AAKAASA MOORTHY

 A POEM BY

AAKAASA MOORTHY

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

Taking by the hands all those who had built walls inside walls

He pulled them out

Are all these miracles

Can we eat them to our heart’s content

Asked they laughing

Hey, you madcap

Go see the doctor at once

Then he alone

Continued looking, without blinking

Can there be this boon of a dusk again

Curly hair, clouds mating

Two pearl-oysters with wide-opened mouths

Oyster giving birth

The water-colour painting

Curved and jammed

Being radiant as the rainbow

It is going to wane…

The dark-cloudy twilight hour’s

all-engulfing luminance

Going Going – Gone

Ho – how so insane ; how so insane

ஆகாச மூர்த்தி

சுவருக்குள் சுவர் கட்டி இருந்தவர்களை எல்லாம் கையைப் பிடித்து வெளியே இழுத்து வந்தான்

இதெல்லாம் அதிசயமா

இதெல்லாம் அள்ளிச் சாப்பிட முடியுமா என்றார்கள்

சிரித்தார்கள்

பைத்தியம்

போய் வைத்தியம் பார்

பிறகு அவன் மட்டும்

கண்கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்

இப்படியொரு அந்தி இனி கிடைக்குமா

சுருட்டைத் தலைமுடி மேகத்தின் புணர்வு

இரண்டு வாய்திறந்த கடல் சிப்பிகள்

சிப்பியின் பிரசவம்

வளைந்து பிதுங்கி

வானவில்லாய் பட்டொளி வீசும் நீர்வண்ண ஓவியம்

மறையப் போகிறது

மறைகின்றது

மறைந்தே விட்டது

அந்தக் கருமேக அந்தியின் உலகாண்ட வெளிச்சம்

பைத்தியம் பைத்தியம்

ANWER BUHARI

 TWO POEMS BY

ANWER BUHARI

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

(1)

Tree I am

There is tree inside my stomach

In the hands of wind that knows not reading

A book I have become

Upon my body a woman metamorphosing into flower

buds and blooms

With men turning into fruits and hanging

prawns and shrimps videograph the procession of snails.

The eggs laid by butterflies in the nest of crow

turning into apples and flying

Not having the heart to chase away the crabs

that sell wall-clocks

I who sprout again and again is a Tree.

நான் மரம்.

எனது வயிற்றுக்குள் கடல் இருக்கிறது.....

வாசிக்கத் தெரியாத காற்றின் கையில்

புத்தகமானேன்.

எனது மேனியில் பூவாகி அரும்புகிறாள் மாது.

ஆண்கள் பழமாகித் தொங்க, நத்தைகளின் ஊர்வலத்தை இறால்கள் ஒளிப்பதிவு செய்கின்றன.

காக்கையின் கூட்டில் வண்ணத்துப்பூச்சிகள் இட்ட முட்டைகள்

ஆப்பிளாகிப் பறக்க,

சுவர்க்கடிகாரம் விற்கும் நண்டுகளை துரத்திவிட மனமின்றி

மீண்டும் மீண்டும் துளிர்க்கும் நான் மரம்.

_______________அன்வர் புஹாரி

(2)

Green Sky

Snow-pouring Sun

Sea that stands erect

Winged Fishes

Tree-climbing Fisherman

The Moon-fruit caught in his dream

_ He who aligned all one above the other

Maya threw a stone at the dream of He

Who arranged it all one above the other

Maya is an enchantress

She knows the magic of Transmigration

A Jungle of Imagination He is

Those who visit the timberland

Do come in after casting off

your common sense

ANANDHAN RAJAPUTHRAN

TWO POEMS BY

ANANDHAN RAJAPUTHRAN

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

1.THE SAME WHIP

The juggler on one side

The priest on the other

In the scream of the whip

there is Lightning

Hunger in one

Rain in another.

Nothing hurts

none.

Listening to Appeals and Prayers

simultaneously

there remains Karuppasaami

standing between

the Circus Tent

and Temple Mandap.

"ஒரே சாட்டை"

வித்தைக்காரன்

ஒருபக்கம்

பூசாரி

மற்றொருபக்கம்

சாட்டையின் அலறலில்

மின்னல் தெரிகிறது.

ஒன்றில் பசி,

மற்றொன்றில் மழை.

யாரையும்

காயப்படுத்தவில்லை

எதுவும்.

