IYYAPPA MADHAVAN

 A POEM BY

IYYAPPA MADHAVAN

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

He is an ace revolutionist

Bury him in the beach

He is a grand politician

Bury him in the beach

He is a poet-par-excellence

Bury him in the beach

He is a veteran actor

Bury him in the beach

He is a recipient of Sahithya Akademy

Award

Bury him in the Beach

He is the best fiction writer

Bury him in the beach

He is a star short story writer

Bury him in the beach

He is a profound philosopher

Bury him in the beach

He is a fantastic post-modernist

Bury him in the beach

He is a fantastic theoretician

Bury him in the beach

He is a philanthropist

Bury him in the beach

He is the renowned Mutt-head

Bury him in the beach

He is an astounding spiritual leader

Bury him in the beach

He is a respectable atheist

Bury him in the beach

He is a famous scientist

Bury him

He, a Nobel laureate mathematician

Bury him in the beach

Carry on,

Convert the beach into a mortuary

by all means.

அவர் மிகப் பெரிய புரட்சியாளர்

பீச்சில் புதையுங்கள்

அவர் பெரிய அரசியல்வாதி

பீச்சில் புதையுங்கள்

அவர் ஒரு மகாகவி

பீச்சில் புதையுங்கள்

அவர் பெரிய நடிகர்

பீச்சில் புதையுங்கள்

அவர் சாகித்ய அகாடெமி

விருதாளர்

பீச்சில் புதையுங்கள்

அவர் ஆகச் சிறந்த புனைவு எழுத்தாளர்

பீச்சில் புதையுங்கள்

அவர் மாபெரும்

சிறுகதை ஆசிரியர்

பீச்சில் புதையுங்கள்

அவர் பெரிய தத்துவவியலாளர்

பீச்சில் புதையுங்கள்

அவர் பெரும் சிந்தனையாளர்

பீச்சில் புதையுங்கள்

அவர் சிறந்த

பின்நவீனத்துவவாதி

பீச்சில் புதையுங்கள்

அவர் நல்ல கோட்பாட்டாளர்

பீச்சில் புதையுங்கள்

அவர் ஒரு தர்மகர்த்தா

பீச்சில் புதையுங்கள்

அவர் முக்கியமான

மடாதிபதி

பீச்சில் புதையுங்கள்

அவர் பெரிய ஆன்மீகவாதி

பீச்சில் புதையுங்கள்

அவர் மிதிப்புமிக்க

நாத்திகவாதி

பீச்சில் புதையுங்கள்

அவர் புகழ்பெற்ற விஞ்ஞானி

பீச்சில் புதையுங்கள்

அவர் பெரிய வரலாற்று மேதை

பீச்சில் புதையுங்கள்

அவர் நோபெல் பரிசு பெற்ற கணிதமேதை

பீச்சில் புதையுங்கள்

பீச்சில் புதையுங்கள்

பீச்சை பிணக்கிடங்காய்

மாற்றுங்கள்.

அய்யப்ப மாதவன்

SANGARI SIVAGANESAN

 TWO POEMS BY

SANGARI SIVAGANESAN

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

(1)

The legs that had wandered throughout the day

Through the length and breadth of many a way

The heart that feels weary and forlorn

I would allow them to trod along

the corridor of my own aloneness

to relax and repose

to feel at ease .

I would allow them

to dip their legs

in the stream

Allow them to roll over

in the lawns

I would have them swim across

the blue sky

I would help them reach the moon

and wipe themselves dry.

I would teach them the language of stars.

I would learn love from the lone cloud streak

that is kissing the mountain peak.

Taking them through unknown terrains

then chasing and catching hold of them

with my pen

I would succeed in making them

get inside the enclosure again.

At times

standing atop the mountain

a word would refuse to return.

A dusty word

would leave you perplexed.

A word defying comprehension

would pay no heed

The word bathed in the stream

would come and hug with droplets of water

dripping all over.

Some words would chatter

Some would remain silent

Some words would chat laughing

Some would sulk angrily

All those and more

dashing against each other

Pushing, pulling, then giving way

mutually

one by one would come to sit

and the day’s solitariness

would have turned into a poem composite.

