MATHUSAN SIVAM

A POEM BY 

MATHUSAN SIVAM

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

SHADOW DELUSIONAL

A man goes escorting a woman 

That woman goes escorting a child 

That child goes escorting a doll 

For me who sees from above

The doll seems to escort all

The doll thus escorting

Was bought in a toyshop.

The entire street is filled with toyshops.

The entire city is a city of selling toys

The entire country is a land selling toys.

That doll was made 

melting plastic

and casting it in metal mold

The doll so made was neatly packed

packed so meticulously 

so as to make the child believe 

that the doll in the pack is beautiful indeed.

But it only made the child believe 

that the doll would be lovely

But not that the doll inside the pack

would ever escort it.

மாய நிழல்

ஒரு ஆண் ஒரு பெண்ணை அழைத்துப்போகிறான்

அப்பெண் ஒரு குழந்தையை அழைத்துப் போகிறாள்

அந்த குழந்தை ஒரு பொம்மையை அழைத்துப்

போகிறது

உயரத்தில் இருந்து பார்க்கும் எனக்கு அந்த பொம்மைதான் 

அனைவரையும் அழைத்துப் போவதாக தெரிகிறது.

அழைத்துப் போகும் அப் பொம்மை

ஒரு விளையாட்டுப் பொருட்கள் விற்கும் கடையில் 

வாங்கப்பட்டது;

அத்தெருவெங்கும் விளையாட்டுப் பொருட்கள் விற்கும் 

கடைகள் தான்,

அந் நகரமே விளையாட்டுப்பொருட்கள் விற்கும் நகரம் தான்

அந்த நாடே விளையாட்டுப்பொருட்கள் விற்கும்

நாடுதான்

அந்தப்பொம்மை பிளாஸ்ரிக்கை உருக்கி

உருக்கிய பிளாஸ்ரிக்கை உலோக அச்சில் வார்த்து

தயார் செய்யப்பட்டது

தயார் செய்யப்பட்ட பொம்மையினை அழகாக 

பொதி செய்யப்பட்டது

இந்தப் பொதிக்குள் இருக்கும் பொம்மை அழகானது என்று 

குழந்தை நம்பும்படி பொதி செய்யப்பட்டது

குழந்தைக்கு பொம்மை அழகாக இருக்கும் எனத்தான் 

நம்பவைக்கப்பட்டதே தவிர;

பொதிக்குள் இருக்கும் பொம்மை அழைத்துப் போகும் 

என நம்ப வைக்கப்படவில்லை.

-மதுஷன் சிவன்

PA.RAJA

 A POEM BY 

PA.RAJA

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

DISTANCE

For remembering some

there will be something

Some things

Events

Songs

In your case

Nothing there except distance.

That you are born

I heard being faraway

From that day onwards

I keep walking 

for  our nearness

which is possible of course.

But, the distance refuses

to come to a close.

தொலைவு.

___________

சிலரை

நினைவிற்கொள்ள

ஏதேனுமொரு

பொருளிருக்கும்

நிகழ்விருக்கும்

பாடலிருக்கும்.

உன் விஷயத்தில்

தூரத்தைத் தவிர

வேறு ஏதுமில்லை.

நீ பிறந்திருக்கிறாய்

என்றச்செய்தி கேட்டதே

தூரத்திலிருந்துதான்.

சாத்தியம் மிகுந்த

நம் அருகாமைக்கு

அன்றிலிருந்தே

நடக்கின்றேன்

தீர மறுக்கிறது

தூரம்.

••

          ___ பா. ராஜா_

KRISHNA MOORTHY

A POEM BY 

KRISHNA MOORTHY

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

A torn rupee note

I planned to change hands as one

in tact.

The Tea-selling sister from whom

I usually buy a cup

The granny from whom 

I usually buy banana

The big brother from whom

 I usually buy provisions

None of them could be fooled

Like all others

I too gave the rupee note

with the torn part  well concealed

Yet

all of them found out the tear

being momentarily aware.

