகள் வந்தாலும்.

ஜே.வஹாப்தீன்.

KAVANUR SRINIVASAN'S POEM

A POEM BY 

KAVANUR SRINIVASAN

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

Within me

Absolutely no door.
But bolts galore.

None stirs inside
The heart is totally
desolate.

So still a silence prevails
Another silence is
So full of din and noise.

Walking ahead
and at my back
my shadow is thoroughly fatigued
treading distances too long.

Pain is indeed more
I am not bold enough
to crush me and throw away.
I have got used to go on breaking
and turning into smithereens.

Shouldn’t get caught
in anyone’s hands
Right in front of my eyes
I escape and run on.

காவனூர்.சீனிவாசன்
***********************
எனக்குள்
எந்தக் கதவுகளும் இல்லை
நிறைய
தாழ்ப்பாள்கள் உண்டு.
யாரும் நடமாட்டம்
இல்லை.
வெறிச்சோடிக் கிடக்கிறது
மனம்.
நிசப்தமாக இருக்கிறது
ஒரு மௌனம்.
இரைச்சலாக இருக்கிறது
ஒரு மௌனம்.
முன்னால் போவதும்
பின்னால் வருவதும்
கூடவே
ஏனோ அலைச்சல்
என் நிழலுக்கு.
வலி சற்று அதிகம் தான்
என்னை
கசக்கி எறியும் தைரியம்
எனக்கில்லை.
இடிந்து கொண்டே
நொறுங்க
பழகிவிட்டேன்
நான்.
யார் கையிலும்
சிக்கிவிடக் கூடாது
என் கண் முன்னே தான்
தப்பி ஓடுகிறேன் நான்.

ABDUL JAMEEL'S POEM(1)

A POEM BY 

ABDUL JAMEEL

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

BIRD’S SKY OPENED WIDE IN HAYAA’S CHEEK

Hayaa and myself visit a Bird sanctuary

There birds of myriad breed are reared.
In the eyes of birds is seen
the lost sky
Elated at the sight of the birds
Hayaa fluttered as a butterfly.
Of those birds
One nods at her to draw closer
As she obliged at once
it gifted a loving kiss on her silken cheek
through the wire-gap.
Experiencing the feel of the kiss
the bird’s sky robbed of it
through painstaking planning
is spreading in the dimple of her cheek
claims Hayaa

Abdul Jameel
June 22 at 11:09 AM •
ஹயாவின் கன்னத்தில் விரிந்த
பறவையின் ஆகாயம்
_________________________________
நானும் ஹயாவுமாக
பறவைகள் காட்சி சாலைக்கு செல்கிறோம்
அங்கு விதம் விதமான பறவைகள்
வளர்க்கப்படுகின்றன
அதன் கண்களில் தெரிகிறது
இளந்து போன ஆகாயம்
பறவைகளை கண்ட பேரானந்தத்தில்
பட்டாம்பூச்சியென சிறகடித்துப் பறந்தாள் ஹயா
அதிலொரு பறவை
அவளை தலையசைத்து அழைக்கிறது
உடன் அதனருகில் சென்றதும்
அவள் பட்டுக் கன்னத்தில்
இதழ் பதிந்த முத்தமொன்றை
கம்பி இடுவலினூடாக பருசளிக்கிறது
ஈரம் உலர்வதற்கிடையில்
முத்தத்தின் ஸ்பரிசத்தை உணர்ந்தவள்
திட்டமிட்டு பறிக்கப்பட்ட
அதன் எல்லையற்ற ஆகாயம்
தனது கன்னக் குழியில்
விரிவதாக சொல்கிறாள் ஹயா
♥
ஜமீல்

POETS IN THIS ISSUE OF INSIGHT UPLOADED ON 23.06.2020

POETS IN THIS ISSUE OF INSIGHT UPLOADED ON 23.06.2020

1. SAMAYAVEL KARUPPASAMY 
2. DHARMINI

3. ANA MIKA 4. PON ILAVENIL. B

5. GIRITHARAN NAVARATHNAM

6.YAVANIKA SRIRAM 
7. PALAIVANA LANTHER

8. T.K.KALAPRIYA 9. MADHURA 

10. JAMALDEEN WAHABDEEN 
11. RANI THILAK 

12. GUNA KANDASAMI 
13. GOPAL NATHAN 

14. MUVAIS MOHAMMED 
15. K.MOHANARANGAN 

16. THEEPIKA THEEPA 
17. S.THILAKAVATHI 

18. LAKSHMI MANIVANNAN 

19.RAJAJI RAJAGOPALAN 
20. RAMESH KANNAN 

21. FAIZA ALI 
22. MULLAI AMUTHAN 

23. THAMIZHKIZHAVI(KUGADHARSANI) 

24. IYYAPPA MADHAVAN

SAMAYAVEL'S POEMS(3)

THREE POEMS BY

SAMAYAVEL KARUPPASAMY

Translated into English by Latha Ramakrishnan

(1)

IN MEMORY MAP NOOKS APLENTY

The driver of the car speeding along the Google route

suddenly turned it into a small road.
The one sitting next asked, highly perturbed _
“Why brother, what happened?”
“Nothing, please be patient for a while”
So saying he steered the car further into another lane.
Halting the car at the intersection where a nook forked at the right
he switched off the engine.
“There , the second house”, said he to the friend at the back.
Both of them brought down the glass screens of the car hurriedly.
In that second house there was a massive gate.
In the desolate courtyard a white glow floated.
From that empty open space
From that massive gate where not even a cat seen
a retreat approached the car.
Something must’ve have happened exclusively to the driver
All too suddenly the engine was switched on
and the car setting out at great speed
began running along the international map.
In Memory Map
Nooks multiple;
Crossroads innumerable.

