SEENU RAMASAMI

TWO POEMS BY

SEENU RAMASAMY

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*first Draft)

1.OPEN THE DOOR

Won’t there be a tiny tender ‘ Kaththiri’ flower

blossoming just for thee?

Won’t there be A drop of water

springing in the land’s eye?

Won’t there be a young man

coming to play your favourite song?

Won’t there be a pawn aiding and

accompanying you

in this game of chess called Life?

Won’t there be at least a teaspoon

coming your way

as a gift in lottery shuffle?

Won’t there be a time

when Time would grind Henna

for turning your palms crimson?

So what if there is no pathway for thee

If you keep walking

Won’t your feet create that passage

meant for thee?

My little child,
Not allowing the food to enter inside
your father and mother
and also that calf dear
of yours
this rope would tighten choking them
for ever

Release for thee

Rigorous imprisonment for them.

Untie the rope from the neck

and slowly alighting

sit in the chair.

For sure, this time

the ceiling fan above your head

would pour the very breeze

For the sake of those tears of others

That you would be wiping

Allow your hands to live on, my child.

Come on,

why don’t you open the window and see anon

Well, the wind that searches for thee

seeking thy love

would fill and swell in thee.

ஜன்னல் திற

.........................

உனக்குகென்று பிஞ்சு கத்திரிப்பூ கூட

பூக்காமலா போகும்?

உனக்கென்று

நிலத்தின் கண்ணில் ஒரு சொட்டு நீர் ஊறாமலா போகும்?

உனக்குகென்று

ஒரு யுவன் உனக்கு பிடித்த பாடலை இசைக்க வரமாட்டானா?

உனக்குகென்று இச்சதுரங்க வாழ்வில்

ஒரு சிப்பாய் துணைக்கு வராமலா போவான்?

உனக்கென்று குலுக்கல் சீட்டில் தேக்கரண்டியாவது பரிசாக விழாமலா போகும்?

உனக்கென்று உள்ளங்கை சிவக்க மருதாணியை காலம் அரைக்காமலா விட்டு விடும்?

உனக்காக பாதை இல்லாவிட்டால் என்ன மகளே

நீ நடந்தால்

உன் பாதங்கள்

ஒரு ஒற்றையடியை உருவாக்காதா?

உன் தகப்பன்

தாய்க்கு

உன்னை நேசிக்கும்

செவலை கன்னுக்

குட்டிக்கும் உணவு இறங்காதபடி

இந்த கயிறு இறுக்கி காலமெல்லாம் மூச்சு திணற வைக்கும் பாப்பா,

உனக்கு விடுதலை

அவர்களுக்கு சிறை

கயிற்றை கழுத்தில் இருந்து கழட்டி

மெதுவாக இறங்கி

நாற்காலியில்

அமர்

இம்முறை தென்றலை பொழியப்

போகிறது

உன் தலைக்கு மேல இருக்கும் மின் விசிறி..

நீ துடைக்க இருக்கும் பிறர் கண்ணீருக்கு

உன் கைகளை வாழவிடு பாப்பா

ஜன்னலை திறந்துதான் பாரேன்

உன் அன்புக்காக

உன்னை தேடும் காற்று உன்னில்

நிறையும்..

2. MARY HAD A LITTLE LAMB…..

For the little lamb wandering all alone

suffice to know the way to reach the mountain-path

That would run joyously

and accompanied by the trails of its clan

and the memory of the chorus

that it stirred

it would reach home.

In this mountain region

there is no lion nor cheetah nor red-wolf

that come in a crowd and pounce upon.

Even the mountain-hunter touches not

arrows

during winter

Just as the little girl

pursuing the green leaf

taking it to be a butterfly

the lamb had strayed away from the

path of the shepherd.

While leading the sheep into the pen

the shepherd might come to know

that a lamb had got lost in the jungle

due to its ignorance

and courage born of its adventurous disposition.

To that lighted house

where the hunting dogs during winter season

would keep wandering day and night

with the tail of gratitude severed

calling out for help the lamb proceeds.

The shepherd begins to count the sheep

getting inside the pen.

In order to help Mary kneeling down

and praying

Child Christ

born in full knowledge of the painful death

with star shining

and guiding

would put out the light

from the dogs’ eyes

and darken the passage for the lamb also

and so would turn the ordeal of its wandering

stand astounded

The shepherd’s voice is heard faraway

The dense dark jungle

echoes it.

The mother who entrusting the forest-path

of her daughter

yet to return from school

in the hands of the Divine Infant

kneeling down

knows not

That there is for all to hear

flowing from the heart of the forest

a soul-stirring prayer.

மேரியின் ஆட்டுக்குட்டி

..................................

தனித்தலையும் செம்மறிக் குட்டிக்கு அதன்

மலைப்பாதைக்கு இட்டு செல்லும் வழி தெரிந்தால்

போதுமானது.

அது குதூகலத்துடன் விரைந்து தன் இனத்தின் காலடிச்

சுவடுகளின் துணையோடும் அது தந்த சேர்ந்திசையின் நினைவோடும்

வீடடையும்.