Thus strung with care and concern

so turned into a verse

proving a balm to my fatigues

and a feast to my heart

sweetening the hours

to relish and savour

my poem would’ve metamorphosed

into a bird

to arrive at thee indeed.

•

நாளெல்லாம் அலைந்து

திரிந்த கால்களையும்

சலித்துக் கொள்ளும் மனதையும்

கொஞ்சம் காலாற

கொஞ்சம் மனமாற

எனக்கான தனிமையின்

தாழ்வாரத்தில் உலவ விடுவேன்..

ஓடையில் கால்களை

நனைக்கச் செய்வேன்..

புல்வெளியில் புரளவிடுவேன்..

நீலவானில் நீந்தச் செய்வேன்..

நிலவில் சென்று துவட்டச் செய்வேன்..

வீண்மீன் மொழிகளை

கற்றுக் கொடுப்பேன்..

உச்சி மலையை முத்தமிடும்

ஒற்றை முகிலிடம்

காதல் பயில்வேன்..

எங்கெங்கோ கூட்டிச் சென்று

பின் எழுதுகோலால்

விரட்டிப் பிடித்து

கூடடையச் செய்து விடுவேன்..

சிலநேரம்

மலையுச்சியில் நின்றுகொண்டு

ஒருசொல் வரமறுக்கும்..

புழுதி படிந்த ஒரு சொல்

துளைத்தெடுக்கும்..

புரியாத ஒரு சொல்

புறக்கணிக்கும்..

ஓடையில் குளித்த சொல்

துளிகள் சொட்டச் சொட்ட

வந்தனைக்கும்..

சில சொற்கள் சலசலக்கும்

சில சொற்கள் மௌனிக்கும்

சில சொற்கள் சிரித்துப் பேசும்

சில சொற்கள் கோபம் கொள்ளும்

அத்தனையும்

முட்டிமோதிப் பின் விட்டுக்கொடுத்து

ஒன்றன் பின் ஒன்றாய் உட்கார்ந்து

ஒரு கவிதையாய் மாறியிருக்கும்

அன்றைய தனிமை..

பார்த்துப் பார்த்துப் கோர்த்த கவிதை

என் சலிப்புக்களுக்கு மருந்தாகி

மனதுக்கு விருந்தாகி

பொழுதுகளை இனிதாக்கிவிட்டு

பறவையாய் மாறியிருக்கும்

உங்களிடம் வருவதற்காய்..

சங்கரி சிவகணேசன்

(2)

The tiny seed

carrying a giant jungle within

would strive to move away

from beneath the crushing rock

and sprout

The rock to be smashed

remains ignorant of the seed’s

‘I’

till it comes to life.

The rocks think that the seeds

are hiding under the boulders

out of fear.

Poor rocks

They were blissfully unaware of

their impending death

that the potency of the seed

would cause

When the life of a seed

blooming in silence

bringing the sky within its reach

and joining hands with the wind

the rocks burn and turn into nothing

The Sun plants affectionate kiss

on the forehead of those plants

that are seeking their

identities.

•

அழுத்தும் பாறைகளின்

அடியிலிருந்து விலகி

முளைவிட முயலும்

பெருங்காடு சுமக்கும்

சிறு விதை,

உயிர்த்தெழும் வரை புரிவதில்லை

பொடியாகும் பாறைக்கு

விதையின் சுயம்..

வாழ்வதற்கு அஞ்சி

பாறைக்கடியில்

பதுங்கிக் கிடக்கிறது

என்றுதான் அவை

நினைத்துக் கொள்கின்றன..

பாவம் பாறைகள்

விதையின் வீரியத்தில்

நிகழும் அதன் மரணம் பற்றி அறிந்திருக்கவில்லை..

ஓசையில்லாமல் நிகழ்ந்துவிடும்

ஒரு விதையின் உயிர்ப்பு

வானத்தை தன் வசப்படுத்தி

காற்றோடு கை சேர்க்கையில்

வெந்து தணிகின்றன பாறைகள்

முகவரி தேடும் செடிகளை

உச்சி முகர்கிறது சூரியன்...

