MALINI MALA

 A POEM BY

MALINI MALA

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

The rain commencing from the evening itself

so pleasantly cool

even at this time when

taking the night in its hands

and bathing it thoroughly

fails not to tap at my window

and invite me to go dance with it.

With all the interest in joining hands with it

and playing to my heart’s content

dried up and gone,

these days

I can’t dance in rain

with the leftovers in me being

the burning summer

and the hard rocks of remembrance.

Rubbing the rocks against each other

we can heat the rain.

In that the Rain might get roasted

and destroyed

Or

casting aside its dance-par- excellence

It might seethe and explode

No need for those two at this night.

I can do one more thing

If wanted

upon that which flood along the road

as swelling river

I can float boats tearing off the empty pages

of the Book of Life lying at my feet.

And till the heart gets thoroughly soaked

in dreams of climbing inside

and voyaging

reaching the shore on the other side

and living there least once

with Rain,

revelling in its company

and so reborn _

With such dreams,

mostly

ere this night breaks into dawn

writing a poem that climbs not ashore

in paper boats

I might gift it to Rain.

Malini Mala

மாலையிலேயே

சிலுசிலுக்கத் தொடங்கிய மழை

இரவினைச் சுவீகரித்து

கனதியாகக் குளிப்பாட்டும்

இந்நேரத்திலும் மறக்காமல்

வழமை போலென்

சாளரத்தில் தட்டி

ஆடவாவென

அழைக்கத் தவறவில்லை.

.

இப்போதெல்லாம்

அதனுடன்

கலந்தாடும் ஆர்வங்கள்

வற்றிப்போன என்னிடம்

எஞ்சிக்கிடக்கும்

கடுங்கோடை

ஞாபகபாறைகளைச் சுமந்து கொண்டு

மழையாட முடியாது.. ,

பாறையை உரசி உரசி

மழையை வெப்பமூட்டலாம்

அதில்

மழை வெந்து போகவும் கூடும்

அல்லது,

தன் ஒயிலாட்டத்தைப் புறக்கணித்து

குமுறி வெடிக்கலாம்.

இரண்டுமே

இந்த இரவில் வேண்டியதில்லை.

வேண்டுமானால் நான்

இன்னொன்றும் செய்யலாம்.

வீதிமேவி ஆறெனப்பாயும்

அதன் மீது - என்

காலடியிற் கிடக்கும்

வாழ்க்கைப்புத்தகத்தின்

வெற்றுப் பக்கங்களைக் கிழித்து

கப்பல் செய்து விடலாம்.

அதன் மீதேறிப் பயணித்து

மறுகரையேறி

ஒரே முறையேனும்

மழையோடாடி வாழலாம்

என்ற கனவுகளுடன்

மனதாறும் வரை

மழையாடலாம்.

அப்படியான கனவுகளோடு

அனேகமாக,

இன்றைய இரவு

விடிவதற்குள்

காகிதக் கப்பல்களால்,

கரையேறாத ஒரு

கவிதையை வரைந்து நான்

மழைக்குப் பரிசளிக்கக்கூடும்.

PRADHABA RUDRAN

 A POEM BY

PRADHABA RUDRAN

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

FREEDOM ESTRANGED

As the alarm set by someone unknown

_ hordes of words

following no line-alignment

nor the sequence of Time

keep sounding and hiding

on the screen

Waves keep roaring incessantly

inside the head

Decayed empty words crowding

turn alien from this point

For handing over

their Freedom

none there

in truth

any more.

அந்நியமாகிய விடுதலை

யாரோ

செட் செய்து வைத்த

அலாரமென

வார்த்தைக் கூட்டங்கள்

வரிசைமுறையோ

காலமுறையோ

பின்பற்றாது

எண்ணத்திரையில்

ஒலித்துக்கொண்டும்

ஒளித்துக்கொண்டும்

இருக்கிறது.