இம்

மலைப்பிரதேசத்தில்

சிங்கமோ சிறுத்தையோ கூட்டமாக வந்து பாயும் செந்நாயோ இல்லை.

மலைவேடன் கூட

பனிக்காலத்தில்

அம்புகளை தொடுவதில்லை.

பறக்கும்

பச்சை இலை

பட்டாம்பூச்சி என்றெண்ணிப் பின் தொடர்ந்த

சிறுமியை போல மேய்ப்பனின்

பாதையிலிருந்து

விலகி விட்டது செம்மறிக்குட்டி.

ஆட்டை கிடையில் அடைக்கும் போது

மேய்ப்பனுக்கு

தெரியக்கூடும்

ஒரு குட்டி

காட்டில்

தன் அறியாமையாலும்

சாகச குணத்தின்

துணிச்சலிலும்

தொலைந்த கதை.

வேட்டை நாய்கள் பனிக்காலத்தில் கண் அயராது நன்றியின்

வால் வெட்டப்பட்டு

அலைந்தபடி இருக்கும்

விளக்கெறியும் அவ்வீட்டுக்கு

உதவிக்கு குரலெழுப்பிச் சென்று கொண்டிருக்கிறது

செம்மறிக்குட்டி.

மேய்ப்பன் கிடையில் அடைபடும் குட்டிகளை எண்ணத்

தொடங்குகிறான்.

மண்டியிட்டு ஜெபித்துக்

கொண்டிருந்த மேரிக்கு உதவ

நாய்களின் கண்களை குருடாக்கி செம்மறிக்கும்

பாதையை இருட்டாக்கி முன்னேறிச்

செல்லும்

அதன் வாதையின் திசையை திகைக்கச்

செய்வார் துயர்மிகு சாவை அறிந்தே நட்சத்திரம் ஒளிர்ந்து வழிகாட்டி

பிறந்த

சிசுபாலன்.

மேய்ப்பன் குரல்

தூரத்தில் கேட்கிறது.

இருள் நிறைந்த

காடு அதை எதிரொலிக்கிறது.

பள்ளியிலிருந்து இன்னும் வீடு வராத

மகளின்

காட்டு வழிப்பாதையை

சிசுவிடம் ஒப்புவித்து

மண்டியிட்ட

மேரிக்கு தெரியாது

காட்டில் எல்லோருக்குமாகிவிடும் ஒரு கசிந்துருகும்

ஜெபம்.

சீனு ராமசாமி.

ABDUL JAMEEL

 A POEM BY

ABDUL JAMEEL

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

THE READER CALLED WIND

Hearing the sound of someone leafing through the books

I open the room and look inside.

The books not read for ages

and have turned dusty

were being read by the breeze

entering through the window.

In which language the wind would have read

Is immaterial to me indeed.

I come out and observe

Sitting on the branches

it was sharing all that it had read

With the leaves there..

Yet while leaving

whether the wind will have written in its memory

the number of the page read last

I wonder

Every time it arrives

if it starts from the first page

Oh, when at all would the wind conclude

reading a book

புத்தகம் வாசிக்கும் காற்று

___________________________

புத்தகங்களை யாரோ

புரட்டும் சப்தம் கேட்டு

அறையை திறந்து பார்க்கிறேன்

நீண்ட நாட்களாக வாசிக்கப்படாமல் புழுதி வளர்ந்து கிடந்த புத்தகங்களை

சன்னலூடாக வந்த காற்று

வாசித்துக் கொண்டிருந்தது

காற்று என்ன மொழியில்

வாசித்திருக்கும் என்பதெல்லாம்

எனக்கு அவசியமில்லை

வெளியில் வந்து பார்க்கிறேன்

வாசித்த சம்பவங்களை

கிளைகளில் அமர்ந்தபடி

இலைகளுடன் பகிர்ந்து கொண்டது

இருந்தும் திரும்பிச் செல்லும் போது

இறுதியாக வாசித்தது

எத்தனையாவது பக்கமென்பதை

காற்று நினைவில்

எழுதி வைத்திருக்குமா என்ன

ஒவ்வொரு முறை வரும் போதும்

முதல் பக்கத்திலிருந்து துவங்கினால்

காற்று புத்தகத்தை

எப்போது வாசித்து தீர்க்குமோ

●

ஜமீல்

MAFAZ

A POEM BY

MAFAZ

Translated into English by Latha Ramakrishnan

(*First Draft)

HEAT

When we abhor torrential downpour

Heat would increase all the more

When we destroy the forests

Environment gets polluted for ever.

When the peasants’ farming

suffers

The crops would turn dry

Gloom would remain; reign

Light would stay far away

When the bodily heat

would indicate labour

when the sun gulps the sweat

blood would prove a boon.

