ALEX PARANTHAMAN

A POEM BY

ALEX PARANTHAMAN

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

I was waiting for the bus.

A beggar came and stood in front of me

stretching one hand.

Keeping the ticket-fare

I gave him the remaining five rupees.

“Bless you”

Those words….

My heart turns buoyant!

If just a word can have

emotions myriad so intense

If thousands of such words

are spread everywhere

With peace and quiet

Ho – how so exquisite

this world would be!

in every sense….

Alex Paranthaman .

•

பேருந்துக்காகக் காத்திருந்தேன்.

எதிரே

ஒரு யாசகன்

கரம் ஒன்றை நீட்டியபடி...

பேருந்துக்கான பணத்தை

வைத்துக்கொண்டு...

மிகுதி

ஐந்து ரூபாவைக் கையளித்தேன்

அவனிடம்.

" நீ நல்லாயிரப்பா..."

அந்த ஒரு வார்த்தை...

லேசாகிறது மனம்!

காற்றிலே பறப்பதான உணர்வு

எனக்குள்.

ஒரு வார்த்தைக்கு

இத்தனை உணர்வுகள் இருப்பின்

இதேபோல்

ஓராயிரம் வார்த்தைகள்

பரவப்பட்டால்

எவ்வளவு

அழகாக...

அமைதியாக ... இருக்கும்

இந்தப் பூவுலகம்.

●

- அலெக்ஸ் பரந்தாமன்

THENMOZHI DAS

  A POEM BY

THENMOZHI DAS

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

PAINFUL SMILE

Have to smile; No other way

when some scrape betrayal as salt-paper

In the social space.

When nothing is there to indict

One’s back becomes the white screen

apt for scribbling and stamping

Painful smile

can turn upside down

the lexicons within.

In order to make things

Flawless, untarnished

Better to gulp it all

as the simple ‘Appam’

and move on.

Bizarre preconceptions not only mind’s scribbling

But also the drunkard’s bursting vomit.

Accessing the dark of the lock fitting the key

and having the sharpness of key fitting the lock

are indeed two different things.

The fingers depicting conflicts with enmity

and rolling them in silver-sheets and gifting

are more ghastly than the murderous hand.

It is those chapters

where kissing the cheek

and tearing the heart

not even offering water but crucifying

inserting the finger inside the hip-rib

to ascertain whether there is life

and poked fun at

that became the Great Grand

New Testament.

All ‘Now’ will become ‘Then’

Amen.

Thenmozhi Das

•

வலிமிக்க புன்னகை

•

புன்னகைப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை

சிலர் வஞ்சகத்தை

உப்புக் காகிதமாய் சமூக வெளியில்

உரசும் போது

குற்றப்படுத்த ஏதுமில்லாத நிலையில்

வெள்ளைத் திரை

கிறுக்கிக் குத்துவதற்கு ஏதுவான முதுகு

வலிமிக்க புன்னகை

மாத்திரைகளின் உள் அகராதிகளை

புரட்டியெடுக்க வல்லது

குற்றமும் குறையுமற்றதாக்க

எதையும் எளிய அப்பத்தைப் போல

விழுங்கி விலகிச் செல்லுதல் நல்லது

விசித்திர முன்முடிவுகள் மனக்கிறுக்கல்கள் மட்டுமல்ல

குடிகாரனின் அவசர வாந்தி

சாவிக்கு ஏதுவான பூட்டின் இருள்

கண்டடைவதும்

பூட்டுக்கு ஏதுவான சாவியின் கூர்மை

வைத்திருப்பதும் வேறு வேறு

முரண்களை பகை உணர்சியோடு

சித்தரித்து

வெள்ளிக் காகிதத்தில் சுற்றி பரிசளிக்கும் விரல்கள்

கொலைக் கரத்தை விட கொடூரமானது

கன்னத்தில் முத்தமிட்டு

மனதைக் கீறி

தண்ணீர் கூடத் தராமல் அறைந்து

விலாவில் விரல்விட்டு உயிர் உள்ளதா

எனக் கண்டு பரிகசித்த அத்தியாயங்கள் தான்

ஆகப்பெரும் புதிய ஏற்பாடு ஆனது

எல்லா தற்காலமும் இறந்தகாலமாகும்

 

AKASA MOORTHY

A POEM BY 

AKASA MOORTHY

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

He who has moved over

to another place

gets accustomed to it little by little in the coming days.