Samayavel Karuppasamy
May 16 •
ஞாபகங்களின் வரைபடத்திலோ எத்தனையோ முடுக்குகள்
-----------------------------------------------
கூகுள் வழித்தடத்தில் ஓடிக் கொண்டிருந்த காரை
ஓட்டுநர்
திடீரென ஒரு சிறிய சாலையில் திருப்பினார்.
பக்கத்தில் இருந்தவர் ‘தம்பி என்ன ஆச்சு’ என்று பதறினார்.
“ஒன்றுமில்லை கொஞ்சம் பொறுமையாக இருக்கமுடியுமா…”
என்று கூறிவிட்டு காரை
மேலும் ஒரு சிறிய தெருவில் திருப்பினான்.
வலதுபுறம் ஒரு முடுக்கு பிரியும் சந்தியில்
காரை நிறுத்தி என்ஜினை ஆஃப் செய்தான்.
பின்னால் இருந்த நண்பனிடம், அந்த இரண்டாவது வீடு தான் என்றான்.
இருவரும் வேகவேகமாக கார்க்கண்ணாடிகளை இறக்கினார்கள்.
அங்கே அந்த இரண்டாவது வீட்டில் ஒரு பெரிய கேட் இருந்தது.
ஒருவருமில்லாத முற்றத்தில் வெள்ளை வெளிச்சம்
மிதந்தது.
அந்த வெறும் முற்றத்திலிருந்து
ஒரு பூனை கூட நிற்காத அந்தப் பெரிய கேட்டில் இருந்து
ஒரு ஏகாந்தம் காரை நோக்கி வந்தது.
ஓட்டுநருக்கு மட்டும் ஏதோ நிகழ்ந்திருக்க வேண்டும்.
சட்டென என்ஜின் முடுக்கப்பட்டு
கனவேகம் எடுத்த கார்
மீண்டும் சர்வதேச வரைபடத்தில் ஓடத் தொடங்கியது.
ஞாபகங்களின் வரைபடத்திலோ
எத்தனையோ முடுக்குகள்
எத்தனையோ தெருமுனைகள்.

(2)FOREVER

The irrigation tank is cheerful

Even in tiny whiff of air it sways softly
and with silken sounds kisses the shore

When the cluster of frogs leap and play
round and round it spreads the waves
and glows in splendor

Happiness personified the doves are
They come together in countless numbers
and rejoice

Collecting four twigs constructing nest
hatching eggs feeding the chicks
and letting them fly away
they get ready for the next love

For welcoming the month of Chithirai
the Neem tree on a blossoming spree
scattering flowers all over the street
feels elated

With her unbroken love
flowering in her womb
an expectant mother in hue unusual
goes wandering
accompanied by the tinkling music of bangles

A poet wedded forever to sorrow
embracing everything
wanders here as the very wind.

என்றென்றைக்குமாக
கண்மாய் சந்தோஷமாக இருக்கிறது
மீச்சிறு காற்றிலும் மெல்ல அசைந்து
சிறிய சப்தங்களுடன் கரைகளை முத்தமிடுகிறது
தவளைக்கூட்டம் குதித்தாடுகையில்
வட்டவட்டமாய் அலைபரப்பி மினுமினுக்கிறது
புறாக்கள் சந்தோஷமாக இருக்கின்றன
கணக்கில்லாமல் கூடிக் கூடி களிக்கின்றன.
நாலு குச்சிகளைப் பொறுக்கிக் கூடுகட்டி
முடையிட்டு குஞ்சுகளுக்கு இரையூட்டிப் பறக்கவிட்டு
அடுத்த காதலுக்குத் தயாராகின்றன.
வேப்பமரம் சித்திரையை வரவேற்க
பூத்துப் பூத்து பூத்து
தெரு முழுதும் பூக்கள் சிந்திக் குதூகலிக்கிறது
தன்னுடைய இடை நில்லாக் காதல் கருவாக
வினோதமான நிறத்தில்
வளையல்களின் இசையோடு நடந்து திரிகிறாள்
ஒரு நிறைசூலி.
என்றென்றைக்குமாக
துயரைத் திருமணம் செய்துகொண்ட கவியொருவர்
எல்லாவற்றையும் தழுவியவாறு
இங்கே காற்றாய் அலைகிறார்.