மண்டைக்குள்

அலையடித்துக்கொண்டே

இருக்கிறது

உணர்வற்ற

வெற்று

வார்த்தைக் கூட்டங்கள்

இங்கிருந்து

அந்நியமாகிறது

அதன் விடுதலை

கையளிக்க

யாரும் அங்கு

நிஜத்தில்

இல்லை.

THIRUGNANASAMPANTHAN LALITHAKOPAN

 A POEM BY

THIRUGNANASAMPANTHAN LALITHAKOPAN

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

Kneeling down and praying

the candle would be lit

Chanting manthras

ghee-lamp, camphor incense sticks would be lit

Moments ecstatic

quivering worshipping

shedding tears

with bodies burnt

as sheer glow

and thus smell also

this is how

“the smells of death of things neuter

are sown and grown in the forms of hues.

So used to do that

we go past

the smells of “tyres”

and those rolled in “polythene covers”

and set afire.

Thirugnanasampanthan Lalithakopan

முழங்காலிட்டு செபித்து ஏற்றப்படும்

மெழுகுவர்த்தி;

பிரார்த்தனைகளுடன் ஏற்றப்படும்

நெய்தீபம்,கற்பூரம்,ஊதுபத்தி.

சிலிர்த்து வணங்கி

நீர் உகுத்து;

பரவசமாகும் கணங்கள்.

உடலங்கள் கருகி

ஒளியாயும்;

வாசமாயும்.

இப்படித்தான்

"அ,ஃ றிணைகளின் மரணத்தின்

வாசனைகள்" நிறமூர்த்தங்களில்

பயிரிடப்படுகின்றன.

பழக்க தோசத்தில்

கடந்து செல்கிறோம்;

"டயர்களின்"வாசனைகளையும்

"பொலித்தீன் உறைகளில்"

சுற்றப்பட்டு தகனிக்கப்படுவோரையும்.

-லலித்தா-

DINA. K.

 A POEM BY

DINA. K.

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

Initially I thought he was insane

Only on observing keenly i could see

that he was conversing with a tree.

I was surprised

Hiding my astonishment I stood unseen

and watched

The tree complained to him of the birds

not paying the balance rent of days bygone

and the noise caused by the Mynas

sitting on the electric wires

Also

it expressed regret

for being stationed there

from start to finish.

It would be maddening.

What can he do

Poor he….

So he kept quiet

At last while leaving

‘I want a ripe leaf’, said he.

Smiling the tree shed one for his sake.

Long after he had gone

I approached the tree

with a handful of sand.

In the meanwhile

I had memorized the tree’s language.

It told me

the same complaints

the same grievances

I asked playfully.

But just as the ripe leaf

it gave me the roots too.

After that

carrying the root in a handful of soil

I approached the next tree.

Thus

I have fashioned a

desert..