I, not lost losing hope

decided to act smart 

with a grand old man

having skin shrunken

adjusting his spectacles

 _ The one who sells camphor 

on Full Moon day

“It is torn, my son

Well, I’ll change it in the Bank

Give me” said he.

And, in his  business acumen 

My University Degree

went aflame, with just ashes remained

·

கிழிந்த ரூபாய் நோட்டொன்றை

எப்படியாவது தள்ளிவிட நினைத்தேன்

வழக்கமாகத் தேநீர் அருந்தும் அக்காவிடம்

வழக்கமாக வாழைப்பழம் வாங்கும் ஆயாவிடம்

வழக்கமாக மளிகை வாங்கும் அண்ணாச்சியிடம்

யாரிடமும் என் சாமார்த்தியம் பலிக்கவில்லை

எல்லோரையும் போல

கிழிந்திருப்பது தெரியாதது போலவேதான்

நானும் கொடுத்தேன்

ஆனாலும் எல்லோருமே

நொடிப்பொழுதான விழிப்புணர்வில்தான்

கிழிந்ததைக் கண்டறிந்தார்கள்

மனம்தளராத நான்

சுருங்கிய தோல்களோடு

கண்ணாடியைச் சரிசெய்து கொண்டு

பௌர்ணமிக்குச் சூடம் விற்கும் தாத்தா ஒருவரிடம் 

சாமர்த்தியத்தைக் காட்ட நினைத்தேன்

"கிழிஞ்சிருக்கு தம்பி

பேங்க்ல மாத்திகிறேன் கொடுங்கள்" என்ற

வியாபாரத்தில்

எரிந்து சாம்பலாகி நிற்கிறது

எனது பல்கலைக்கழகப் பட்டம்

கிருஷ்ணமூர்த்தி

MARIMUTHU SIVAKUMAR

A POEM BY 

MARIMUTHU SIVAKUMAR

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

EACH MOUNTAIN HAS DREAMS

In sleep

I enter into dreams….

The dream hidden in the brain

Comes running

and sits in the inner eye.

The mountains viewing the dream

Off-loaded their angsts and burdens

one by one….

The mountain coming there

Narrated the tale of it cutting of its own ink-applied finger.

Another mountain that stood

Many feet above

came rolling

and stood there lamenting

That the warriors who broke the house it built and

Piled it up neatly

Are being felled mercilessly.

The mountain which many saw 

And stood there in wonder and awe

Stood there with billhook machete

for ransacking the whales that had devoured

the  reliefs and aids. 

The mountain arrived last

wailed uncontrollably 

claiming that Nature 

had its kith and kin

buried deep in the sand.

The dream that gathered the pains and agonies of mountains

stood up to insert a new weapon 

into my mind.

Now in the dream sprouting in my mind

weapons for liberation are

being manufactured…

If not,

the mountains would dare to

even kill my dream

ஒவ்வொரு மலைக்கும் கனவுகள் உண்டு

 உறக்கத்தில்

கனவுகளினுள்  நுழைகிறேன்...

மூளைக்குள் ஒளிந்திருந்த கனவு

ஓடி வந்து

மனக்கண்ணில் அமர்ந்து கொள்கிறது.

கனவை பார்த்த மலைகள் 

தமது வேதனைகளையும்

சுமைகளையும் ஒவ்வொன்றாய் இறக்கி வைத்தன...

அங்கு வந்த  மலை 

தனது மை பூசிய விரலை 

தானே வெட்டி வீசிய கதையை உரைத்தது.

பல அடி உயரத்தே நின்ற 

இன்னொரு மலை

உருண்டோடி வந்து

தான் கட்டிய வீட்டினை உடைத்து அடுக்கிய வீரர்களை 

வெட்டி வீழ்த்துவதாய் புலம்பி நின்றது.

பலரும் பார்த்து வியந்த மலை

தனக்கு வழங்கிய நிவாரணங்களை

விழுங்கிய திமிங்கிலங்களை சூரையாட வீச்சரிவாளோடு நின்றது.

இறுதியாய்  வந்த மலை

தன் உறவுகளை 

இயற்கை 

மண்ணுக்குள் புதைத்துக்கொண்டதாக கதறியது..

