PK SIVAKUMAR

 A POEM BY

PK SIVAKUMAR

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

Time the same

People the same

But the Train is not the same

Mmm...

What did I say

The same people

But

Not exactly the same

So what

The train runs

And they too run on

Not looking around having fun

Engaged in a running race

with Time

None has time to stop and stare

All around the same haste

to ejaculate

அதே நேரம்

அதே மனிதர்கள்

அதே ரயில் இல்லை

ம்ம்

என்ன சொன்னேன்

அதே மனிதர்கள் தான்

ஆனால்

அவர்களே இல்லை

அதனால் என்ன

ரயில் ஓடுகிறது

அவர்களும் ஓடுகிறார்கள்

வேடிக்கை பார்க்காமல்

ஓடுகிற காலத்தோடு

போட்டி போட்டுக் கொண்டு

யாருக்கும் நிதானமில்லை

விந்தை வெளியேற்றத் துடிக்கும்

அவசரம் தான்.

- பி.கே. சிவகுமார்

KALA PUVAN

A POEM BY

KALA PUVAN

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

DARKNESS

Darkness, the other side of Light lies widespread

as book unwritten.

For the poem that the pen of heavy silence is to write

The blowing wind stands as witness

For penning the sorrows and sufferings of Life

and the ensuing pain and anguish

Teary pillows offer writing pads.

Thick brushes are in readiness to paint pictures

The painting brush and the hero come hurrying

to find place in the writings of books

Nights with sparrows huddling inside the nests

stand shrouded in snow.

The vanished shadows of the all too tall trees

blending with the dark watch amused.

Stars a few here and there

winking in the New Moon sky

and so wander floating.

For writing tragic epics candles

give minimal light.

Though long tales the tragic ones

shrink into short stories

in the dark.

In the harems of royal palaces

even in light-filled nights

No tale of tears is being penned by

Queens.

The tales some servant maids tell

are shared in the daylight.

In the dark of night tales of tears alone

have the power to turn into epics.

Those tales torn hailed as flowers forever

are but tales written during heavy nights

in the pages of History.

Amen.

இருட்டு

வெளிச்சத்தின் மறுபக்கமான இருட்டு எழுதப்படாத புத்தகம் போல்

விரிந்து கிடக்கிறது

கனத்த மெளனத்தின் எழுதுகோல் இருட்டில் எழுதப் போகும் கவிதைக்கு

வீசும் காற்று சாட்சியாக நிற்கிறது

வாழ்கையின் பாடுகளையும் ,வலிகளையும்

வேதனைகளையும் எழுத

கண்ணீர் தலையணைகள் ஏடெடுத்து கொடுக்கின்றன.

கனமான தூரிகை படங்களை வரைய தயாராகவே இருக்கின்றது

காரிகையும் .கதாநாயகனும் புத்தகங்களின் எழுத்தில் இடம் பிடிக்க

முந்தி வருகின்றனர்

ஊர்க்குருவிகள் கூடுகளடைந்த இரவுகள்

பனிபோர்த்திக் கொண்டு நிற்கின்றன

நெடிதுயரந்த மரங்களின் காணாமல் போன நிழல்கள்

இருளுக்குள் கலந்து வேடிக்கை பார்க்கின்றன.

விண்மீன்கள் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக

கண்சிமிட்டிக் கொண்டு அமாவாசை வானத்தில்

மிதந்து திரிகின்றன

கண்ணீர் காவியங்களை எழுத, மெழுகுவர்த்திகள்

குறைந்த வெளிச்சத்தையே கொடுக்கின்றன

நெடுங்கதையானாலும் சிறு கதையாகவே ,

கண்ணீர்க் கதைகள் இருளில் சுருங்கி விடுகின்றன

அரண்மனையின் அந்தப் புரங்களில் வெளிச்ச இரவுகளிலும்

எந்த கண்ணீர் கதைகளும் ராணிகளால்

எழுதப்படுவதில்லை

சேடிகள் சிலர் சொல்லும் கதைகளே பகல் வெளிச்சத்தில்

பரிமாறிக்கொள்ளப்படுகின்றன

இரவின் இருட்டுகளில் கண்ணீர் கதைகளே காவியமாகும்

சக்தி கொண்டிருக்கின்றன

வாடா மலர்கள் என

வாடிய கதைகள்

சரித்திரங்களின் ஏடுகளில் கனத்த இரவுகளில்

எழுதப்பட்டவையே ...