Dina K

முதலில் அவரை

பைத்தியம் என்று

நினைத்தேன்

உற்றுப் பார்த்தபோது தான்

தெரிந்தது அவர்

மரத்துடன் மிகச்சாதரணமாக

பேசிக் கொண்டிருந்தார்

ஆச்சரியமாக இருந்தது

ஆச்சரியத்தை

மறைவாக நின்று

கவனித்தேன்

பறவைகள் பழைய வாடகை

பாக்கி கொடுக்காதது குறித்தும்

மின்சாரக் கம்பியில்

அமரும் மைனாக்களின்

இரைச்சலைக் குறித்தும்

அவரிடம்

புகார்களை தெரிவித்தது மரம்

மேலும்

பிறந்ததிலிருந்து

ஒரே இடத்தில்

வாழ்வது

குறித்து மிகவும் வருத்தப்பட்டது

பாவம்

பைத்தியம் பிடித்தது போல இருக்கும்

அவரால் என்ன செய்துவிட முடியும்

அமைதியாக இருந்தார்

கடைசியாகப் போகும் போது

எனக்கொரு பழுத்த இலை வேண்டும் என்றார்

மரம் சிரித்தபடி அவருக்காக உதிர்த்துக் கொடுத்தது

அவர் சென்றபின்

வெகுநேரம் கழித்து

ஒரு பிடி மண்ணுடன்

மரத்திடம் சென்றேன்

அதற்குள் மரத்தின் மொழியை

மனனம் செய்திருந்தேன்

அதே புகார்களை

அதே வருத்தத்தை

என்னிடமும் தெரிவித்தது

விளையாட்டாகத் தான்

கேட்டேன்

பழுத்த இலையைப் போலவே

கேட்டதும் வேரைத்

தந்துவிட்டது மரம்

அதன்பிறகு

பிடி மண்ணில் வேரைச்

சுமந்தபடி அடுத்த மரத்திடம்

சென்றேன்

இப்படியாக

நான் ஒரு

பாலைவனத்தை

உருவாக்கினேன்

PAALAINILAVAN

 A POEM BY

PAALAINILAVAN

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

INJUSTICE

The spotlight on the dead one

Didn’t come into being all of a sudden

The halo of the dead

has been enduring right till now.

In hunger and tears it is woven.

In love and kiss

it wanders dnon-stop.

When the Dead was alive

why didn’t we realize

the Messaiah in him

Bringing the Cross and making him lie on it

Day-in and day-out

Oh, why do we keep appraising him

on a daily basis

More than of the one alive

the radiance of the dead

is divinity personified.

Wounded

Humiliated

and died in illumination

Renouncing his bodily semblance

Has resurrected for ever

In his wounds.

We cannot interfere with the glow of the dead.

We

Don’t turn one into a Messiah.

Even the Messengers of God cannot do it.

He

Came as a Messiah

strewn his torso

as a slice of bread

and

tearing off his body

as an attire

and resurrected in form anew

gained eternity in words.

Despite our beating and torturing him

He remained a Messiah

Rrght till the end.

His blood

is pristine.

The stain in our hands

Is but injustice

meted out to him by us.

Paalainilavan Nilavan

•

அநீதி

இறந்தவர்

மீதான வெளிச்சம்

திடீரென உதிக்கவில்லை

இறந்தவரின் ஒளி

இதுகாறும் சாசுவதமானது

பசியிலும்

கண்ணீரிலும் அது ஊடுபாவியுள்ளது

காதலிலும் முத்தத்திலும்

அலைந்த திரிந்தது

இறந்தவர்

இருந்த போது

நாம் ஏன்

அவரை

மெசியாவென்று அறியவில்லை

சிலுவைக் கொண்டுவந்து

அதில்

அவரை படுக்க வைத்து

ஏன் தினமும்

அளவெடுத்துக்கொண்டிருந்தோம்

உயிரோடு இருப்பவரைவிட

இறந்தவரின் ஒளி

தெய்வீகத்தில் நிறைந்துள்ளது

காயங்கள் பட்டு

அவமதிக்கப்பட்டு

ஒளியில்

மரணித்தவர்

தன் சொந்த சரீர சாயலை துறந்து

தன் காயங்களில்

என்றென்றைக்குமாக

மறு ரூபப்பட்டுள்ளார்

இறந்தவரின்

ஜோதியில் நாம் குறிக்கீடேதும்

நிகத்த வியலாது

நாம்

ஒருவரை மெசியாவாக ஆக்கவில்லை

அது தேவதூதர்களாலும் இயலாது

அவர்

மெசியாவாக வந்தார்

தன் உடலை

ஒரு ரொட்டித் துண்டாகப் பீய்த்துப்போட்டார்

உடலை

ஒரு உடையாக கிழித்தெறிந்து

மறுரூபப்பட்டு

சொற்களில் நித்தியத்துவம் பெற்றார்

நாம்

அவரை அடித்துத் துன்புறுத்தியும்

அவர்

முடிவு பரியந்தம்

மெசியாவாகவே இருந்தார்

அவருடைய ரத்தம்

குற்றமில்லாதது

நமது கைகளின் கறை

நாம் அவருக்குச் செய்த அநீதி.

S.J.BABIYAN

 A POEM BY

S.J.BABIYAN

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

ONLINE EDUCATION

She tried, sitting

Also tried, standing

And also tried leaning against the wall

Except her image

nothing else could be seen!