சங்கரி சிவகணேசன்

SHATHIR SHAKI

 A POEM BY

SHATHIR SHAKI

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

At least once

sing in the bathroom to your heart’s content

At least once

paint the crow white and see

At least once

get beaten by your siblings

At least once

ascend on stage and accomplish leadership

At least once

travel a long distance all alone

At least once

buy balloons and give them to children

At least once

appease mother’s hunger

At least once

give a slap on the cheek of fish

At least once

dance in the middle of the road

At least once

glide down the mountain

At least once

swim in the sea

At least once

experience humiliation utmost

At least once

do what you want

without taking the society

into account

For

Let’s remember

that it is recalling experiences

that makes life appealing ever.

Shathir Shaki

•

ஒரு முறையாவது

குளியளறையில் பாடிப்பாருங்கள்

ஒரு முறையாவது

காகத்திற்கு வெண்ணிறம் பூசிப்பாருங்கள்

ஒரு முறையாவது

சகோதரர்களிடம் அடிவாங்கி பாருங்கள்

ஒரு முறையாவது

மேடை ஏறி தலைமைத்துவம் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்

ஒரு முறையாவது

தனிமையில் வெகுதூரம் பயணித்து பாருங்கள்

ஒரு முறையாவது

சிறார்களுக்கு பலூன்கள் வாங்கி கொடுங்கள்

ஒரு முறையாவது

தாயின் பசி தீர்த்து பாருங்கள்

ஒரு முறையாவது

மீன்களின் கன்னத்தில் அறைந்து பாருங்கள்

ஒரு முறையாவது நடு

வீதியில் நின்று ஆடிப்பாருங்கள்

ஒரு முறையாவது

மலையில் சருக்கி விழுந்து பாருங்கள்

ஒரு முறையாவது

கடலில் நீந்திப்பாருங்கள்

ஒரு முறையாவது

அவமானமாய் அசிங்கப்பட்டு பாருங்கள்

ஒரு முறையாவது

சமூகத்தை கணக்கில் எடுக்காமல் உங்களுக்கு பிடித்ததை செய்து கொள்ளுங்கள்

ஏனெனில்

அனுபவங்கள் நினைத்தால் மட்டுமே

வாழ்க்கை சுவாரஸ்யமாக இருக்கும்

என்பதை மறந்து விடாதீர்கள்

~சாதிர் ஷகி ~

JEYADEVAN

 TWO POEMS BY

JEYADEVAN

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

(1) A CUP OF LOVE

The love of one and all

are not the same

The love of some women

is like the flower with worm-snake

In laughter it is flower

If provoked, snake for sure

The love of some

is like nail-polish

Excessively elegant

Those who love in-depth

just as relishing a cup of tea

would each day leave behind

dove-feathers

on the shore where they sat and conversed

Just the way the parrot is reared with

feeding milk

Love nurtures one

feeding emotions

As cotton with the shell opened

it might also run off one fine evening

Consummate love is like the water

flowing along the canals and joining the river

Tiger’s roar

Snail’s crawl

Butterfly’s perch

Stallion’s leap

So the lovers would be in

acts myriad

But

Love is like a glass vase

that is there always

expecting ever a finger

awaiting the opportune moment to push it

Just as the deer-skin contains in it

the body-heat of he who sat upon and left

the forever young love

would stealthily store the kisses

exchanged by lovers

For he who has not loved

Time has in store

a useless walking-stick

and an umbrella unfurled.

ஒரு கோப்பை காதல்

எல்லோருடைய காதலும்

ஒரே மாதிரி இருப்பதில்லை

சில பெண்கள் காதல்

பூநாகம் மாதிரி

சிரித்தால் பூ

சீண்டினால் நாகம்

சிலருடைய காதல் நகப்பூச்சு மாதிரி

நளினமாய் இருக்கும் மிகமிக

கோப்பை தேநீரை ரசித்துக் குடிப்பவர் போல

அனுபவித்துக் காதலிப்பவர்

ஒவ்வொரு நாளும் விட்டுச்

செல்வார்கள் புறா இறகுகளை

அமர்ந்து பேசிய கடற்கரையில்

கிளிக்கு பால் ஊட்டி வளர்ப்பதுபோல

உணர்வுகளை ஊட்டிஊட்டி

வளக்கும் காதல்....