Be it Darkness or Fog

_ As they keep dispersing

Everything of the new terrain

could be seen.

Each soil has a language of its own

In any land

there would be ongoing quest and search

for finding the true and the real.

For the man who knows

how to converse with the soil

the brushing breeze

burning Sun

tender sprout _

One and all land

is but his home ground.

வேறொரு ஊருக்கு இடம்பெயர்ந்தவன்

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பழக்கப்படுகிறான்.

இருளா பனி மூட்டமா

விலக விலகத்

துலங்கும்

புதிய ஊரின் அனைத்தும்.

மண்ணுக்கு ஒரு மொழியுண்டு.

எந்த மண்ணிலும் மெய்மைக்கான தேடல் உண்டு.

மண்ணோடு

உரசும் காற்றோடு

சுடும் வெயிலோடு

செந்தளிரோடு

பேசத் தெரிந்தவனுக்கு

யாதும் ஊரே.

ஆகாசமூர்த்தி

ANTON BENI

 A POEM BY 

ANTON BENI

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

Just a small shower only.

In our street the windows of many a house open

The parents search for one Quire notebook

left after all that their children had used

in the classroom

and the Ronald pens

to write rain-poem.

In the opposite house where the child is

yet to be admitted in school

the noise of the husband and wife quarreling

is heard above the rain.

To buy that couple Quire notebooks two

I am wading through the street

getting wet.

•

சிறிது மழைதான்

எங்கள் தெருவில் நிறைய வீடுகளின் ஜன்னல்கள் திறக்கின்றன.

பிள்ளைகள் பள்ளியில் எழுதியதுபோக மீதமிருக்கும் ஒரு குயர் நோட்டையும் ரெனால்ட் பேனாக்களையும் பெற்றோர்கள் தேடுகிறார்கள்...

மழைக் கவிதை எழுத.

எழுதட்டும்….

குழந்தையை இன்னமும் பள்ளியில் சேர்க்காத எதிர்வீட்டில்,

கணவனும் மனைவியும் சண்டை போட்டுக் கொள்ளும் சத்தம்

மழையை மீறிக் கேட்கிறது.

அவர்களுக்கு இரண்டு

ஒரு குயர் நோட்டு வாங்கித் தர

நனைந்தபடி தெருவில் நடக்கிறேன்.

ஆண்டன் பெனி

J.J.ANITA

 TWO POEMS BY 

J.J.ANITA

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

(1)

All those who had gone away

parted ways

Those shutting their hearts enraged

seek pardon with their anger assuaged.

Remembrance of those dead and gone

reflects in life anon.

Even those distancing themselves, one by one

expressing aversion

come closer now

accompanied by love

The very thought of it proving ecstatic _

Oh what have I done to earn it….

Absolutely nothing

With all my sorrows in tact

I have got used to exist

without those lot.

•

பிரிந்து போனவர்கள் எல்லாம்

திரும்ப வருகிறார்கள்.

கோபமாய் மனந்திருப்பியவர்கள்

மன்னிப்பை விரும்புகிறார்கள்.

இறந்தவர்கள் நினைவு

வாழ்வில் தெரிகிறது.

பிடிக்கவில்லையென ஒதுங்கியவர் கூட

அன்பின் துணையோடு

நெருங்குகிறார்கள்.

நினைக்கவே சிலிர்ப்பாகும்படி

அப்படி என்ன செய்தேன்.

ஒன்றுமே இல்லை.

சகல துக்கங்களோடும்

அவர்கள் இல்லாமலே

வாழப் பழகியிருந்தேன்.

ஜே.ஜே.அனிட்டா

(2)

My father taught me the life of

the righteous ones.

Ever since I have grown

and He dead and gone

I have come across those

who are sincere; genuine.