ஆமென்

கலா புவன்

CHOZHAN VAALARIVAN

TWO POEMS BY

CHOZHAN VAALARIVAN

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(*First Draft)

1. I HAVE CHOSEN MYSELF

I was not one searching for me excluding thee

It was searching for myself that I slowly moved away from thee

I went away not leaving thee

But to return to the place lost to me

You didn’t make me wholesome

That’s true

But you made me aware that I lay scattered

Your silence didn’t pain me

That gave space for my thoughts to sleep

During those days when we were in close proximity

I was a little away from me.

You didn’t notice it.

And I too didn’t want to take note of it.

Your body didn’t hide my loneliness.

It made me forget it momentarily

Your eyes didn’t seek me

And I had begun to search for myself

In them

I don’t love you

It’s true

When I was with thee

I was in love with the I the human

He lost thee

And I slowly regained myself

~

நான் என்னைத் தேர்ந்தெடுத்தேன்

~

நான் உன்னைத் தவிர்த்து என்னைத் தேடியவன் அல்ல

என்னைத் தேடிக்கொண்டே உன்னிடமிருந்து மெல்ல விலகினேன்

நான் போனது உன்னை விட்டு அல்ல என்னிடமிருந்து

தொலைந்திருந்த இடத்துக்கே திரும்ப வந்தது

நீ என்னை முழுமையாக்கவில்லை

அது உண்மை

ஆனால் நான் சிதறிக்கிடந்ததை எனக்குத் தெரியப்படுத்தினாய்

உன் மௌனம் எனக்கு வலிக்கவில்லை

அது என் எண்ணங்களுக்கு உறங்க இடம் கொடுத்தது

நாம் நெருக்கமாக இருந்த நாட்களில்

நான் என்னிடமிருந்து சற்று தூரத்தில் இருந்தேன்

அதை நீ கவனிக்கவில்லை

நானும் கவனிக்க விரும்பவில்லை

உன் உடல் என் தனிமையை மறைக்கவில்லை

அதை ஒரு கணம் மறந்துவிடச் செய்தது

உன் கண்கள் என்னைத் தேடவில்லை

அதற்குள் நான் என்னைத் தேட ஆரம்பித்திருந்தேன்

நான் உன்னை காதலிக்கவில்லை

அது உண்மை

உன்னுடன் இருந்தபோது

நான் ஆன மனிதனை நான் காதலித்தேன்

அவன் உன்னை இழந்தான்

நான் என்னை மெல்ல திரும்பப் பெற்றேன்

2. ONE’S CALM ANOTHER’S CONVENIENCE

When they attacked me

I remained calm.

That I didn’t say anything

They used it to suit their purpose.

My silence didn’t turn into forgiveness

Nor it had transformed them

It had merely turned into a convenient habit

for them.

It was on that day

I realized _

The meaning of calm

not to all one and the same.

அமைதி வசதியாகும் நாள்

~

அவர்கள் அடித்தபோது

நான் பேசவில்லை

நான் பேசாததை

அவர்கள்

தங்களுக்கேற்றாற்போல்

பயன்படுத்திக்கொண்டார்கள்

என் அமைதி

மன்னிப்பாக மாறவில்லை

அது அவர்களை மாற்றவும் இல்லை

அது

அவர்களுக்கு

வசதியான

ஒரு பழக்கமாக மட்டும்

மாறியது.

அன்றுதான்

நான் புரிந்துகொண்டேன் –

அமைதி எல்லாருக்கும்

ஒரே அர்த்தம் அல்ல

~

சோழன் வாலறிவன்

NESAMITRAN

A POEM BY

NESAMITRAN

Rendered in English by Latha Ramakrishnan( *First Draft)

They who give gifts after tearing off the price-tag

They who even at the height of anger

utter not a word abusing one’s

character and conduct

They who availing permission

go donate blood every month without fail.

Those who seek forgiveness innocuously

to make a fight cease to be.

