ABDUL SATHAR

THREE POEMS BY 

ABDUL SATHAR

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*first Draft)

A man insane he is

Not having the need to face

This world confusion-confounded….

What he does

He knows not at times….

He wants to embrace his fellowmen 

and love them with all his heart….

But they shy away

Put off by his outward appearance….

With long dishevelled tresses

Uncouth attires

He remains…

Some make fun of him…

But his heart

Has inherent love for

The universe

And its species

And remains pure pristine.

Seeing how they view him

He wants to hide himself from humans….

He isolates himself

With fears and worries filling him

He languishes in an unnecessary

 sense of guilt…

he realizes nothing

bothers not of anything

he wants to find a release 

from all responsibilities…

At night

keeping awake for long

with his soulful eyes

Converses with the moon and stars

Luminous in the sky

He mixes hues in void…

That

Becomes surreal art

You call him a lunatic

But, he in fact is

an enlightened soul.

He sees things that ordinary humans 

see not

All his elucidations are exclusive ones

as enticing the future.

His comprehensions deep

His ideas firm

And you call him  insane

Precisely for this – yes?

He is already dead within…

Not having the need to realize anything

And he doesn’t want to live again

For the sake of the world

Outside.

Allow him to live on

As someone dead and gone

within

As a man insane

Instead of living In this world 

where

all things fair and just 

are extinct

and a life of righteousness

has become a rarity

Being in his own world

as mentally deranged

would be sheer bliss indeed! 

இந்த குழப்பமான உலகத்தை

எதிர்கொள்ள அவசியமற்ற

மனம் பிறழ்ந்தவன் இவன்..

இவன் என்ன செய்கிறானென்று

இவனுக்கே சில சமயங்களில்

தெரிவதில்லை..

இவன் சக மனிதர்களை

அரவணைத்து

அன்பு பாராட்ட

எண்ணுகிறான்..

இவனது புறத்தோற்றத்தைக்கண்டு

அவர்கள் ஒதுங்குகிறார்கள்..

நீண்ட கலைந்த முடிகளுடனும்

சீரற்ற ஆடைகளுடனும்

காணப்படுகின்றான்..

சிலர் இவனை

எள்ளி நகையாடுகிறார்கள்..

இவனது உள்ளமோ

பிரபஞ்சம் மீதும்

உயிர்கள் மீதும்

உள்ளார்ந்த நேசம் கொண்டு

தூய்மையாக உள்ளது.

இவனைப்பற்றிய அவர்களது

எண்ணம் கண்டு

இவன் மனிதர்களிடமிருந்து

தன்னை மறைத்துக்கொள்ள

விரும்புகிறான்.. 

தன்னை தனிமைப்படுத்திக்கொள்கிறான்..

பயங்களும் கவலைகளும் ஆக்கிரமிக்க

தேவையற்ற தீவிர 

குற்ற உணர்வில் உழல்கிறான்..

எதையும் உணர்வதில்லை.. 

எதைப்பற்றியும் 

கவலை கொள்வதில்லை..

பொறுப்புகளிலிருந்து விடுபட

விரும்புகிறான்… 

இவன் இரவில் 

நெடுநேரம் விழித்திருந்து

தனது ஆத்மார்த்த விழிகளால்

வானில் ஒளிரும்

நிலவிடமும் விண்மீன்களுடனும்

உரையாடுகிறான்..

இவன் சூன்யத்தில்

வண்ணங்களை 

குழைக்கின்றான்..

அது ..

மீமெய்மையியல் ஓவியமென

ஆகிறது..

இவன் மனம் பிறழ்தவனென

நீங்கள் கூறுகிறீர்கள்..

ஆனால் இவன் 

ஞானம் மிகுந்தவன்..

மனிதர்கள் காணாததை 

இவன் காணுகின்றான்.

இவனது விளக்கங்கள் அனைத்தும்

எதிர்காலத்தை ஈர்க்கக்கூடியது போன்று

தனித்துவமானவை..

இவனது புரிதல் ஆழமானது..

இவனது கருத்துக்கள்

உறுதியானவை..

அதனால்தானே இவனை

மனம் பிறழ்ந்தவன் 

எனக்கூறுகிறீர்கள்..