மலைகளின் வலிகளை ஒன்று திரட்டிய கனவு...

புதியதொரு ஆயுதத்தை 

என் மூளைக்குள் திணித்திட  எழுந்தது.

இப்போது 

என் மூளையில் முளைவிடும் கனவில்

விடுதலைக்கான ஆயுதங்கள் தயாரிக்கப்படுகிறது...

இல்லையென்றால் 

மலைகள் 

என் கனவினை  கொலை செய்யவும் துணியும்.

~~~~~~~

மாரிமுத்து சிவகுமார்.

PON ILAVENIL. B

A POEM BY 

PON ILAVENIL.B

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

LEMON YELLOW

All doors of ownership

have become flawed

Love that is Hope breaking apart

 Secret concealed in the dark turning nil

All rooms have turned

Lemon Yellow

For all to see

the dilapidated walls have grown 

so weak

Hereafter there is nothing

to admire.

Love’s place 

has become the centre

where even things base

can spit with ease

nothing more to speak

all words have attained

the essence of poison.

Well, the remaining words too

are going to settle down

as rock-doves

in the ruined well.

Henceforth for you and I

to mutually serve

There swells nothing but venom 

concealed in tongue 

In this field where you and I 

are going to be

sacrificial prey mutually

Devils have commenced their 

deadly game.

எலுமிச்சை மஞ்சள் 

_______

உரிமையின் எல்லாக் கதவுகளும் 

பழுதடைந்து விட்டது 

நம்பிக்கை எனும் பிரியம் உடைந்து

இருளுற்ற  ரகசியம் கொஞ்சமுமற்று

எல்லா அறைகளும் எலுமிச்சை மஞ்சளாக மாறிவிட்டது

எல்லாரும் எளிதாகப் பார்க்க 

இடிந்த சுவர்கள் மிகவும் 

பலவீனம் கொண்டு விட்டது

இனி மெச்சுவதற்கு ஒன்றுமில்லை

கயமைகளும்  

காரித்துப்பும் மையமாகிவிட்டது

பிரியத்தின்  இடம்

இனி பேசுவதற்கு ஒன்றுமில்லை

எல்லா சொற்களும் 

விசத்தன்மை பெற்றுவிட்டது

மீத சொற்களும் 

பாழடைந்த கிணற்றில் பொந்துப் புறாக்களாக குடியேறப் போகிறது

இனி நீயோ நானோ

பரிமாறிக் கொள்ள

நாக்கில் மறைத்திருக்கும் 

விசம் மட்டுமே ததும்புகிறது

உனக்கு நானும்

எனக்கு நீயும் பலி இரையாகும்

வெளியில்

சாத்தான்கள் ஆட்டத்தைத் துவங்கிவிட்டன

K.PUNITHAN

A POEM BY 

K.PUNITHAN

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

BUDDHA ROBOT

In Buddha Robot’s speech

the language of birds sounded

There was the  tale of the Robot

that while leaving the palace

Metal leaving Time

and the era of Mythical seed

sprouting in crow's spit

moving towards Time.

The language of Koel

Rows of ants carrying food

Zen stories

The scent of the herb called heart

All were programmed.

The wax upon which

rain drop stays on the plantain leaf

was applied all over

Yasodhara’s 

Feminine language

and the language of Tea

incorporated in it.

//• A "Buddha robot" usually refers to either Gabi, a humanoid robot monk introduced in South Korea in May 2026, or Mindar, an android Kannon preacher in Japan.//

புத்தா ரோபோ 

புத்தா ரோபோ பேசுவதில் 

புள்ளினங்கள் மொழி 

இருந்தது 

அரண்மனை விட்டு 

வெளியேறும் போது 

உலோகம் காலம் விட்டு 

காகத்தின் எச்சில் முளைத்த 

விதையின் தொன்மம் காலம் 

நோக்கி நகர்ந்த

ரோபோவின் கதை இருந்தது 

குயிலின் மொழி