But all too suddenly

These days

I meet but betrayers alone

Identify those faking affection.

Weighed under this revulsion

I turn worse than a worm

They call me one who knows not

how to live well.

But who at all understands life in full.

To my children

I classify treachery and betrayal

I teach them to meet those

Who cheat in the name of love.

The true souls of this planet

Don’t know how to hurt, I proclaim

That intense faith also

Will make you cry, I claim

In truth, only those

who know not how to 'make use' of life

can teach you

the Art of Living.

என் அப்பா எனக்கு

நேர்மையாளர்களின் வாழ்வையே

சொல்லித் தந்தார்.

நான் வளர்ந்த பின்னும்

அவர் இறந்த பின்னும்

உண்மையாய் இருப்பவர்களையே

பார்த்திருக்கிறேன்.

திடீரென்று

இப்போதெல்லாம்

ஏமாற்றுபவர்களாகவே சந்திக்கிறேன்.

பொய்யன்பாளர்களையே

இனங்காண்கிறேன்.

இந்த அருவருப்பின் கீழ்

நானொரு புழுவினும் தாழ்ந்தவளாகிறேன்.

என்னை வாழத் தெரியாதவள்

என்கிறார்கள்.

யாருக்குத் தான் வாழ்வை புரிந்திருக்கிறது.

என் பிள்ளைகளுக்கு நான்

துரோகங்களை அடையாளங்காட்டுகிறேன்.

அன்பின் பெயரால் ஏமாற்றுபவர்களை

சந்திக்கக் கற்றுக் கொடுக்கிறேன்.

இவ்வுலகின் உண்மை ஆன்மாக்கள்

துன்புறுத்த தெரியாதவை என்கிறேன்.

தீவிர நம்பிக்கையும் அழ வைக்குமென்கிறேன்.

உண்மையில் வாழத் தெரியாமல் போனவர்களால் தான்...

வாழ்வைப் புரிய கற்றுக்கொடுக்க முடியும்.

ஜே.ஜே.அனிட்டா

S.RAVINDRAN

 A POEM BY

S.RAVINDRAN

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

SIX SHADOWS

How come father has not committed suicide?

How come mother is not insane as yet

In the midst of a whole lot of sorrows

How come I had a comfortable birth

How many a house we have shifted

Ho, why not even one

is our own

Why hasn’t there a time

when we ate to our hearts’ content

Why is it that inside my brain

cockroaches keep breeding in millions

Cramming inside a coffin

the whole lot of these queries

and to come out of this soil

In fury unleashed

I walk on

Out of me six shadows

pursue

One after another

None I merited with a backward glance ever

S Ravindran

•

ஆறு நிழல்கள்

அப்பா ஏன் தற்கொலை செய்துகொள்ளவில்லை

அம்மாவுக்கு ஏன் இன்னும் பைத்தியம் பிடிக்காமல் இருக்கிறது

இத்தனை துக்கத்திலும்

நான் எப்படி சுகமாகப் பிறந்திருக்கிறேன்

எத்தனை வீடுகள் மாறியிருக்கிறோம்

ஒன்றுக்கூட

எங்களுக்கு ஏன் சொந்தமாக இல்லை

வயிறு நிறைய சாப்பிட்ட காலமொன்று

எங்களுக்கு உருப்படியாய் ஏன் வாய்க்கவில்லை

என் மூளைக்குள் ஏன் கோடிக் கணக்கில்

மூட்டைப் பூச்சிகள் உற்பத்தியாகிகொண்டே இருக்கின்றன

இத்தனை கேள்விகளையும்

ஒரு சவப்பெட்டியில் அடைத்துக்கொண்டு

இந்த மண்ணிலிருந்து ஆவேசமாய்

வெளியேற நடக்கிறேன்

என்னிலிருந்து ஆறு நிழல்கள்

ஒன்றன் பின் ஒன்றாக தொடர்ந்து வருகின்றன

அதில் ஒன்றைக்கூட

நான் திரும்பி பார்க்கவேயில்லை

~ ரவீந்திரன்