MULLAI AMUTHAN

 A POEM BY

MULLAI AMUTHAN

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

We have cast away the nest

with venom unleashed.

Yet

the voice of the Koel

filled with anguish and despair

hovers over the nest

shattered beyond repair.

This is how I carried him

who went as witness for my sake

Mother said: Be silent….

Write not a word…

Don’t turn enraged

This is how one should press the

cartridges

said my friend …

The shot missed the target

Comrades bear the burden……

The burden of burial ground

weighed in the tears of everyone…

Tell now, isn’t the Koel’s voice of

anguish and despair

reverberating in the graveyard too,

everywhere…..

கூட்டை குரோதத்துடன் அகற்றியிருந்தோம்..

ஆனாலும்

குயிலின் ஈனக்குரல்

இன்னும்

சிதைந்த கூட்டைச் சுற்றி அலைகிறது.

எனக்காக

அவன் சாட்சியாய்ப் போனவனை

இப்படித்தான்

சுமந்தேன்.

அம்மா சொன்னாள்..மௌனமாக இரு..

எதையும் எழுதாதே..கோபங்கொள்ளாதே..

வில்லைகளை

இப்படித்தான் அழுத்தவேண்டும் என தோழனும் சொன்னான்..

குறி பிசகியது..

தோழர்கள் சுமக்கிறார்கள்.

இடுகாட்டின் கனதி அனைவரின் கண்ணீரில் தெரிந்தது..

இப்போது சொல்..

குயிலின் ஈனக்குரல் இடுகாட்டிலும் ஒலிக்கிறது..

முல்லைஅமுதன்