உணவு கொண்டு போகும் 

எறும்புகளின் சாரை 

ஜென் கதைகள் 

மனம் எனும் மூலிகையின் 

வாசம் ப்ரோக்ராம் செய்யப்பட்டிருந்தது 

வாழை இலை மேல் 

மழைத்  துளி தங்கும்  

மெழுகில் முழுக்க பூசப்பட்டிருந்தது 

யசோதரவின் 

பெண் மொழியும் 

தேநீர் மொழியும் 

அதில் சேர்க்கப்பட்டிருந்தது

 

...க. புனிதன்

INSIGHT - JULY 2026

 

S.SHANMUGAM

  A POEM BY 

S.SHANMUGAM

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

He who crossed the road

having a small towel on his head

tore off thoroughly 

one of those posters 

torn and hanging in the sidewall.

Again looking at the wall

He attempted to laugh heartily

But at once suppressed it

Approaching him I asked

Why he drew back from having 

a full-throated laugh.

.

From inside the poster all and sundry

Talk to me without my permission.

None of it is meant for me.

How to stop this atrocity

Asked he.

I go past them without seeing them

my head turned the other side

Said I

Sir,  there is no place for me to look

What for the towel on the head – 

For Kaththiri heat

Oh – no,  this is also for avoiding posters

If  you can, please  remove these posters 

When there is no one around.

Here – have it ‘ 

Saying, he gave me a handkerchief to cover the head

Again he crossed the road  and reached across

Could it be that he had no mobile phone …….

தலையில் சிறிய துண்டை போட்டவாறு  

சலையை கடந்து சென்றவர் 

பக்கவாட்டு சுவரில் கிழிந்து தொங்கும் 

சுவரொட்டிகளில் ஒன்றை  

முழுவதுமாக அகற்றி எறிந்தார் 

மீண்டும் சுவரை பார்த்து 

உரக்க சிரிக்க எத்தனித்துவிட்டு

சட்டென்று அடக்கிக் கொண்டார் 

அவரை அணுகி கேட்டேன் 

சிரிப்பிலிருந்து பின்வாங்கியது ஏனென்று?

சுவரொட்டிக்குள்ளிருந்து யார் யாரோ 

தலையில் சிறிய துண்டை போட்டவாறு  

சாலையை கடந்து சென்றவர் 

பக்கவாட்டு சுவரில் கிழிந்து தொங்கும் 

சுவரொட்டிகளில் ஒன்றை  

முழுவதுமாக அகற்றி எறிந்தார் 

என் அனுமதியின்றியே 

என்னிடம் பேசுகிறார்கள் 

அதிலொன்றுகூட எனக்குரியது அல்ல 

எப்படி அதை நிறுத்துவது என்றார்

அவைகளை பார்க்காமல் வேறுபக்கம் 

திரும்பியபடி கடப்பது என் வழக்கம் என்றதும்

சார் பார்க்கக்கூட இடமில்லாமல் போனது எனக்கு

 தலையில் துண்டு கத்தரி வெம்மைக்கா

 அவரோ இல்லை 

அதுவும் சுவரொட்டிகளை தவிர்க்கத்தான் 

 

உங்களால் முடிந்தால் சுவரொட்டிகளை 

ஆள் நடமாட்டம் இல்லாத போது அகற்றுங்கள்

இந்தாருங்கள் என ஒரு கைக்குட்டையை 

தலைமீது போட்டுக் கொள்ள தந்தார்

மீண்டும் எதிர்ப்பக்கமாக சாலையை கடந்தார்

ஒருவேளை அவரிடம் கைபேசியில்லையோ.

- எஸ். சண்முகம் -

ABDUL SATHAR

 A POEM BY 

ABDUL SATHAR

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

My heart is a closed cabin

Now and then sorrow comes and 

knock at the window.

Even if I don’t open

blending with the wind

it enters inside!

Shedding tears 

is not my weakness

It is rain

stagnated deep down

It is river

swelling; overflowing.

Inside me 

memories as old photographs

remain faded

When I feel them

pain shoots at the fingers.

