MAHI ADHIRAN

A POEM BY

MAHI ADHIRAN

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

PICASSO’S RESONANCE BEYOND TIME

We forgot showing to the looking glass

as authentic

the flowers sans fragrance blooming in the graveyard of

words discarded -

We forgot that.

Together we drew the painting

Where a cluster of clouds sitting on a sword.

To whom we gave it

We forgot that.

Also the flame of a dream

frozen in the eyes inside closed lids of

the Here and Now

flooding

we hid it too somehow.

Taking me to be a poisonous spider

with its fibres exhausted

You created a hole in the shadow of our booze-bottles.

In that I hid myself with your memories.

Naked wayfarers with their identity lost

wade through us, going past

Splashing all the way

flesh and lard infinite sans tone and shade

oozing out of the nerves of Time

The unbearable softness of Truth

sheds off weightless feathers

in this poem’s bedroom.

பிகாசோவின் ஒலிக்கு காலமில்லை

.......................................................................................

புறக்கணிக்கப்பட்ட சொற்களின் சுடுகாட்டில்

பூத்திருக்கும் வாசமற்ற மலரை உண்மையென

ஆடியிடம் காட்டியதை மறந்துபோனோம்.

ஒரு வாளின் மீது பஞ்சுப்பொதி அமர்ந்திருக்கும்

ஓவியத்தை சேர்ந்தே வரைந்தோம். அதை

யாரிடம் அளித்தோம் என்பதை மறந்தோம்.

நிகழ்காலத்தின் இமைகள் மூடிய விழிகளில்

உறையும் ஒரு கனவுப் பிழம்பு பிரவாகம்

கொண்டதையும் மறைத்துக் கொண்டோம்

நூல் தீர்ந்துபோன விசச் சிலந்தி நானென

நினைத்து ஒரு வளையை வனைந்தாய்

நமது மதுப்புட்டிகளின் நிழலில். அதில்

உனது நினைவுகளுடன் பதுங்கிக் கொண்டேன்.

அடையாளத்தைத் தொலைத்த நிர்வாண

யாத்ரீகள் கடக்கின்றனர் நமக்கிடையில்

காலத்தின் நரம்புகளில் வழியும் வண்ணமற்ற

நிணத்தை வழியெங்கும் தெளித்தவாறு.

உண்மையின் தாங்கவொண்ணா மென்மை

பாரமற்ற சிறகுகளை உதிர்க்கிறது

இந்தக் கவிதையின் படுக்கையறையில்

Mahi Adhiran