ஒரே நேரத்தில்

வேண்டுதலையும்

பிரார்த்தனையையும்

கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்

கருப்பசாமி.

சர்க்கஸ் கூடாரத்திற்கும்

கோயில் மண்டபத்திற்கும்

நடுவே நின்றபடி.

அனந்தன் ராஜபுத்ரன்

2.THE SILENCE OF VIOLIN

On one side

Words as veritable rope

drag me along.

At that time

Music is but

the silent violin

hanging on the wall.

On the other side

when Music gets into me

as river perennial

Words as footwear

left on the shore

lie there

with no use whatsoever

"மௌன வயலின்"

ஒரு பக்கம்

வார்த்தைகள்

என் உள்ளத்தை

கயிறுபோல் இழுத்துச் செல்கின்றன.

அப்போது

இசை என்பது

சுவரில் தொங்கும்

மௌன வயலின்.

மற்றொரு பக்கம்

இசை

என் உடலுக்குள்

நதியாய் இறங்கும் போது,

வார்த்தைகள்

கரையில் கழற்றிவிட்ட

செருப்புகள் போல

அவசியமின்றி கிடக்கின்றன.

அனந்தன் ராஜபுத்ரன்

PON ILAVENIL B

A POEM BY

PON ILAVENIL B

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

WORD THAT CAN’T BE READ

The bus that carries along

Memories

goes on moving ahead

The deadly quiet of the ground

that holds the

word that defies reading

fills the heart.

Angst swaying and gripping

wanders in the air

Memories that turned affection

as the fragrance of happiness unmatched

and made you relish and savour

So relieving you of hunger

are flying in front

as the portrait of bus.

It is in the light

that has got lost into the distance

afar

the residual visuals and journeys

hereafter

வாசிக்க முடியாத சொல்

_________

நினைவுகளைக்

கொண்டு செல்லும் பேருந்து

முந்திச் செல்கிறது

யாராலும் வாசிக்க முடியாத

சொல்லை ஏந்தி நிற்கும்

மைதானத்தின் அமைதி

உள்ளத்தில் படர்கிறது

அசைந்து பற்றிக் கொண்ட

துயர் காற்றில் அலைகிறது

ஆனந்தத்திற்கு பிரியத்தை

வாசனையாக நுகரவிட்டு

பசி ஆற்றி திசைகளுக்குள்

மறைந்து போன நினைவுகள்

பேருந்துச் சித்திரமாக

முன்னே பறக்கிறது

தூரத்திற்குள் தொலைந்து

மஞ்சளாகிப்போன

வெளிச்சத்தில் தான் மிச்ச

காட்சிகளும் பயணங்களும்

பொன் இளவேனில்

MAHI ADHIRAN

A POEM BY

MAHI ADHIRAN

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

PICASSO’S RESONANCE BEYOND TIME

We forgot showing to the looking glass

as authentic

the flowers sans fragrance blooming in the graveyard of

words discarded -

We forgot that.

Together we drew the painting

Where a cluster of clouds sitting on a sword.

To whom we gave it

We forgot that.

Also the flame of a dream

frozen in the eyes inside closed lids of

the Here and Now

flooding

we hid it too somehow.

Taking me to be a poisonous spider

with its fibres exhausted

You created a hole in the shadow of our booze-bottles.

In that I hid myself with your memories.

Naked wayfarers with their identity lost

wade through us, going past

Splashing all the way

flesh and lard infinite sans tone and shade

oozing out of the nerves of Time

The unbearable softness of Truth

sheds off weightless feathers

in this poem’s bedroom.

பிகாசோவின் ஒலிக்கு காலமில்லை

.......................................................................................

புறக்கணிக்கப்பட்ட சொற்களின் சுடுகாட்டில்

பூத்திருக்கும் வாசமற்ற மலரை உண்மையென

ஆடியிடம் காட்டியதை மறந்துபோனோம்.

ஒரு வாளின் மீது பஞ்சுப்பொதி அமர்ந்திருக்கும்

ஓவியத்தை சேர்ந்தே வரைந்தோம். அதை

யாரிடம் அளித்தோம் என்பதை மறந்தோம்.