Sorrow is similar to night.

Even in the dark ,

 Stars spark.

Though sorrow unsettles me 

to the core

Through consoling, counselling my own self

I  come out of it 

stronger than before

 ·

எனது மனம் 

ஒரு மூடிய அறை…

அவ்வப்போது சோகம் வந்து 

சன்னலை தட்டுகிறது. 

திறக்கவில்லை எனினும்

காற்றோடு கலந்து 

உள்ளே நுழைகிறது…!

அழுகை என்பது 

எனது பலவீனம் அல்ல..

மனதின் ஆழத்தில் 

தேங்கி நிற்கும் மழை 

வழிந்து ஓடும் நதி…!

என்னுள் நினைவுகள்   

பழைய நிழற்படங்கள் போல்

பொலிவிழந்துள்ளன.. 

தொட்டுப் பார்க்கையிலே

விரல்களில் வலி 

ஒட்டிக்கொள்கிறது…!

துயரம் 

இரவு போன்றது…

இரவின் இருளிலும் 

விண்மீன்கள் 

ஒளிர்கின்றன..!

சோகம் என்னை

நிலைகுலைத்தாலும்

என்னை நானே

ஆற்றுப்படுத்தி

மீண்டெழுகிறேன்…!

-கோவை.அப்துல் சத்தார்

MULLAI AMUTHAN

A POEM BY 

MULLAI AMUTHAN

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

There was the dream.

The sparrow reared

would often come near the window

and remind of Life.

That the house we lived

Changing hands many

Is coming for sale

My elder sister said.

It can be given to our daughter

Wife insisted.

Indeed true.

The house Father purchased for Mother

For me too when married

it was there my first night was

Children growing

Going to sister as ‘Seedhanam’

Thus changing hands

Again and again….

In his last days

Lifting father in my hands

Carrying Mother to

crematorium

Everything remains in my memory

Crystal clear and secure

 I shouldn’t step inside the house

Law said.

Case filed against me

By my sister is still pending

Dreams aplenty

About the house lived long

Tomorrow from here

 My son would carry me also

Till that time

Let me live with dreams about that abode

I told the sparrow.

கனவு இருந்தது.

அடிக்கடி வளர்த்த குருவி

ஜன்னலருகில் வந்து

வாழ்வை நினைவூட்டும்.

நாம் வாழ்ந்த வீடு

கைமாறிக் கைமாறி

விற்பனைக்கு வருவதாக

அக்காள் சொன்னாள்.

மகளுக்கு கொடுக்கலாமே

மனைவி நச்சரித்தாள்.

உண்மைதான்.

அம்மாவிற்காக

அப்பா வாங்கிய வீடு.

திருமணமாகிய எனக்கும்

முதலிரவாக அமைந்த வீடு..

குழந்தகள் வளர்..

அக்காவிடம் சீதனமாய்ப் போய்…

கைமாறிக் கைமாறி…

கடைசிக்காலத்தில் அப்பாவை

கையில் தூக்கி

எடுத்துச் சென்றது முதல்..

அம்மாவை இடுகாடு

எடுத்துச் சென்றது வரை..

நினைவில் இருக்கிறது பத்திரமாய்.

வீட்டிற்குள்

வீட்டிற்குள்

காலே வைக்கக்கூடாது

என சட்டமும் சொன்னது..

என் மீதான அக்காளின் வழக்கு

இன்னும் நிலுவையில் இருக்கிறது.

நிறையவே வாழ்ந்த வீட்டின்

கனவுகள் இன்னமும் இருக்கிறது..

நாளை இங்கிருந்து

என்னையும் என் மகன்

தூக்கிச் செல்லக்கூடும்..

அதுவரை—

அந்த வீட்டின் கனவுகளுடன்

வாழ்ந்துகொள்கிறேனே..

குருவியிடம் சொன்னேன்..

JEYANTHAN JESUDOSS

 A POEM BY 

JEYANTHAN JESUDOSS

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

I DON’T SIT FOR WRITING POEM

With its words 

ever changing 

in shape and structure

It searches for me day in and day out.

Getting into the dreams of he who remains