இவன் உள்ளுக்குள் 

இறந்து விட்டான்… 

எதையும் உணர தேவையற்று

மறுபடியும் வெளி உலகிற்காக

உயிர்வாழ விரும்பவில்லை..

தன்னுள் இறந்தவனாகவே

மனம் பிறழ்தவனாகவே

இவனை வாழ விடுங்கள்..

நியாயங்கள் மடிந்துவிட்ட…

அறம் சார்ந்த வாழ்வே

அருகிவிட்ட …

இவ்வுலகில்

வாழ்வதைவிட

மனம் பிறழ்தவனாக

அவனது உலகில் 

இருப்பது எத்தனை சுகம்…

-கோவை.அப்துல் சத்தார்

(2)

As the stone lying in water

I  remain…

in silence

lone…

with no obstruction

Despite seeing the course of Time

Daring to be unafraid….

Discarding  all the burdens 

of day

along the way

all too pleasant….

With no worries at heart

Reclining slowly under the shade of tree

I turn light….

In the atmosphere that 

I have created for my own self

I  allow my heart to

relax.

Inhaling the air

Soaking in the breeze and 

Reveling

Blending  with the day’s beauty

I, being myself

Ho , how blissful it is!

நீரில் கிடக்கும் 

கல்லினைப்போல்

அமைதியாய் நான்.. 

தனிமையில்…

எந்த தடையுமின்றி…

காலத்தின் ஓட்டம் கண்டும் 

கலங்காமல்…

பகலின் பாரம் 

யாவும் துறந்து,  

இனிமை ததும்பும் 

இனிய வழியில்….

மனதில் ஏதும் 

கவலையின்றி

மரநிழலில் 

மெல்ல சாய்ந்து 

நான் தளர்கிறேன்…

எனக்கென நானே 

உருவாக்கிய சூழலில் 

இதமாய் இதயம் 

இளைப்பாறுகின்றேன்…

மூச்சில் காற்றை முகர்ந்து,

தென்றலில் தோய்ந்து திளைத்து,

நாளின் அழகில் கூடி

நான் நானாக இருப்பது

எத்தனை இனிது…!

-கோவை.அப்துல் சத்தார்

(3)

In those days that echo your name

I slowly walk along the rims of aloneness

and amidst crowds jampacked

As the fading glow of the faraway star above

In the direction where you live

a droplet of my life lingers…

My laughter

in the smile at the corner of your lip

My calm

in those moments of our communion

I have entrusted.

Just as the song that has 

forgotten its rhythms 

each and every heartbeat of mine

remains incomplete 

in tales that never end

and silences with language lost

I search for thee

with a craving beyond words.

When rarely a hairline void

touches thee

Do realize that it is me…

The one who has lost my heart 

in thee.

உன் பெயரை எதிரொலிக்கும் 

நாட்களில்…

தனிமையின் ஓரங்களிலும்

கூட்ட நெரிசல்களிலும்

மெல்ல நான் நடக்கின்றேன்..

வானின் தொலைதூர

விண்மீனின் மங்கும் 

ஒளியைப்போல்..

நீ வாழும் திசையில்

என் உயிரின் ஒரு துளி

தங்கிவிட்டது..

எனது சிரிப்பை 

உனது இதழோரப்புன்னகையிலும்..

எனது அமைதியை 

நாம் சேர்ந்திருந்த கணங்களிலும்..

நான் தந்துவிட்டேன்…

தன்னுடைய சந்தங்களை 

மறந்த பாடலைப்போல்

என்னுடைய ஒவ்வொரு

இதயத்துடிப்பும்

முழுமையற்றதாகவே உள்ளது..

முடிவுறாத கதைகளிலும்

மொழியிழந்த மெளனங்களிலும்

சொற்களில் அடங்கா ஏக்கத்துடன்

உன்னைத்தேடுகிறேன்…

எப்போதேனும் 

ஒரு மெல்லிய வெறுமை

உன்னை தீண்டினால்…

உணர்ந்து கொள்..

அது நான்தான்..

உன்னில் எனது இதயத்தை

தொலைத்த.. 

நான்தான்…!

