A POEM BY
KUGAI MA PUGAZHENDHI
Now Through my writing
I have stretched a little
Due to my nature of lying down
all huddled
in whatever space I could get
For a long time
I was caught in the meanness of
just a handful of words
The broadmindedness of Poetry
has made me also lie down
with my legs stretched
keep pushing and dashing and
so extending.
That in the vast expanse of Poesy
Hereafter the yield and harvest would increase
_ So an estimate of Nature
makes my poems extend
in their mental frame.
The time of telling briefly and precisely
turning dormant
the sudden surge of the poem’s
flooding space of being
originates from me.
In the brimming vision
She of the desert
wandering from far off
carrying her pot
suddenly erects a dam
With her pot getting filled up
I overflowing
pursues.
Changing instantly my being
that was turning into an ocean
She drags along
the Poem
drop by drop
in her direction.
இப்போது
என் எழுத்தின் வழி
சற்றே நீண்டிருக்கிறேன் நான்
கிடைத்த இடத்தில்
உடல் சுருக்கி
குறுகிப் படுத்துக் கொள்ளும்
என் இயல்பு கொண்டு
சொற்ப வரிகளின்
சிறுமையிலேயே
அகப்பட்டிருந்தேன் நெடுங்காலம்
கவிதையின் மன விசாலம்
என்னையும்
கால் நீட்டிப் படுக்க வைத்திருக்கிறது
சொற்கள் மண்புழுக்களைப்போல
முட்டி முட்டி நீள்கின்றன
கவிதையின் பெரு நிலப்பரப்பில்
இனி சற்றே விளைச்சல் கூடுமென்கிற
இயற்கையின் கணிப்பு
என் கவிதைகளை
மனப்போக்கில் நீளச் செய்கின்றன
சுருங்கச் சொல்லலின் காலம் முடங்கி
திடுமென நீண்டு பெருகும்
கவிதையின் நிகழ்வெளி
என்னிலிருந்து ஊற்று கொள்கிறது
எங்கு நிறுத்துவதெனத் தெரியாமல்
பொங்கும் தரிசனத்தில்
தொலைதூரத்திலிருந்து
குடத்துடன் அலைந்து திரிந்த
பாலைவனத்துக்காரி
சட்டென அணையிடுகிறாள்
அவள் குடம் நிறைய
நான் நிரம்பி வழிந்து
பின் தொடர்கிறேன்
பெருங்கடலாய் மாறும் என் இருப்பை
நொடியில் மாற்றி
அவள் திசையில் இழுத்துப் போகிறாள்
கவிதையை சொட்டுச் சொட்டாய்.
குகை மா.புகழேந்தி
No comments:
Post a Comment