In blissful communion with prose, essays

It invites.

After I wake up with my sleep gone

I will surely write about thee, said I.

More than writing

You better get a divine vision of me

in the morning prayer with eyes closed,

it said.

After work 

with the spine aching abominably

I dozed off in Metro.

When I woke up

right in front of me stood teary-eyed

She who had gone away 

as dream unrealized.

While taking leave 

It was not her tears that

fell scattering

It was Poem stamped upon

 by fellow-passengers.

கவிதையை நான் எழுத அமர்வதில்லை

அது தன் உருமாறும் சொற்களோடு 

அன்றாடம் என்னைத் தேடுகிறது.

கட்டுரைகளில் சல்லாபித்துக் கிடப்பவனின்

கனவுகளில் நுழைந்து அழைக்கிறது.

நித்திரை கலைந்து எழுந்தபின் 

நிச்சயம் எழுதுவேன் உன்னை என்றேன்.

எழுதுவதை விட 

என்னை தரிசி என்றது

கண் மூடிய காலைப் பிரார்த்தனையில்.

பணி முடிந்து முதுகொடிந்து 

மெட்ரோவில் கண் அயர்ந்தேன்.

கண் விழித்தபோது 

நீர் பெருக்கி நின்றிருந்தாள்

நீள் கனவாய் போனவள்.

விடைபெறும்போது 

விழுந்து சிதறியது

அவளின் கண்ணீர் அல்ல

சக பயணிகளின் காலில் மிதிப்பட்ட

கவிதை .

- நோவா நதி

VALANGAIMAN NOORDEEN

 A POEM BY 

VALANGAIMAN NOORDEEN

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

I DISAPPEAR IN THE PAINTING

Outside my window a bird

Is flying towards the dark

Does it want to obtain darkness

Or is it escaping from light…?

The ash-hued sky with its clouds

Is fanning the face of this day’s end

Faraway trees turning into black letters

And stand there as poem beyond reading

The branches that bore the birds’ voices during day

Now hold the burden of nothingness

The evening stuck in the window-bars

Peel its skin gradually and become Night

The wind entering my room

Turning into dark’s  perfume 

spreads its fragrance.

Darkness settled in the bird’s feathers

Alight inside me also little by little

I sit closing the window

Bird, sky, clouds, darkness,

All draw my aloneness.

In that sketch just as this dusk

I am extinguishing.

ஓவியத்தில் மறைகிறேன்

N

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~  

என் ஜன்னலுக்கு வெளியே ஒரு பறவை

இருளை நோக்கிப் பறந்துக் கொண்டிருக்கிறது.

அது இரவை அடைய விரும்புகிறதா,

அல்லது வெளிச்சத்திலிருந்து தப்பிக்கிறதா…?

சாம்பல் நிற வானம் தன் மேகங்களால்

இந்த நாளின் இறுதியின் முகத்தில் சாமரம் வீசுகிறது.

தொலைதூர மரங்கள் கருநிற எழுத்துக்களாகி

வாசிக்க முடியாத கவிதையாக நிற்கின்றன.

பகலில் பறவைகளின் குரல்களைத் தாங்கிய கிளைகள்

இப்போது வெறுமையின் எடையைத் தாங்குகின்றன.

ஜன்னல் கம்பிகளில் சிக்கியிருக்கும் மாலை

மெல்ல மெல்ல தன் உடலை உரித்து இரவாகிறது.

என் அறைக்குள் நுழையும் காற்று

கருமையின் வாசனையாகி கமழ்கிறது.

பறவையின் சிறகுகளில் படிந்த இருள்

எனக்குள்ளும் சிறிது சிறிதாக இறங்குகிறது.

ஜன்னலை மூடி அமர்கிறேன்.

பறவை, வானம், மேகங்கள், இருள்

அனைத்தும் என் தனிமையை வரைகின்றன.

அந்த ஓவியத்தில் இந்த மாலையைப்போலவே

அணைந்துக்கொண்டிருக்கிறேன் நான்.

-வலங்கைமான் நூர்தீன்