-கோவை.அப்துல் சத்தார்

NIZAM SYED

 THREE POEMS BY 

NIZAM SYED

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

My photograph 

with weapon in hand

in different angles

go out as news many

For you

I deserve to be killed

Kneeling down

Tying my hands at the nape

before setting right the armament

full of shells

Just go to my house and see

For some time

You wouldn’t be able to cross my destinies.

 They all brim with the stench of dead bodies 

If possible

please retrieve and hand over the 

corpses of children

buried in ruins.

கையில் 

ஆயுதம் தாங்கிய

என் நிழற்படம் 

வேறு வேறு கோணங்களில் 

வெவ்வேறு செய்திகளாக 

வெளியேறுகிறது 

உங்களை பொருத்தவரையில் 

கொல்லப்பட வேண்டும் 

மண்டியிட்டு 

கைகளை பிடரியில் கட்டி

தோட்டாக்கள் நிறைந்த ஆயுதத்தை சரிசெய்யும் முன்

என் வீட்டிற்குள் 

சென்று பாருங்கள் 

உங்களால் சற்று நேரம் 

என் வீதிகளையே கடக்க இயலாது 

அவ்வளவும் பிண நெடி

முடியுமெனில் இடிபாடுகளில் புதைந்த

குழந்தைகளின் 

சடலங்களை மீட்டு தாருங்கள்.

-நிஜாம் சையத்

(2)

For getting lost

a small sorrow proved suffice

The image seen in the piece of glass 

broken in a terrible fall

none wants to celebrate.

Karmic fault

would make us stand forsaken

thus.

Exiting is not so easy

If there are no hues

suiting your whims and fancies

 -no issues

I will be a strand of feather 

wandering directionless 

along the wind’s course.

தொலைந்து போவதற்கு 

போதுமானதாக இருந்தது சிறு துயர் 

பெரும் வீழ்ச்சியில்

உடைந்த கண்ணாடி சில்லில் தெரியும் 

பிம்பத்தை

யாரும் கொண்டாட விரும்புவதில்லை 

கர்ம பிழை 

இப்படி தான் 

நிராயுதபாணியாக நிற்க வைக்கும் 

அவ்வளவு எளிதல்ல 

திரும்புதல் 

உங்கள் 

விருப்பங்களுக்கு ஏற்ற நிறங்கள் 

இல்லாத பட்சத்தில் 

காற்றில் 

திசையற்று திரியும் 

இறகாக இருந்து விட்டு போகிறேன்.

-நிஜாம் சையத்

(3)

Those who rarely visited

had come

Welcoming them with a smile

Playing the ideal host

offering them hot Tea

We were chitchatting.

The Alarm didn’t sound in time.

Getting ready all too hurriedly

I came to office

During the Tea-break

I remembered.

Wonder what they did….

Those visited in my dream.

வராதவர்கள் 

வந்திருந்தார்கள் 

ஒரு புன்சிரிப்புடன் வரவேற்று

தேனீர் உபசரித்து  பேசிக்கொண்டிருந்தோம் 

அலாரம் அடிக்க 

நேரம் தவறி இருந்தது 

அவசர அவசரமாக புறப்பட்டு 

அலுவலகம் வந்தேன் 

தேனீர் இடைவேளையில் தான் 

ஞாபகம் வந்தது

என்ன செய்தார்களோ..

கனவில் வந்தவர்கள்.

நிஜாம் சையத்

PAADHASAARI VISWANATHAN

 FOUR POEMS BY 

PAADHASAARI VISWANATHAN

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

(1)

In women’s tears

there could be trickery at times

But man’s tears don’t pretend ever.

By and large

In the hushed up sobs of man

Tears would burn with 

the pulsating heat of veracity, for sure.

பெண் அழுகையில் 

சிலபோது அதில் 

பசப்பல் இருக்கக் கூடும்..

ஆனால் ஒருபோதும் 

ஆண் அழுகையில் பாசாங்கு இருக்காது தானே?

பொதுவாக 

ஆணின் 

வாய் பொத்தின 

கேவலில் 

சத்தியத்தின்உயிர்வெம்மையுடன் கண்ணீர் சுடும்.

(2)

Stench unbearable yet it is manure

Organic manure that decays to help crops

Flourish and so live on….

Stench horrendous

for you alone

Not for the seeds

Stench horrendous

All the same

It is care; vigour

கடும் துர்நாற்றம், ஆனாலும் அது உரம்..