(3) QUESTIONS QUESTIONABLE

 “No herculean task – walking on the waters’ _

states the white-breasted water hen
The ‘pheasant-tailed jacana’
walks hurriedly on the floating leaves
to where the fish would be bouncing
While swimming in the spot sans leaves
the entire pond sways and sanctifies.

The pheasant-tailed jacana
is the child of this pond

The bouncing fish
The lotus-leaves holding pearls
and swaying in velvety softness
Cormorants Jacanas, Storks sans sight
The legs gleaming under the water
at the steps of pond
Banyan trees mountain ranges of the horizon _
All and more gulping in turns
Who am I?

கேள்விக்குரிய கேள்விகள்
தண்ணீரின் மேல் நடப்பது ஒன்றும் பெரிய காரியமில்லை
என்கிறது நீர்க்கோழி.
குளத்தில் மீன்கள் துள்ளும் இடங்களை நோக்கி
மிதக்கும் இலைகளின் மேல் விடுவிடுவென்று நடந்து போகிறது
தாமரைக்கோழி.
இலைகளற்ற இடத்தில் நீந்துகையில்
மொத்தக் குளமே அசைந்து ஆசீர்வதிக்கிறது.
தாமரைக்கோழி இந்தக் குளத்தின் குழந்தை.
துள்ளும் மீன்கள்
வட்டவட்டமாக முத்துக்கள் ஏந்தி
வழுவழுப்பாய் அசையும் தாமரை இலைகள்
தாமரைக்கோழிகள், நீர்க்காகங்கள், குருட்டுக் கொக்குகள்,
குளத்தின் மடிக்கட்டில் நீருக்குள் ஒளிரும் கால்கள்
ஆலமரங்கள், அடிவானத்தின் மலைத்தொடர்கள்
எல்லாம் மாறிமாறிப் பருகும்
நான் யார்?

சமயவேல் கருப்பசாமி-இந்தியா

THARMINI'S POEMS(3)

THREE POEMS BY 

THARMINI

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

(1)

Facing the computer I am

Someone stands at the back
scanning each and every word
My nape quivers
Fingers staggering
what all letters they tap?
That which was thought of
disperse
Not allowing me to think anything
a crowd here
The din and noise of people
I can hear
The door of this house
is safeguarded by just three locks
O dear….

கணினி முன் இருக்கிறேன்
யாரோ என் பின்னால் நின்று
ஒவ்வொரு எழுத்தாக உற்றுப்பார்க்கிறார்
பிடரி கூசுகின்றது
விரல்கள் தடுமாறி
எந்தெந்த எழுத்துகளைத் தட்டுகின்றன?
நினைத்தவை கலைந்து போகின்றன
ஒன்றையும் யோசிக்க விடாமல்
இங்கு ஒரு கூட்டம் மனிதர்களின் கூச்சல் கேட்கிறது
இவ்வீட்டுக்கதவு
மூன்று பூட்டுகளால் தான் பூட்டப்பட்டுள்ளது.

(2)

The raging frenzy towards finding the cause of

each and everything
has reached dangerous proportions
The brain that goes on dissecting people
has grown fatigued.
What can be done to become once again
a simpleton?
Where to remain
hanging suspended between
Good and Bad?
If not
Am I to train my thoughts
in the manner of learning to swim
inhaling lungful of air
and float
being blissfully unaware of the burden?

ஒவ்வொன்றின் காரணத்தையும் அறியும் வெறி முற்றிவிட்டது.
மனிதர்களை ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கும் மூளை
களைத்துப் போனது.
திரும்பவும் அப்பாவியாக என்ன செய்ய?
நன்மைக்கும் தீமைக்கும் நடுவிலே
எங்கு போய்த் தொங்க?
இல்லையென்றால்
நுரையீரல் நிறைய மூச்சை இழுத்து
பாரத்தை மறந்து மிதக்க
நீச்சலைப் போல
நினைப்புகளைப் பழக்கவா?

(3)

That was a long day of the year

Musical evening hour.
Warm breeze after a long time.
People laugh merrily
Sit on the lawns
Looking into each other’s eyes they chat
Watch the birds flying so weightlessly
with wonder and awe
When they go lilting,
touching the hearts that are
waiting for empathy
get a little drenched.
melt a little in the chill
Love redeems those who feel hopeless.

Dharmini Ni
June 23, 2019 •

அது வருடத்தின் நீண்ட பகல்.
இசை மாலைப்பொழுது.
நெடுநாட்களின் பின் வெப்பக்காற்று.
மனிதர்கள் சிரிக்கின்றனர்.
புல் தரைகளில் அமர்கின்றனர்.
கண்களைப் பார்த்துக் கதைக்கின்றனர்.
பறவைகள் அவ்வளவு இலேசாகப் பறப்பதை ஆச்சரியமாகப் பார்க்கின்றனர்.
பரிவலைகளுக்காகக் காத்திருக்கும் மனங்களை
அவை துள்ளித் தொட்டுச் செல்லும் போது கொஞ்சம் நனைகின்றன.
குளிர்வில் துவள்கின்றன.
நம்பிக்கையிழந்தவர்களை நேசங்கள் காக்கின்றன.