நிகழ்காலத்தின் இமைகள் மூடிய விழிகளில்

உறையும் ஒரு கனவுப் பிழம்பு பிரவாகம்

கொண்டதையும் மறைத்துக் கொண்டோம்

நூல் தீர்ந்துபோன விசச் சிலந்தி நானென

நினைத்து ஒரு வளையை வனைந்தாய்

நமது மதுப்புட்டிகளின் நிழலில். அதில்

உனது நினைவுகளுடன் பதுங்கிக் கொண்டேன்.

அடையாளத்தைத் தொலைத்த நிர்வாண

யாத்ரீகள் கடக்கின்றனர் நமக்கிடையில்

காலத்தின் நரம்புகளில் வழியும் வண்ணமற்ற

நிணத்தை வழியெங்கும் தெளித்தவாறு.

உண்மையின் தாங்கவொண்ணா மென்மை

பாரமற்ற சிறகுகளை உதிர்க்கிறது

இந்தக் கவிதையின் படுக்கையறையில்

Mahi Adhiran

THIRUGNANASAMPANTHAN LALITHAKOPAN (LALITHA)

A POEM BY

THIRUGNANASAMPANTHAN LALITHAKOPAN

(LALITHA)

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

Even after sweeping and cleaning

all lover the skin of the bare patio

sand-particles all over….

The particles of the vast expanse of seashore

where legless bodies wandered

in endless searching

In the radiance of thousand torches aflame

that set fire to the sun

there still glows

the God of Bodhi Tree.

Upon the wings of the

lone bird

flying in angst

there cling still

droplets infinite of the deluge -

as the pain of an eon….

பெருக்கி

ஒதுக்கி கழித்த

பின்னும் நிர்வாண

திண்ணையின்

மேனியெங்கும்

இன்னும்

மணல் துகள்கள் .....

காலற்ற

முண்டங்களால்

உழுது திரிந்த

கடற்கரை பெருவெளியின்

துகள்கள் .....

ஒரு சூரியனை

தகனித்த ஆயிரம்

பந்தங்களின் ஒளியில்

இன்னும் சுடர் விடுகிறது

போதிமரத்து தெய்வம் ....

அந்தரித்து திரியும்

ஒற்றை பறவையின்

இறக்கையில்

இன்னும் ஒட்டியபடி

ஊழிப்பெருமழையின்

தீரா சொட்டுக்கள்

ஒரு யுகத்தின் வலியென....

-லலித்தா-

NESAMITRAN

A POEM BY

NESAMITRAN

Rendered in English by Latha Ramakrishnan (First Draft )

In truth I am not able to fill your container

to the full

With my love having stunted growth

did I touch thee

Your love as a shirt loaned

is the mercy meant for a special day

It is those small joys given amidst

sorrows intense

that keep us away from treating God

with hate absolute.

It is like a She who has not the heart

to do away with the plant

that flowers not, offers no fruit

allowing it to remain for the shade it offers

I am still there in your world

As the sugar given at the time of birth

As the salt offered at the time of burial

The colour of my Love remains the same

ever

The regret that I should have loved thee

still more fittingly

ails me always

Is there a day when the sun

has touched in all

the ocean whole?!

நேச மித்ரன்

உண்மையில் என்னால்

உன் பாத்திரத்தை முழுதும் நிரப்ப

முடியவில்லை

என் அன்பின் வளராத பாகத்தால்

உன்னைத் தீண்டினேன்

இரவல் கொடுக்கப்பட்ட

சட்டையை போன்ற உன் அன்பு

ஒரு விசேஷ நாளுக்கான

கருணை

பெரிய துன்பங்களுக்கு

நடுவே வழங்கப்படும்

சிறிய மகிழ்ச்சிகள்தான்

கடவுளை முற்றும் வெறுக்காமல்

வைத்திருக்கின்றன

சரியாய் காய்க்காத தாவரத்தை

நிழலுக்கென விட்டு வைத்திருக்கும்

வெட்டப் பிரியமில்லாத ஒருத்தியைப் போல்தான்

உன்னுலகில் நான் மிச்சமிருக்கிறேன்

பிறந்ததும் தரும்

சக்கரையைப் போல

புதைக்கும் போது இடும்

உப்பைப் போல

என் அன்பு ஒரே நிறத்தில்தான் இருக்கிறது

எப்போதும்

உன்னை

இன்னும் சரியாய் காதலித்திருக்க

வேண்டும் நான்

என்ற குறை எப்போதும் உண்டு

சூரியன் பரிபூரணமாய் கடலைத் தொட்ட நாளுண்டா என்ன ?!