தான் மட்கி பயிர் செழிக்க உயிர் வளர்க்கும் இயற்கைஉரம்..

கடும் துர்நாற்றம் 

உனக்குத் தான்

விதைகளுக்கில்லை 

கடும் துர்வாடை 

ஆனாலும் அது 

கருணை உரம்

(3)

Man has

The House of Heart

Forever holding it as his belonging

He suffers  day in and day out….

At times

even other’s house

He assumes to be his

and thereby undergoes 

sufferings utmost.

மனிதனுக்கு உண்டு 

மனவீடு 

மனவீட்டை எந்நேரமும் 

சொந்தம் கொண்டாடித் துயர் அடைகிறான்..

சில வேளைகளில் அடுத்தவர் மனவீட்டையும் 

சேர்த்துச் சொந்தம் கொண்டாடி 

அடங்காத்துயர் 

அடைகிறான்

(4)

Earth-like

Our heart is

In incline

It circles itself

and others too

Just as Earth

heart too

has shadow

But Earth-like endurance

heart lacks – Alas.

பூமி போலானது 

நமது மனம் -

சாய்வில் 

தன்னைத் தானே சுற்றிக்கொண்டு, 

பிறனையும் சுற்றிவருகிறது.. 

பூமிக்கு போல

மனதுக்கும் 

நிழல் உள்ளது 

பூமி போலான 

பொறுமை தான் 

மனதுக்கில்லை 

VATHILAIPRABHA

TWO POEMS BY

VATHILAIPRABHA

Rendered in English by Latha Ramakrishnan (* First Draft)

(1)

He felled the tree

With two huge tusks

an elephant fell down

Using giant lorries

He removed those elephants

That lay there with there bellies 

ripped open

They were elephants that

blessed him 

placing their trunk on his head

It is the same he thus blessed

every time

is felling them and slicing them.

Still more trees all over the jungle

serenely  blessing.

*POEM WRITTEN FOR WORLD ELEPHANT DAY

★

மரத்தை வெட்டிச் சாய்த்தான்

இரண்டு பெரிய தந்தங்களோடு 

ஒரு யானை வீழ்ந்தது.

வயிறு பிளந்து வீழ்ந்துகிடந்த யானைகளை 

பெரும் லாரிகளைக் கொண்டு

அப்புறப் படுத்தினான்.

தலைமீது தும்பிக்கை வைத்து

அவனை ஆசீர்வதித்த யானைகள் அவை.

ஒவ்வொரு முறையும் 

ஆசீர்வதிக்கப் பட்டவன்தான்

வெட்டி வீழ்த்துகிறான்.

இன்னமும் வனம் முழுக்க மரங்கள்

ஆசீர்வதித்தபடி.

வதிலைபிரபா

*உலக யானைகள் தினத்திற்கான கவிதை

(2)

That flower starts dropping off

Just as the flight of butterfly.

It bids farewell to  the wind.

To that stalk too that held it last

Why even to the plant that has made it wither

He who watered would come.

For any and everyone having soft heart

with no venom mixed.

Silent it remains

 for the sake of  slipping down.

The blossom that doesn’t refute

No matter for whom or what

For whom it is waiting still

Will the insects that relished honey

come?

‘Oh, you blooming face’

How can he henceforth write so ?

In the consummation of the final journey

the flower slides its soft body.

Causing  grand vibrations

the buds break out!

அந்தப் பூ உதிரத் தொடங்குகிறது

வண்ணத்துப் பூச்சியின் பறத்தலைப் போல.

காற்றிடம் விடைபெறுகிறது

கடைசியாக தாங்கிப்பிடித்த 

அதன் காம்பிடமிருந்தும்.

ஏன் வாழ்வழித்த அதன் செடியிடம் கூட.

தண்ணீர் ஊற்றியவன் வருவான்.

துளிவிசம் கலக்காத 

மென்மனம் கொண்ட எவனுக்கும்.

தன் உதிர்தலின் பொருட்டு

மௌனமாய் இருக்கிறது.

எதன்பொருட்டும் மறுதலிக்காத பூ

இன்னும் யாருக்காக காத்திருக்கிறது.

தேனுண்ட பூச்சிகள் வருமா?