They who wander in search of button

for the fallen eye of the gifted teddy bear

and have it stitched

They who heartily laugh

even before the sob subsides

Who even after the selling of wagon

preserve the key-chain

Who even before peace-making process begins

get reconciled

They who yield at once

Not knowing pretence

The love of These Lot

knows not Defeat.

நேச மித்ரன்

•

விலைச்சீட்டை கிழித்துவிட்டு

பரிசளிப்பவர்கள்

எவ்வளவு ஆத்திரத்திலும்

ஒழுக்கத்தை இழித்து பழி சொல்லாதவர்கள்

மாதம் தவறாமல் பர்மிஷன் போட்டு

இரத்த தானம் செய்பவர்கள்

வெகுளித்தனமாய் சண்டையை

முடிக்க மன்னிப்பு கேட்டு விடுகிறவர்கள்

பரிசளிக்கப்பட்ட கரடி பொம்மையின்

உதிர்ந்துவிட்ட கண்ணுக்கு

பித்தான் தேடி அலைந்து தைப்பவர்கள்

விசும்பல் நிற்கும் முன்பே

சிரித்து விடுகிறவர்கள்

வண்டியை விற்றபின்னும் கீசெயினை

பத்திரமாய் வைத்திருப்பவர்கள்

சமாதானப்படுத்தும் முன்பே

சமாதானம் ஆகிவிடுகிறவர்கள்

பாசாங்கு செய்யத்தெரியாமல்

பணிந்து விடுகிறவர்கள்

காதலுக்கு

தோற்கவும் தெரியாது

MULLAI AMUTHAN

TWO POEMS BY

MULLAI AMUTHAN

Rendered in English by Latha Ramakrishnan(First Draft)

(1)

When the pet-cat on my lap

climbed down and made its exit

It shed off a few of its furs

It was when I set right my dhoti

removing them

She came with a gift-pack

I opened and saw.

It was a lovely Buddha sculpture

In the hands of he

who comes in the dream

with a sharp weapon

its form was nowhere

in what he held.

Why is Buddha changing

every now and then?

Who killed the grand-daughter?

Siddhdartha? or Buddha?

Even in the daughter’s eyes

Answer to me remained absent

as always.

மடியில் இருந்த வளர்ப்புப் பூனை

இறங்கிச் செல்கையில்முடி உதிர்த்துச்சென்றது.

வேட்டியை சரிசெய்தபோதுதான்

பரிசுடன் வந்தாள்.

பிரித்துப்பார்த்தேன்.

அழகியதாய் புத்தர் சிலை..

அன்று கனவில் கூராயுதத்துடன்

வந்துசெல்பவன்

கையிலிருப்பதில் அதன் வடிவம் இல்லை..

புத்தன் ஏன் அடிக்கடி மாறிப்போகிறான்?

பெயர்த்தியைக் கொன்றது

சித்தார்த்தனா?புத்தனா?

மகளின் பார்வையிலும்

எனக்கான பதில் இல்லாமலிருந்தது.

முல்லைஅமுதன்

(2)

“Appaachie...” – calling thus

as the grandson neared her

The grandma offered him the

‘Peanut-roll’ kept ready....

When I was a little boy

She used to give me the same thus

Never once had she received money

from me.

Carrying the empty palmyra-tray

She would walk off.

“At least now, take the money, grandma...”

“Oh, no – just go...”

One day , do the last rites for this old woman

having none

and light my funeral pyre, my son.

That would do – Won’t you?”

So telling emphatically

She would tread past and disappear in the dark.

Ratnasabapathy Mahendran

அப்பாச்சி என்றே அழைத்தபடி

பேரன்

அவளிடம் நெருங்கவும்,

தயாராகவைத்திருந்த கச்சான் சுருளைக் கொடுத்தாள்

அந்த பாட்டி...

சிறுவனாக இருக்கையில் இப்படியே எனக்கும் தந்திருந்தாள்.

காசு வாங்கியதில்லை..

வெற்றுக் கடகத்தைத் தூக்கியபடி நடப்பாள்..

'இப்பவாவது காசை வாங்கிக்கொள் பாட்டி'

'போடா போ...

ஒரு நாள் இந்த அனாதைப் பாட்டிக்கு கொள்ளி போடு பேரா'

அழுத்திச் சொல்லிய படி

நடந்து இருளில் மறைந்துவிடுவாள்..

முல்லை அமுதன்.