A H M NAWAS

A POEM BY AHM NAWAS

A POEM BY

A H M NAWAS

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

THE LIBRARY OF BONES

Inside the body

There is a library

None has opened it

But it remains opened always.

Its books are not made of paper

They are made of bones.

Each bone bears an era

A Wound

A Laughter

A Name

An amnesia

I look at my hands

They appear as pages

With words increasingly illegible

But with meanings that can be felt.

Nerves are the trails of that library

Blood is but the cam reading that

runs through it.

At times

I feel fatigue in my shoulders

That is not the burden of age

That is the weight of Times

read

The body

doesn’t remember memories

It becomes the very memories

Each experience freezes

as a bone

Each loss

stands as an interim space.

Each instance of waiting

Unfolds as a long page

I hear a voice inside me

But

It is not words

But the sound of pages unread.

On a day I wonder

If my entire body were to be a library

What would happen?

Am I a reader in that?

Or a Book?

Or a History borne without

Reading it ever

During night

The body grows quiet

at that time

the library would be wide awake.

The bones speak softly

But their language remains incomprehensible

It is the sacred scripture

of all the days of my being.

I don’t try to stop it

For

when it urns still

Not just me

but memories too would

come to a standstill.

எலும்புகளின் நூலகம்! -

ஏ.எச்.எம். நவாஷ் (ஈழக்கவி) -

உடலுக்குள்

ஒரு நூலகம் இருக்கிறது.

அதை

யாரும் திறக்கவில்லை.

ஆனால்

அது எப்போதும் திறந்திருக்கிறது.

அதன் புத்தகங்கள்

காகிதத்தால் ஆனவை அல்ல.

எலும்புகளால் ஆனவை.

ஒவ்வொரு எலும்பும்

ஒரு காலத்தைச் சுமக்கிறது.

ஒரு காயம்.

ஒரு சிரிப்பு.

ஒரு பெயர்.

ஒரு மறதி.

நான்

என் கைகளைப் பார்க்கிறேன்.

அவை

பக்கங்களைப் போலத் தோன்றுகின்றன.

படிக்க முடியாத எழுத்துகளுடன்.

ஆனால்

உணரக்கூடிய அர்த்தத்துடன்.

நரம்புகள்

அந்த நூலகத்தின் வழித்தடங்கள்.

இரத்தம்

அதில் ஓடும் அமைதியான வாசிப்பு.

சில நேரங்களில்

நான் என் தோள்களில் சோர்வு உணர்கிறேன்.

அது

வயதின் சுமை அல்ல.

அது

படிக்கப்பட்ட காலங்களின் எடை.

உடல்

நினைவுகளை நினைவில் வைத்திருக்கவில்லை.

அது

நினைவுகளாகவே மாறுகிறது.

ஒவ்வொரு அனுபவமும்

ஒரு எலும்பாக உறைகிறது.

ஒவ்வொரு இழப்பும்

ஒரு இடைவெளியாக நிற்கிறது.

ஒவ்வொரு காத்திருப்பும்

ஒரு நீண்ட பக்கமாக விரிகிறது.

நான்

என்னுள் குரல் கேட்கிறேன்.

ஆனால்

அது வார்த்தைகள் அல்ல.

அது

படிக்கப்படாத பக்கங்களின் சத்தம்.

நான்

ஒரு நாள் நினைக்கிறேன்.

என் உடல் முழுவதும்

ஒரு நூலகமாக இருந்தால்

என்ன நடக்கும்?

அதில்

நான் வாசகனா?

அல்லது

ஒரு புத்தகமா?

அல்லது

படிக்கப்படாமல்

சுமக்கப்படும் ஒரு வரலாறா?

இரவு நேரத்தில்

உடல் அமைதியாகிறது.

அப்போது

நூலகம் விழித்திருக்கும்.

எலும்புகள்

மெல்ல பேசுகின்றன.

ஆனால்

அந்த மொழி

எனக்குப் புரியாது.

அது

நான் வாழ்ந்த

அனைத்து நாள்களின்

மறை மொழி.

நான்

அதை நிறுத்த முயலவில்லை.

ஏனெனில்

அது நிற்கும் போது

நான் மட்டுமல்ல

நினைவுகளும் நிற்கும்.