'மலர்ந்த முகமே' என்று

இனி எப்படி எழுதுவான் அவன்?

இறுதிப் பயணத்தின் நிறைவில்

தன் மென்உடலைச் சரிக்கிறது பூ

பெரும் அதிர்வுகளை எழுப்பியபடி

வெடிக்கின்றன மொட்டுகள்!

வதிலைபிரபா

K.C.AMBIKAVARSHINI

A POEM BY 

K.C.AMBIKAVARSHINI

Rendered in English by Latha Ramakrishnan (*First Draft)

The White bud

to be flowering today

The first squirrel

climbing on the ribs of 

fractured branch

The early morn’s leaving of 

the electric-wire parrots

The beak of the peacock

alighting into the lawn

The regimented cloud-cover of the

Sun dawned

The winnowing of the 

Wild oats 

with roots moving off the arable land

The same East of 

the different windows 

through which we –

 Father and I – perceive.

இன்று பூக்கப் போகும் 

வெண்ணிற முகை

முறிந்த மரக்கிளையின் விலா எலும்புகளில் 

ஏறும் முதல் அணில்

மின்கம்பிக் கிளிகளின் 

அதிகாலை விலகல்

புல்வெளிக்குள் இறங்கும் மயிலின்

அலகு

உதயமாகும் சூரியனின்

பத்திய மேகமறைப்பு

உழுநிலத்திலிருந்து வேர்நீங்கிய 

காட்டுக் காடைக்கண்ணிகளின்  

தூற்றல்

அப்பாவும் நானும் பார்க்கும்

வெவ்வேறு ஜன்னல்களின்

ஒரே கிழக்கு

-க.சி.அம்பிகாவர்ஷினி

PUNITHA JOTHI

 A POEM BY 

PUNITHA JOTHI

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

When I turned a Truth into an Orange 

and began peeling its skin

Many found it comprising

sour slices.

Some found them to be

sweet segments.

Some saw it

as rotten fruit.

But in my hand

It remains ever

as an Orange.

‘THE DELUGE OF THE MASS OF SILENCE

KANNAN VISWAGANDHI

POEMS BY 

KANNAN VISWAGANDHI

Rendered in English by Latha Ramakrishnan (*First Draft)

1

“Mother would surely come. Don’t go anyway”

As the school boy

Sitting in the same spot

believing the word

I remain there

Only you who promised you would return

is not seen

அம்மா, நிச்சயமா வந்திடுவன். எங்கயும் போகாத"

வார்த்தைகளை நம்பி 

அதே இடத்தில் அமர்ந்திருக்கும் 

பள்ளிச் சிறுவனாக 

நானின்றும் அங்கேயே 

வந்துவிடுவேன் என்று சொன்ன 

உன்னைத் தான் காணவில்லை 

--+--++++++----

2

Soon after yesterday’s festival coming to a close

Cleaning the place and arranging things

“Mother can be seen again

only on the day of Navarathri”

muttered to herself

My wife

who keeps searching for Mother

who had passed away

Post our marriage. 

நேற்றைய பண்டிகை முடிந்ததும் 

எடுத்து வைத்துக் கொண்டே

தனக்குத் தானே சொல்லிக் கொண்டாள் 

"அம்மாவ மறுபடியும் நவராத்திரி அன்னிக்கித் தான் பாக்க முடியும்"

கல்யாணம் முடிந்ததும் காலமான அம்மாவை தினந்தோறும் தேடிக்கொண்டே 

இருக்கும் மனைவி

3

As the kitten playing mischief with its tail

 jumping and leaping

My heart _

that at the turn

from out of blue

saw the tail of  train.

தனது வாலைச் சீண்டியபடி

துள்ளிக் குதிக்கும் பூனைக் குட்டியாக

வளைவில் எதிர்பாரா ஒரு நொடியில் 

தொடர் வண்டியின் வால் பார்த்த மனசு

--------++++++----

4

Would rain all over

and fail without fail

in the place of penance

 _ This rain ruthless

Just as thee.

வழியெங்கும் பெய்யும் 

தவமிருக்கும் இடத்தில் 

தவறாது

பொய்க்கும் 

உன்னைப் போலவே

இரக்கமற்ற இந்த மழை

கண்ணன் விஸ்வகாந்தி