ஓடு திறந்த பஞ்சுபோல

ஓடவும் கூடும் ஒரு பொன்னந்தி பொழுதில்

வாய்க்கால் வழி ஓடி ஆற்றில் கலக்கும் தண்ணீர் போன்றது

பக்குவப்பட்ட காதல்

புலியின் உறுமல்

நத்தையின் ஊர்தல்

பட்டாம்பூச்சியின் அமர்தல்

குதிரையின் பாய்ச்சல்

என வெவ்வேறு இயக்கத்தில்

இருப்பார்கள் காதலர்கள்

ஆனால்

காதல் என்பது எப்போதும் இருக்கும்

கண்ணாடி குடுவை போல

தட்டிவிடத் தயாராய் ஒரு விரலை

எதிர் பார்த்து

தன் மேல் அமர்ந்துவிட்டுப் போனவன் உடல் சூட்டை

மான் தோல் வைத்திருப்பதுபோல

காதலர் இட்ட முத்தங்களை தன்னுள்

பதுக்கி வைத்திருக்கும்

இளமையான காதல்

காதலிக்காதவனுக்கு எப்போதும்

வைத்திருக்கும் காலம்

ஒரு உதவாத கைத்தடியையும்

விரிக்காத குடையையும்

ஜெயதேவன்

(2)

A house remote

Aloneness absolute

You feel as if someone is seated

in the empty chair

The strands of downpour so torrential

chat with you as a close pal

When all at once the rain stops

You feel as if you have lost a friend

who is bidding adieu.

When it is evening

in the aroma blowing

from somewhere

of Manoranjitham flower

Do you inhale the odour

of Vanaranjani sister

who set herself aflame

Does your heart hear the tinkling anklets

sporadically

A blank sheet stirs

as if someone is leafing through the pages

of your diary

Something eerie

You turn a little jittery

With your pen you launch

the first line of your poetry

The feeling of someone peeping intensely

and reading from behind

engulfs thee.

At the gate a thudding nose

Someone seems like removing the footwear

and entering inside.

Mind turning murkier

you feel the strolling time of the ghost

mentioned by grandma

in your childhood

has arrived.

For sure,

the fruiting stage

of your coming of age

for evolving into a poet

is all set

in right earnest.

•

ஒதுக்குப்புறமான வீடு

எவருமற்ற தனிமை

காலியாய் உள்ள நாற்காலியில் யாரோ அமர்ந்திருப்பது போல்

உணர்கிறீர்கள்

அடை மழைத் தாரைகள் நண்பனைப்

போல் உங்களிடம்

பேசுகின்றன

சட்டென மழை விட்டதும்

விடைபெற்றுப் போகின்ற ஒரு நணபனை இழந்தது போல் கருதுகிறீர்கள்

மாலையானதும் எங்கிருந்தோ வீசும்

மனோரஞ்சிதத்தில்

தீக்குளித்த வனரஞ்சனி அக்காவின்

வாசம் வீசுகிறதா

விட்டு விட்டு கொலுசொலி கேட்பதாக

மனதில் படுகிறதா

ஒரு வெற்றுத்தாள் அசைகிறது

யாரோ ஒருவர் உங்கள் டைரியை

புரட்டுவது போல் ஒரு அமானுஷ்யம்

உங்களுக்கு லேசான திகில்

எழுதுகோலில் கவிதையின் முதல்வரியை துவக்குகிறீர்கள்

பின்னிருந்து எவரோ உற்று வாசிக்கும் உணர்வு வருகிறது

வெளிவாசலில் சரட்டெனும் ஒலி..

யாரோ செருப்பை கழற்றிவைத்து

உள்ளே நுழைவது போல் படுகிறது

மசங்க ஆரம்பித்ததும் பாட்டி பால்யத்தில் சொன்ன பேய் நடமாடும்

நேரம் வந்து விட்டதாக நினைக்கிறீர்கள்

சந்தேகம் வேண்டாம் நீங்கள் கவிஞனாவதற்கான

பூப்பு உங்களில் பூக்கத் துவங்கிவிட்டது.

ஜெயதேவன்