Climate-borne environment

Water inside the nerve at the neck

has turned a blister and burn

Losing delight

prayers in the household

From Almighty

to pour torrential rain

And the virus of the world to

Be excavated anon

MARIMUTHU SIVAKUMAR

 A POEM BY

MARIMUTHU SIVAKUMAR

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

MY SHADOW OVERSHADOWING ME

My shadow began doing all that I do

Many a time I have forsaken my look-like shadow

And run away into hiding.

But my shadow would somehow seek and find me and

Stand somewhere hovering around me

Sometimes it would dare to act too smart

I would tie a leash within restraining its impudence.

At the end of it all thoroughly spent out I recline

And following me it also hides behind me and reposes.

Tired, for drinking tea

I touch the cup.

My shadow more tired than me

was already holding it and

hastily gulping the tea therein.

என்னை மீறிய நிழல்

நான் செய்வதையெல்லாம் நிழல் செய்யத் தொடங்கியது.

என்னை அப்படியே ஒத்திருந்த நிழலை

நான் பல முறை தனித்து விட்டு ஓடி ஒழிவதுண்டு

நிழல் எப்படியோ தேடி வந்து என்னை சுற்றி

ஒரு இடத்தில் நின்று கொள்ளும்.

அது அதிக பிரசங்கித்தனமாக ஒரு சில நேரங்களில்

செய்யத்துணியும்.

நான் என்னுள் கட்டுப்படுத்தி

அதன் ஆட்டத்தை அடங்கச்செய்வேன்.

ஆட்டத்தின் ஓய்வில் உடல் களைப்போடு

சோர்ந்து சாய்ந்துகொள்கிறேன்.

அதுவும் என் பின்னால் ஒழிந்து சாய்ந்து கொள்கிறது.

களைப்புற்று தேநீர் அருந்துவதற்காக

அக்குவளையை பற்றி தொடுகிறேன்..

அதிக களைப்பிலிருந்த நிழல்

குவளையில் நிரம்பியிருந்த தேநீரை

மடமடவென குடித்துக்கொண்டிருந்தது.

மாரிமுத்து சிவகுமார்.

REVA PAKKANGAL

 A POEM BY

REVA PAKKANGAL

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

OZONE TEAR OF WORD-LAYER

This time also you make me say the same thing

All that spoken with the cup to be poured

brimming with assumptions and presumptions

are arguments indigestible

You ask for an answer to the hungry look

I give you to relish the tension nourished by

things accustomed

As I all too patiently seggregating incidents

and soaking them in the overflowing debate

Merely pointing the time of robe falling

as a lapse

you move on.

Containing inside silence heat uncontainable

I close it all too tightly

so that none could drink it.

In the drama wherein

the same line of argument

in the same tone is

being poured in the cup

The container losing its patience

breaking into smithereens

In the Neuron fixing it

There Ozone tear.

ரேவா பக்கங்கள்

•

சொல் படலத்தின் ஓசோன் பொத்தல்

*

இம்முறையும் அதையே சொல்ல வைக்கின்றாய்

ஊற்றுவதற்குரிய கோப்பை யூகத்தால் நிரம்பி வழிய

பேசியவை

செரிமானத்திற்கு வழியற்ற வாதங்கள்

பசிக்கும் பார்வைக்கு பதில் கேட்கின்றாய்

பழகியவை செழிப்பாக்கிய பதற்றத்தை

புசிக்கத் தருகின்றேன்

மிக நிதானமாய் சம்பவங்களைப் பிரித்து

வழியும் வாதத்தில் முக்கியெடுக்க

ஆடை விழுந்த காலத்தை

பிழையென காட்டி நகர்கின்றாய்

அடையவியலா சூட்டை மெளனத்தில் அடைத்து

யாரும் பருகாதபடி இறுக மூடுகின்றேன்

தொடர்ந்து

அதே வாதத்தை அதே த்வனியில்

ஊற்றக் கேட்கும் நாடகத்தில் நிதானமிழக்கும் கோப்பை

நொறுங்கிச் சிதற

ஒட்டவைக்கும் நியூரானில்

ஓசோன் பொத்தல்

-ரேவா

PALAIVANA LANTHER

 A POEM BY

PALAIVANA LANTHER

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

Kiss a tree that is aflame

A musical instrument would emerge out of it.

Embrace that accompaniment

A woman would surface

Kill her

Then

You can see an animal

Rip it apart and see

Now

The fire

setting out from the bird’s feather

would begin to burn the tree

again

Again…. and again….

பாலைவன லாந்தர்

•

எரிந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு மரத்தை முத்தமிடு

அதிலிருந்து

ஓர் இசைக்கருவி வெளிப்படும்

அந்த இசைக்கருவியை அணைத்துக்கொள்

ஒரு பெண் வெளிப்படுவாள்

அவளை கொன்றுவிடு

அடுத்து

மிருகத்தை காணலாம்

மிருகத்தையும் பிளந்து பார்

இப்போது

பறவை பறக்க தொடங்கும்

பறவையின் சிறகிலிருந்து

புறப்படும் நெருப்பு

மீண்டும்

மரத்தை எரிக்கத் துவங்கும்.

மறுபடியும்