VASANTHADHEEPAN

 A POEM BY

VASANTHADHEEPAN

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

Times as barks the Tree has worn

Dreams it stretches as branches

on all sides

sprouted as leaves

its hundred hearts.

On the mouth of the tap-root

Deep-seated in the soil

Thousands of tongues

As adventitious roots

Collects fluidity; moisture

Wading thrugh the chain of fields

It spreads fertility

As the coolness of greenery

It gets into lives myriad.

Absorbing air-pollutions

It fills the atmospheres with

Elixir.

Providing shade and channelizing

It keeps beings alive

With fruits.

That which is felled by

Axe, Saw and Sickle

Is not Tree

But the very life of this world

வசந்த தீபன்

__________________________

காலங்களைப் பட்டைகளாக

தரு அணிந்து இருக்கிறது

கனவுகளைக் கிளைகளாக

திசை எட்டும் நீட்டுகிறது.

இலைகளாக கிளைத்திருக்கின்றன

அதன்

நூறு இருதயங்கள்.

மண்ணில் ஊன்றியிருக்கும்

ஆணிவேர் வாயில்

சல்லிவேர்களாய்

ஆயிரம் நாவுகள்

நீர்மையை சேகரிக்கின்றன.

தொடர் நிலங்களுக்கு ஊடாக

செழிப்பை பரத்துகிறது.

பச்சையின் குளிர்மையாக

உயிர்களுக்குள் ஊடுருவுகிறது.

காற்றின் மாசுகளை உள்வாங்கி

அமுதத்தை வெளிகளில் நிரப்புகிறது.

நிழலிட்டு ஆற்றுப்படுத்தி

கனிகளால் உயிர்களுக்கு உயிரூட்டுகிறது.

கோடாரிகளும் ரம்பங்களும் அரிவாள்களும்

அறுத்தெடுப்பது தருவையல்ல

இகத்தின் வாழ்வை.