At last the video appeared

But, alas, no audio

The way my little daughter suffers

in the name of online education

is indescribable; unbearable.

My heart yearns to cast it away

as a façade of teaching and learning.

With Cell-phone held on both hands

and laptop on the table

struggling for hours together

Dialogue and Airtel

Mobytel and Hatsi

melting away what little money we have

fail to provide ‘coverage’.

Seeing the way she suffers

with her legs bearing the brunt

my heart grows burdensome.

மெய்நிகர் கல்வி

குந்தியிருந்து பார்த்தாள்.

எழும்பி நின்றும் பார்த்தாள்.

சுவரிலே சாய்ந்திருந்தும் பார்த்தாள்.

அவள் விம்பத்தை தவிர

வேறொன்றும் தெரியவில்லை. !

நிழல் வந்தும் ஒலியில்லை

மெய்நிகர் கற்றலுக்காய்

என் மகள் படும் துன்பத்தை

என்னவென்பேன்.?

பொய்யான கற்ற லென்றே

புறந்தள்ள நினைக்கிறது

என் மனம்.

கை யிண்டில் கைப்பேசியும்

மேசையில் லப்டொப்பும்

பல நேரம் மெனக்கெட்டும்

டயலொக்கும் எயார்டெலும்

மொபிடெலும் ஹட்சியும்

காசை கரைத்ததே தவிர

கவரேஜ் தரவில்லை.

கால் கடுக்க அவள் படும்

கஷ்டத்தை கண்டு

கனக்கிறது மனம்.

செ.ஜெ பபியான்

ADHEEDHAN SUREN

 A POEM BY

ADHEEDHAN SUREN

Translated into English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

HONOURABLE OFFICER

Has retired from service just recently

As he is a staunch believer of God

He can go to the temple daily.

He who has been doing the walking exercises

inside the apartment campus all these days

can henceforth go to the nearby park

sit and chitchat about global issues

with his fellow-pensioners.

It would indeed be satisfying to be

just like all others

watching news and cricket matches

in TV

and enjoying them to the hilt.

Of course, now and then

he can go out

for buying vegetables and for meeting old friends.

Yet

He keeps venting out his grievance

of the fear gripping him

of the prospect of spending the

rest of his life

in searching for another chair

similar to the one

which had held his bums

for more than a quarter century.

மேதகு அதிகாரி

மிகச் சமீபத்தில்தான்

பதவியிலிருந்து ஓய்வு பெற்றிருந்தார்

தீவிர கடவுள் பக்தி உடையரவராகையால்

தினந்தோரும் தவறாமல்

கோவிலுக்குச் செல்லலாம்

அடுக்கக வளாகத்திற்குள்ளேயே

இதுவரை காலையில்

நடைபயிற்சி சென்று கொண்டிருந்தவர்

இனி மாலை நேரங்களில்

அருகிலிருக்கும் சிறு பூங்காவில்

சக ஓய்வூதியக்காரர்களுடன்

உலக விஷயங்களைப் பேசுவதில்

எவ்விதத் தடையும் இருக்காது

மற்றெல்லோரையும் போலவே

தொலைக்காட்சியில் செய்திகளையும்

கிரிக்கெட் போட்டிகளையும் கண்டு களிப்பதில்

திருப்திதான்

அவ்வப்போது காய்கறிகள் வாங்கவும்

பழைய நண்பர்களைப் பார்க்கவும்

வெளியில் போய்வரலாம்தான்

ஆனாலும்

கால்நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக

புட்டத்தைத் தாங்கிப் பிடித்திருந்த

அந்த நாற்காலியைப் போல்

வேறொன்றைத் தேடிக் களைப்பதிலேயே

மீதமிருக்கும் வாழ்நாள் கழிந்துவிடுமோ

என்கிற ஐயம்

தன்னை வாட்டிக் கொண்டிருப்பதாக

அங்கலாய்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்...

அதீதன் சுரேன்