TWO POEMS BY
MULLAI AMUTHAN
(1)
When the pet-cat on my lap
climbed down and made its exit
It shed off a few of its furs
It was when I set right my dhoti
removing them
She came with a gift-pack
I opened and saw.
It was a lovely Buddha sculpture
In the hands of he
who comes in the dream
with a sharp weapon
its form was nowhere
in what he held.
Why is Buddha changing
every now and then?
Who killed the grand-daughter?
Siddhdartha? or Buddha?
Even in the daughter’s eyes
Answer to me remained absent
as always.
மடியில் இருந்த வளர்ப்புப் பூனை
இறங்கிச் செல்கையில்முடி உதிர்த்துச்சென்றது.
வேட்டியை சரிசெய்தபோதுதான்
பரிசுடன் வந்தாள்.
பிரித்துப்பார்த்தேன்.
அழகியதாய் புத்தர் சிலை..
அன்று கனவில் கூராயுதத்துடன்
வந்துசெல்பவன்
கையிலிருப்பதில் அதன் வடிவம் இல்லை..
புத்தன் ஏன் அடிக்கடி மாறிப்போகிறான்?
பெயர்த்தியைக் கொன்றது
சித்தார்த்தனா?புத்தனா?
மகளின் பார்வையிலும்
எனக்கான பதில் இல்லாமலிருந்தது.
முல்லைஅமுதன்
(2)
“Appaachie...” – calling thus
as the grandson neared her
The grandma offered him the
‘Peanut-roll’ kept ready....
When I was a little boy
She used to give me the same thus
Never once had she received money
from me.
Carrying the empty palmyra-tray
She would walk off.
“At least now, take the money, grandma...”
“Oh, no – just go...”
One day , do the last rites for this old woman
having none
and light my funeral pyre, my son.
That would do – Won’t you?”
So telling emphatically
She would tread past and disappear in the dark.
Ratnasabapathy Mahendran
அப்பாச்சி என்றே அழைத்தபடி
பேரன்
அவளிடம் நெருங்கவும்,
தயாராகவைத்திருந்த கச்சான் சுருளைக் கொடுத்தாள்
அந்த பாட்டி...
சிறுவனாக இருக்கையில் இப்படியே எனக்கும் தந்திருந்தாள்.
காசு வாங்கியதில்லை..
வெற்றுக் கடகத்தைத் தூக்கியபடி நடப்பாள்..
'இப்பவாவது காசை வாங்கிக்கொள் பாட்டி'
'போடா போ...
ஒரு நாள் இந்த அனாதைப் பாட்டிக்கு கொள்ளி போடு பேரா'
அழுத்திச் சொல்லிய படி
நடந்து இருளில் மறைந்துவிடுவாள்..
முல்லை அமுதன்.
No comments:
Post a Comment